Η δημόσια συζήτηση γύρω από την ασφαλιστική αγορά συνήθως περιορίζεται σε αριθμούς, συμβόλαια, αποζημιώσεις και υποχρεώσεις. Σπάνια όμως ανοίγει μια ουσιαστική κουβέντα για το τι πραγματικά σημαίνει ασφάλιση σε μια κοινωνία που αλλάζει, φοβάται περισσότερο και ταυτόχρονα εμπιστεύεται όλο και λιγότερο τους θεσμούς.
Η πρόσφατη παρέμβαση του Χάρη Αλεξόπουλου, Προέδρου της Ένωσης Επαγγελματιών Ασφαλιστών Ελλάδος και μέλους της Διεθνούς Επιτροπής του BIPAR στην εκπομπή «Ώρα Ελλάδος» του Open TV είχε ενδιαφέρον ακριβώς γιατί επιχείρησε να μεταφέρει τη συζήτηση από την επιφάνεια στην ουσία.
Δεν στάθηκε απλώς απέναντι στις online πλατφόρμες πώλησης ασφαλιστικών προϊόντων, ούτε κινήθηκε στη λογική ενός συντεχνιακού φόβου απέναντι στην τεχνολογία. Αντιθέτως, αναγνώρισε ότι η τεχνολογία αποτελεί πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της αγοράς. Το ερώτημα που έθεσε ήταν διαφορετικό και πολύ πιο ώριμο: μπορεί η ασφάλιση να μετατραπεί αποκλειστικά σε μια απρόσωπη ψηφιακή συναλλαγή χωρίς να χαθεί η ουσία της προστασίας;
Και η αλήθεια είναι ότι το ερώτημα αυτό αφορά πολύ περισσότερους από τους επαγγελματίες ασφαλιστές.
Γιατί η ασφάλιση δεν είναι ένα ζευγάρι παπούτσια για να αγοραστεί με τρία «κλικ». Είναι μια συμφωνία εμπιστοσύνης που ενεργοποιείται συνήθως στις πιο δύσκολες στιγμές ενός ανθρώπου: μετά από μια καταστροφή, ένα ατύχημα, μια απώλεια, μια κρίση υγείας. Εκεί ακριβώς δοκιμάζεται αν ο πολίτης κατάλαβε τι αγόρασε, αν ενημερώθηκε σωστά, αν κάποιος του εξήγησε τις εξαιρέσεις, τα όρια και τις πραγματικές του ανάγκες.
Σε αυτό το σημείο, η παρέμβαση του Χάρη Αλεξόπουλου αποκτά μεγαλύτερη βαρύτητα. Γιατί μίλησε για την ανάγκη να παραμείνει ο άνθρωπος μέσα στην εξίσωση της τεχνολογίας. Να λειτουργήσει η ψηφιακή εξέλιξη ως εργαλείο και όχι ως υποκατάστατο της ευθύνης και της συμβουλής.
Ίσως ακόμη πιο ουσιαστική ήταν η αναφορά του στη χαμηλή ασφαλιστική συνείδηση της ελληνικής κοινωνίας. Μια διαπίστωση που δεν αφορά μόνο την ασφάλιση, αλλά συνολικά τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε την πρόληψη ως χώρα. Συνήθως κινητοποιούμαστε αφού συμβεί το κακό. Μετά τη φωτιά, μετά την πλημμύρα, μετά τη ζημιά. Τότε αναζητούμε λύσεις που θα έπρεπε να έχουν ήδη χτιστεί.
Και εδώ βρίσκεται ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα αλλά και η μεγαλύτερη πρόκληση: πώς μια κοινωνία θα μάθει να λειτουργεί προληπτικά και όχι μόνο απολογιστικά.
