Της Λαλέλας Χρυσανθοπούλου
“Ρίγη” στον ασφαλιστικό κλάδο της Βρετανίας προκάλεσε η κίνηση της Aviva Investors (επενδυτικού βραχίονα της Aviva), της Standard Life Investments (επενδυτικού βραχίονα της Standard Life) και της M&G Investments να “παγώσουν” μέχρι νεωτέρας τις ρευστοποιήσεις μεριδίων σε funds που διαχειρίζονται και τα οποία επενδύουν στον κλάδο εμπορικών ακινήτων της χώρας. Οι τρεις εταιρείες, αντιμέτωπες με “καταιγίδα” αιτημάτων από τους πελάτες τους που ήθελαν πίσω τα χρήματά τους καθώς μετά το Brexit η αβεβαιότητα για τις προοπτικές της βρετανικής οικονομίας και ιδίως του κλάδου real estate της χώρας έχει “χτυπήσει κόκκινο”, τους είπαν ότι αυτό δεν μπορεί να γίνει, ελλείψει άμεσα διαθέσιμης ρευστότητας.
“Οταν το γρήγορο χρήμα συναντά αξίες περιορισμένης εμπορευσιμότητας (όπτα τα ακίνητα), άσχημα πράγματα μπορούν να συμβούν”, παρατηρεί ο αρθρογράφος της Wall Street Journal James Mackintosh που υπενθυμίζει ότι η πρώτη ένδειξη χρηματοοικονομικής κρίσης που κορυφώθηκε το φθινόπωρο του 2008 ήταν η αναστολή πληρωμών σε hedge funds της Bear Stearns, την άνοιξη του 2007.
“Τα πρώτα κομμάτια του ντόμινο (του Brexit) αρχίζουν να πέφτουν στην βρετανική αγορά εμπορικών ακινήτων…Είναι μάλλον θέμα χρόνου προτού δούμε άλλα funds να κλείνουν τις πόρτες στους επενδυτές που αναζητούν την έξοδο”, σχολίασε ο Laith Khalaf, αναλυτής της Hargreaves Lansdown.
Είναι γεγονός ότι η απαγόρευση ρευστοποιήσεων σε funds στέλνει αρνητικά μηνύματα για την υποκείμενη αγορά και μπορεί να προκαλέσει αλυσιδωτές επιπτώσεις. Η πλειονότητα των αναλυτών, ωστόσο, δεν πιστεύει ότι η ιστορία θα επαναληφθεί, με τον κλάδο εμπορικών ακινήτων της Βρετανίας να αποδεικνύεται το σημείο αφετηρίας για μια γενικευμένη χρηματοοικονομική κρίση όπως αυτή που ξεκίνησε από τα subprime (σ.σ. στεγαστικά δάνεια προς χαμηλής φερεγγυότητας δανειολήπτες) των ΗΠΑ.
Το βασικό πρόβλημα με τα βρετανικά funds ήταν ότι λειτουργούσαν σαν τράπεζες, με τους επενδυτές να έχουν τη δυνατότητα να ρευστοποιούν τις θέσεις τους ανά πάσα στιγμή, παρότι αυτές στηρίζονταν σε ακίνητα, τα οποία ως γνωστόν δεν πωλούνται από τη μια ημέρα στην άλλη. Αυτό δημιουργεί ένα μεγάλο κίνητρο για τον επενδυτή να “αποχωρήσει” το ταχύτερο δυνατό εάν υπάρχουν πολλά αιτήματα ρευστοποιήσεων, ώστε να μην μείνει τελευταίος “με τον μουντζούρη στο χέρι”, δηλαδή με τα λιγότερο ελκυστικά και εμπορεύσιμα περιουσιακά στοιχεία.
Παρότι τα μεγάλα βρετανικά funds που δραστηριοποιούνται στο real estate κατέχουν μεγάλα εμπορικά κέντρα, γραφεία κτλ, δηλαδή assets τα οποία είναι “πωλήσιμα” (θεωρητικά τουλάχιστον), εντούτοις οι αναστολές ρευστοποιήσεων είναι κακός οιωνός για την αγορά εμπορικών ακινήτων, όπου οι τιμές υποχωρούσαν συνεχώς από την αρχή του έτους, πριν καν την ψηφοφορία για το Brexit. Οι πιέσεις μπορούν τώρα να γίνουν πιο έντονες, καθώς τα funds που “πάγωσαν” τις πληρωμές (και όχι μόνο) θα προχωρήσουν σε πωλήσεις ακινήτων για να συγκεντρώσουν ρευστό. Ορατός είναι και ο κίνδυνος “μόλυνσης” όχι μόνο άλλων funds που επενδύσουν σε real estate, αλλά και άλλων κατηγοριών αξιών, εάν θεσμικά χαρτοφυλάκια αρχίσουν να προβαίνουν σε εκτεταμένες ρευστοποιήσεις για να ενισχύσουν τη ρευστότητά τους.
Οι φόβοι αυτοί κρύβονται πίσω από το σφυροκόπημα των μετοχών των βρετανικών ασφαλιστικών εταιρειών και των εταιρειών διαχείρισης κεφαλαίου, που ήδη πριν το Brexit αντιμετώπιζαν τον πονοκέφαλο των χαμηλών αποδόσεων (που μάλλον θα ενταθεί, εάν η Τράπεζα της Αγγλίας (BoE) και άλλες κεντρικές τράπεζες μειώσουν περαιτέρω τα επιτόκια…). Αποτελεί πάντως ενθαρρυντική ένδειξη ότι η BoE βρίσκεται “επί ποδός πολέμου” για να αντιμετωπίσει τους κινδύνους που απορρέσουν για την σταθερότητα του βρετανικού χρηματοπιστωτικού συστήματος και όχι μόνο και έστειλε την Τρίτη μήνυμα ότι θα πράξει…whatever it takes για να μην ξεφύγει η κατάσταση εκτός ελέγχου, μειώνοντας τις υποχρεωτικές δεσμεύσεις των τραπεζών (κάτι που ισοδυναμεί με έμμεση κεφαλαιακή ενίσχυση) κα δίνοντας πίστωση χρόνου στις ασφαλιστικές εταιρείες για να ευθυγραμμιστούν με τις αυστηρότερες ρυθμίσεις της Solvency II…
