Της Έλενας Ερμείδου
Είναι οξύμωρο το μήνυμα που μεταφέρουν τα στοιχεία της Ένωσης Ασφαλιστικών Εταιριών Ελλάδος αλλά και τα μηνύματα όμορων Ενώσεων από την Ευρώπη. Ενώ η ιδιωτική ασφάλιση παρέχει εξειδίκευση και καλύψεις ανάλογες με τις συνθήκες για την ασφάλιση περιουσίας, το κενό μεταξύ ασφαλισμένων και ανασφάλιστων ζημιών παραμένει πολύ μεγάλο.
Εντονότερο είναι το φαινόμενο στην Ελλάδα, υποδεικνύοντας ότι η οργάνωση του κράτους είναι υποδεέστερη των στόχων. Τα φορολογικά κίνητρα είναι ανεπαίσθητα μπροστά στα βάρη που πληρώνουν οι φορολογούμενοι, ενώ ο υψηλότερος όγκος της παραγωγής στην ασφάλιση κατοικιών με κάλυψη κτιρίου προέρχεται από ενυπόθηκα δάνεια. Πραγματικά αυτό θα πρέπει να το ερμηνεύσουν οι πολιτικοί που κρατούν στα χέρια τους την τύχη της χώρας.
Μεταβολή +10% στις τράπεζες
Σε πλήθος περίπου 1,9 εκατ. ασφαλιστηρίων συμβολαίων με κάλυψη κτιρίου, αυξημένο κατά 11% το 2025 σε σχέση με το 2024, σχεδόν οι 692 χιλιάδες κατοικίες είναι ασφαλισμένες μέσω ενυπόθηκων δανείων και οι υπόλοιπες εκτός ενυπόθηκου ενδιαφέροντος, με την κάλυψη της χώρας να φτάνει στο 18%. Η υψηλότερη μεταβολή στις καλύψεις (10%) προήλθε από τα ενυπόθηκα δάνεια.
Αξιοσημείωτο, ότι στις ασφαλισμένες κατοικίες με κάλυψη κτιρίου η μεμονωμένη κάλυψη για σεισμό μειώθηκε -26% στις 156 χιλιάδες κτίρια και για καιρικά φαινόμενα κατά -2% στις 141 χιλιάδες ακίνητα. Αυτά τα ποσοστά φαίνεται πως μεταφέρονται στις καλύψεις για καιρικά φαινόμενα και σεισμό.
Λυπηρό ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι Περιφέρειες του Βορείου Αιγαίου, της Ηπείρου και των Ιονίων Νήσων, που με ελάχιστα ποσοστά, που δεν ξεπερνούν το 1 με 2%, είναι σχεδόν ανασφάλιστες.
