Του Δημήτρη Γαβαλάκη, Γενικού Γραμματέα του ΕΕΑ
Η συζήτηση για την Τεχνητή Νοημοσύνη έχει πλέον ξεφύγει από τα στενά όρια της τεχνολογίας. Δεν μιλάμε μόνο για ένα ακόμη εργαλείο που θα κάνει κάποιες διαδικασίες πιο γρήγορες ή πιο φθηνές.
Μιλάμε για μια αλλαγή που μπορεί να επηρεάσει ουσιαστικά την εργασία, την επιχειρηματικότητα και τελικά την ίδια την αξία του επαγγελματία.
Σε πρόσφατη παρέμβασή του, ο Bill Gates επισημαίνει κάτι που θεωρώ ιδιαίτερα σημαντικό: αυτή η τεχνολογική επανάσταση μπορεί να είναι διαφορετική από τις προηγούμενες, γιατί η Τεχνητή Νοημοσύνη δεν υποκαθιστά μόνο χειρωνακτική εργασία ή επαναλαμβανόμενες διαδικασίες. Αρχίζει να υποκαθιστά και μέρος της ανθρώπινης γνωστικής εργασίας.
Ανάλυση, σύγκριση, επεξεργασία πληροφοριών, επικοινωνία, προετοιμασία αποφάσεων. Όλα αυτά είναι πλέον πεδία στα οποία η AI εξελίσσεται με εντυπωσιακή ταχύτητα.
Και εδώ, κατά τη γνώμη μου, βρίσκεται το πραγματικό ερώτημα.
Δεν είναι μόνο πόσες θέσεις εργασίας μπορεί να χαθούν. Είναι κυρίως ποια ανθρώπινη εργασία θα συνεχίσει να έχει πραγματική αξία τα επόμενα χρόνια.
Ο Gates χρησιμοποιεί έναν πολύ ενδιαφέροντα όρο: Human Reserved.
Η λογική είναι απλή. Μπορεί στο μέλλον μια μηχανή να μπορεί τεχνικά να κάνει κάποια πράγματα εξίσου καλά ή και καλύτερα από έναν άνθρωπο. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η κοινωνία θα θέλει όλες αυτές οι δραστηριότητες να περάσουν στις μηχανές.
Υπάρχουν πεδία όπου η ανθρώπινη κρίση, η προσωπική ευθύνη, η εμπιστοσύνη και η ενσυναίσθηση θα εξακολουθούν να έχουν αξία.
Αυτό θεωρώ ότι μας αφορά άμεσα στην ασφαλιστική διαμεσολάβηση.
Ένα σύστημα AI μπορεί ήδη να διαβάσει ασφαλιστικούς όρους, να συγκρίνει καλύψεις, να εντοπίσει εξαιρέσεις, να οργανώσει δεδομένα, να συντάξει κείμενα, να προετοιμάσει ανανεώσεις ή να υποστηρίξει μεγάλο μέρος της καθημερινής λειτουργίας μιας εταιρείας ασφαλιστικής διαμεσολάβησης.
Και σε λίγα χρόνια θα τα κάνει πολύ καλύτερα.
Άρα η αξία του ασφαλιστικού διαμεσολαβητή δεν μπορεί να στηρίζεται απλώς στο ότι γνωρίζει περισσότερες πληροφορίες από τον πελάτη ή ότι έχει πρόσβαση σε περισσότερα προϊόντα.
Η πληροφορία σταδιακά θα είναι διαθέσιμη σε όλους. Η πραγματική αξία θα βρίσκεται αλλού.
Στην ικανότητα να καταλαβαίνεις τι πραγματικά χρειάζεται ο πελάτης. Στο να ξεχωρίζεις ποιος κίνδυνος είναι ουσιαστικός και ποιος όχι. Στο να μπορείς να αξιολογήσεις διαφορετικές λύσεις όχι μόνο με βάση την τιμή ή έναν πίνακα καλύψεων, αλλά με βάση τον ίδιο τον άνθρωπο ή την επιχείρηση που έχεις απέναντί σου.
Και κυρίως στη στιγμή που η ασφάλιση παύει να είναι προϊόν και γίνεται πραγματικό γεγονός ζωής.
Είναι άλλο να ρωτήσει ένας πελάτης ποια είναι η απαλλαγή του συμβολαίου του και άλλο να σε πάρει τηλέφωνο επειδή διαγνώστηκε με μια σοβαρή ασθένεια, επειδή καταστράφηκε η επιχείρησή του ή επειδή συνέβη κάτι σοβαρό στην οικογένειά του.
Εκεί δεν χρειάζεται μόνο μια σωστή απάντηση.
Χρειάζεται άνθρωπο.
Γι’ αυτό θεωρώ ότι το ερώτημα «θα αντικαταστήσει η AI τον ασφαλιστικό διαμεσολαβητή;» είναι τελικά πολύ απλοϊκό.
Το σωστό ερώτημα είναι άλλο: ποιο κομμάτι της δουλειάς μας πρέπει να δώσουμε στην Τεχνητή Νοημοσύνη και ποιο πρέπει να κρατήσουμε και να ενισχύσουμε ως καθαρά ανθρώπινο;
Η δική μου απάντηση είναι αρκετά ξεκάθαρη.
Η AI πρέπει σταδιακά να αναλάβει περισσότερη διαδικασία: δεδομένα, συγκρίσεις, διοικητικές εργασίες, monitoring, προετοιμασία και επαναλαμβανόμενες επικοινωνίες.
Ο επαγγελματίας πρέπει να επενδύσει περισσότερο στην κατανόηση, στην κρίση, στη συμβουλή, στη σχέση, στην εμπιστοσύνη και στην ευθύνη.
Και εδώ υπάρχει κατά τη γνώμη μου μια πολύ μεγάλη ευκαιρία και για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις.
Η Τεχνητή Νοημοσύνη μειώνει σημαντικά το πλεονέκτημα που μέχρι σήμερα έδινε το μέγεθος. Μια μικρή επιχείρηση μπορεί πλέον να αποκτήσει δυνατότητες ανάλυσης, marketing, επικοινωνίας και οργάνωσης που μέχρι πριν λίγα χρόνια απαιτούσαν πολύ μεγαλύτερες δομές.
Για μια εταιρεία ασφαλιστικής διαμεσολάβησης αυτό μπορεί να σημαίνει καλύτερη ανάλυση χαρτοφυλακίου, εντοπισμό κενών κάλυψης, πιο οργανωμένες ανανεώσεις, καλύτερη παρακολούθηση πελατών και παραγωγής και τελικά περισσότερο χρόνο για ουσιαστική επαφή με τον πελάτη.
Η AI μπορεί λοιπόν να λειτουργήσει και ως ένας πραγματικός εξισωτής μεταξύ μικρών και μεγάλων επιχειρήσεων.
Υπάρχει βέβαια και η άλλη πλευρά…
Αν τα επόμενα χρόνια παράγεται όλο και περισσότερη οικονομική αξία με λιγότερη ανθρώπινη εργασία, θα τεθεί αναπόφευκτα και ένα πολύ σοβαρό ζήτημα: ποιος θα χρηματοδοτεί το κοινωνικό κράτος;
Σήμερα ένα μεγάλο μέρος των εσόδων του βασίζεται στη φορολογία της εργασίας και στις ασφαλιστικές εισφορές. Αν σταδιακά η παραγωγή μεταφέρεται από ανθρώπους σε AI και αυτοματοποιημένα συστήματα, τότε το υφιστάμενο μοντέλο θα δεχθεί πίεση.
Δεν είναι τυχαίο ότι ο Gates επαναφέρει τη συζήτηση για διαφορετική φορολογική αντιμετώπιση της αυτοματοποίησης και για μια νέα ισορροπία μεταξύ της φορολογίας της εργασίας και του κεφαλαίου.
Θεωρώ ότι αυτή θα είναι μία από τις μεγάλες οικονομικές συζητήσεις των επόμενων ετών και στην Ευρώπη.
Η Τεχνητή Νοημοσύνη, επομένως, δεν είναι ούτε απλώς απειλή ούτε απλώς ευκαιρία. Είναι μια βαθιά αλλαγή στον τρόπο που θα δουλεύουν οι επιχειρήσεις και οι επαγγελματίες.
Και για μένα το συμπέρασμα είναι απλό.
Δεν έχει κανένα νόημα να προσπαθήσουμε να ανταγωνιστούμε την AI σε αυτά που εκείνη μπορεί να κάνει καλύτερα, γρηγορότερα και φθηνότερα.
Πρέπει να τη χρησιμοποιήσουμε για να απελευθερώσουμε χρόνο και δυνατότητες και να επενδύσουμε περισσότερο σε αυτά στα οποία ο άνθρωπος εξακολουθεί να έχει πραγματική αξία.
Ίσως τελικά αυτή να είναι και η ουσία του Human Reserved. Όχι να προστατεύσουμε τον άνθρωπο από την τεχνολογία.
Αλλά να αναδείξουμε εκείνο το κομμάτι της επαγγελματικής αξίας που δεν πρέπει να αφήσουμε να χαθεί.
Αναδημοσίευση από το insurance-eea.gr
