Συνέντευξη στην Ελενα Ερμείδου
«Ο Έλληνας αποφεύγει να ασφαλίζεται και προτιμά να πληρώνει τις ζημιές εκ των υστέρων από τη τσέπη του. Το Κράτος δεν είναι θεσμικός φορέας Ασφάλισης. Παίζει άτυπα το ρόλο του Ασφαλιστή, αποζημιώνοντας, κατά ένα μικρό συνήθως μέρος, τους πληγέντες από φυσικές καταστροφές και φορτώνοντας, στη συνέχεια τα βάρη στους φορολογούμενους».
Αυτές είναι δύο από τις πιο σημαντικές δηλώσεις, μεταξύ άλλων του κου Ιωάννη Βοτσαρίδη CEO της Interlife Ασφαλιστικής, μιλώντας στο IW για τον κίνδυνο των φυσικών καταστροφών. Αναφερόμενος στα προβλήματα που αντιμετωπίζει το κράτος από περιπτώσεις φυσικών καταστροφών διευκρινίζει ότι οι αποζημιώσεις του κράτους σε αυτές τις περιπτώσεις είναι πολύ χαμηλές, ενώ τα κριτήρια για τις εκτιμήσεις των ζημιών δεν είναι πάντα αντικειμενικά. Συμπληρώει ότι το Κράτος θα είχε σημαντικά οφέλη, αν εφάρμοζε ορθό μοντέλο ασφάλισης, καθώς για κάθε Ασφαλιστικό Συμβόλαιο εισπράττει 15% Φόρο Ασφαλίστρων, αυξημένους φόρους από την Ασφαλιστική Εταιρία, αλλά και από τα Μερίσματα των Μετόχων Ασφαλιστικών εταιριών.
- Ένας κίνδυνος που κοστίζει ακριβά, είναι ο κίνδυνος των φυσικών καταστροφών. Παρά ταύτα, οι οικονομικές ζημιές που προέρχονται από τις φυσικές καταστροφές είναι κάθε χρόνο σχεδόν τριπλάσιες των ασφαλισμένων. Πώς το εξηγείται αυτό;
Το ζήτημα ανάγεται πρωτίστως στην Ασφαλιστική Συνείδηση του Έλληνα, που, όπως έχω τονίσει πολλές φορές, αποφεύγει να ασφαλίζεται και ουσιαστικά προτιμά να πληρώνει τις ζημιές εκ των υστέρων από τη τσέπη του, αντί να καταβάλει ένα εξαιρετικά χαμηλό ασφάλιστρο και να ασφαλίζει το σπίτι του, δρώντας προληπτικά. Άλλωστε, οι πλημμύρες στη Μάνδρα Αττικής κατέδειξαν ακριβώς αυτό το γεγονός. Ελάχιστα κτίρια ήταν ασφαλισμένα. Το ίδιο συμβαίνει με τους σεισμούς, όπου ελάχιστοι ασφαλίζονται σε μια χώρα κατ’ εξοχήν σεισμογενή.
Όσον αφορά το θέμα της Ασφαλιστικής Συνείδησης γενικότερα, δεν θα κουραστώ να επαναλαμβάνω, ότι εμείς οι ίδιοι οι ασφαλιστές και τα όργανα που μας εκπροσωπούν πρέπει να οργανώσουμε συντεταγμένες καμπάνιες για τη διάδοση της ασφαλιστικής ιδέας, δεδομένου ότι η Πολιτεία ουδέποτε ενδιαφέρθηκε ουσιαστικά για το θέμα αυτό.
- Ποια είναι τα συνήθη σχήματα ασφάλισης τέτοιων κινδύνων, δηλαδή το κράτος με αντασφαλιστικές σε συνεργασία με ασφαλιστικές, και φορείς πολιτικής προστασίας, κάτι άλλο και τι μοντέλο εφαρμόζει το ελληνικό κράτος;
Το Κράτος δεν είναι θεσμικός φορέας Ασφάλισης. Παίζει άτυπα το ρόλο του Ασφαλιστή, αποζημιώνοντας, κατά ένα μικρό συνήθως μέρος, τους πληγέντες από φυσικές καταστροφές και φορτώνοντας, στη συνέχεια τα βάρη στους φορολογούμενους. Άρα, αυτός που ασφαλίζεται πληρώνει 2 φορές, αποζημιώνοντας με τους φόρους του αυτούς που είναι ανασφάλιστοι. Ουσιαστικά, αυτός που έχει Ασφαλιστική Συνείδηση τιμωρείται – από ένα Κράτος ανεπαρκές και ανοργάνωτο. Οι φορείς ασφάλισης κινδύνων από φυσικές καταστροφές είναι, βέβαια, οι Ασφαλιστικές και Αντασφαλιστικές εταιρίες, που τις τελευταίες δεκαετίες επωμίζονται διεθνώς το βάρος των αποζημιώσεων από ατομικές, αλλά και μαζικές καταστροφές.
- Ποια είναι τα προβλήματα που αντιμετωπίζει το ελληνικό κράτος σήμερα από το μοντέλο που εφαρμόζει και ποια τα οφέλη από την μεταφορά των κινδύνων αυτών σε ιδιώτες και στις αγορές κεφαλαίων;
Οι αποζημιώσεις του Κράτους, όπως είπαμε και παραπάνω, είναι πολύ χαμηλές (σε περιπτώσεις φυσικών καταστροφών κινούνται περίπου στο 30-40% της πραγματικής ζημίας) και χρονοβόρες, ενώ τα κριτήρια για τις εκτιμήσεις των ζημιών δεν είναι πάντα αντικειμενικά. Η Μεταφορά Κινδύνου γίνεται από τις Ασφαλιστικές Εταιρίες προς τις Αντασφαλιστικές. Προκύπτει, δηλαδή, ένα μοίρασμα κινδύνου.
Να επισημάνω στο σημείο αυτό ότι τα ασφάλιστρα στη χώρα μας είναι χαμηλά: Για παράδειγμα, η ασφάλιση ενός σπιτιού 100τμ., εάν δεν ασφαλιστεί το περιεχόμενο, αλλά μόνον το κτίριο, κοστίζει 60 ευρώ το χρόνο! Παρ’ όλα αυτά, μόνον 10% των ιδιωτών στην Ελλάδα ασφαλίζεται. Στις περισσότερες δυτικοευρωπαϊκές χώρες η ασφάλιση για τις κατοικίες και πολυκατοικίες είναι υποχρεωτική – τουλάχιστον για βασικούς κινδύνους (όπως φωτιά, πλημμύρα, αστική ευθύνη) και περιλαμβάνεται στα Κοινόχρηστα. Εάν εφαρμοζόταν κάτι τέτοιο και στην Ελλάδα τότε – το πολύ χαμηλό, ούτως ή άλλως, ασφάλιστρο – θα έπεφτε ίσως και 50% κάτω.
Αλλά και το Κράτος θα είχε σημαντικά οφέλη, δεδομένου ότι για κάθε Ασφαλιστικό Συμβόλαιο εισπράττει 15% Φόρο Ασφαλίστρων, αυξημένους φόρους από την Ασφαλιστική Εταιρία λόγω μεγαλύτερης κερδοφορίας, αλλά και από τα Μερίσματα των Μετόχων Ασφαλιστικών εταιριών, που φορολογούνται με 15%.
Αντίστοιχα, η αποζημίωση του ιδιώτη από την Ασφαλιστική Εταιρία είναι πλήρης, ταχύτατη, η αποκατάσταση άμεση, ενώ το Κράτος δεν δαπανά κονδύλι για αποζημιώσεις.
- Θα είχε αξία η δημιουργία ενός επενδυτικού fund στην Ελλάδα που θα επένδυε σε ομόλογα καταστροφών;
Τα Insurance Bonds/Ομόλογα Ζημιών – ή Insurance Funds – είναι κατ’ ουσίαν τζόγος, επενδύουν δηλαδή στο ύψος των Ζημιών με βάση ένα πλαφόν (πάνω από τόσο ή κάτω από τόσο). Ωστόσο, η ελληνική Ασφαλιστική Αγορά είναι ρηχή και δεν μπορεί να υποστηρίξει τέτοια χρηματοοικονομικά προϊόντα.Επιπλέον, λόγω των capital controls οι Εταιρίες έχουν πολλά από, τα κεφάλαια τους μπλοκαρισμένα στις Τράπεζες, κατά συνέπεια έχουν περιορισμένη δυνατότητα συναλλαγών.
Τέλος, στο εξωτερικό, τέτοιου είδους προϊόντα συμμετέχουν με πολύ μικρά ποσοστά στα επενδυτικά Χαρτοφυλάκια, διότι θεωρούνται ριψοκίνδυνη επένδυση.
- Τι προϋποθέσεις πρέπει να πληροί ο πελάτης για να ασφαλιστεί έναντι φυσικών καταστροφών, ποια ασφαλιστήρια διαθέτουν αυτές τις καλύψεις και με τι κόστος;
Δεν υπάρχουν ειδικές προϋποθέσεις για να ασφαλιστεί κάποιος έναντι φυσικών καταστροφών. Πλέον όλες οι Εταιρίες διαθέτουν αξιόλογα Προγράμματα με πολύ προσιτά ασφάλιστρα – τόσο προσιτά που είναι ανεπίτρεπτο να μην είμαστε ασφαλισμένοι – ενώ οι Αποζημιώσεις, στις περισσότερες περιπτώσεις, καταβάλλονται ταχύτατα. Σε κάθε περίπτωση, οι πολίτες πρέπει να συμβουλεύονται τον Ασφαλιστικό Διαμεσολαβητή τους που θα τους ενημερώσει υπεύθυνα – και όχι να καταφύγουν σε γκισέ Τραπεζών.
Όσον αφορά την INTERLIFE, διαθέτουμε μια πολύ ευρεία γκάμα Προγραμμάτων Ασφάλισης έναντι Φυσικών Καταστροφών και για ιδιώτες και για επαγγελματίες. Τα Πακέτα αυτά (Emporio, Office, Hotel Plan, Pharmakon, Οίκος, Ασφάλιση Φωτοβολταϊκών κλπ), καλύπτουν κινδύνους από ακραία καιρικά φαινόμενα όπως πλημμύρες, κεραυνό, θύελλα, παγετό, αλλά και ζημίες, όπως διάρρηξη σωληνώσεων, θραύση κρυστάλλων κ.α.
