Με αφορμή τη συμπλήρωση 50 χρόνων συνεχούς προσφοράς, το επετειακό συνέδριο του Επικουρικού Κεφαλαίου ήρθε να αναδείξει τον κοινωνικό του ρόλο και να ενισχύσει τον δημόσιο διάλογο για την οδική ασφάλεια, την ασφαλισμένη οδήγηση και την προστασία των θυμάτων τροχαίων ατυχημάτων.
Το συνέδριο της 12ης Μαΐου συγκέντρωσε στο Divani Caravel εκπροσώπους της Πολιτείας, της ασφαλιστικής αγοράς, της επιστημονικής κοινότητας και ευρωπαϊκών οργανισμών.
Στην ομιλία του ο Αλέξανδρος Σαρρηγεωργίου, Πρόεδρος ΔΣ της Ένωσης Ασφαλιστικών Εταιριών Ελλάδος (ΕΑΕΕ) και Πρόεδρος & Διευθύνων Σύμβουλος της Eurolife FFH, ανέφερε:
Είναι μεγάλη χαρά να βρίσκομαι σήμερα εδώ, σε μια σημαντική στιγμή για την ελληνική ασφαλιστική αγορά. Δεν είναι μόνο για το ΕΚ, η στιγμή είναι σημαντική για όλους μας, είναι σημαντική για την κοινωνία στην πραγματικότητα. Γιατί καταλάβαμε όλοι ότι, χωρίς το ΕΚ, η κοινωνία θα είχε το πρόβλημα. Όλοι εμείς εκεί έξω. Είναι μια στιγμή που γιορτάζουμε 50 χρόνια που το ΕΚ εκπληρώνει την αποστολή του, γιατί αυτό είναι το βασικό.
Επιτρέψτε μου όμως να φύγω λίγο εκτός κειμένου – ούτως ή άλλως τείνω να φεύγω εκτός κειμένου, με κατηγορούν. Με την ευκαιρία ότι είμαστε εδώ άνθρωποι της ασφαλιστικής αγοράς, θέλω να μοιραστώ μαζί σας κάποιες σκέψεις για το πού βρίσκεται η αγορά μας σήμερα, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στην ευρωπαϊκή σκηνή, όπου, όπως ξέρετε, έχω έναν ρόλο στο Insurance Europe.
Καταρχήν, το demand side, όπως λέμε, δηλαδή η ζήτηση, δυστυχώς –ευτυχώς από πλευράς δουλειάς μας–, αυξάνεται, διότι υπάρχουν οι τρεις ελέφαντες στο δωμάτιο. Είναι αυτό που η κ. Αλμπουκέρκι, η Ευρωπαία Επίτροπος Οικονομικών, χαρακτηρίζει ως silent killer, βγαίνουμε στη σύνταξη οι baby boomers και δεν υπάρχουν χρήματα στην άκρη – σε ευρωπαϊκό επίπεδο, αφήστε την Ελλάδα. Το δεύτερο είναι η υγεία, η οποία βελτιώνεται, το κόστος όμως αυτής της βελτίωσης είναι πολύ μεγάλο, και θα πω εδώ ότι όλοι πληρώνουν κάτι από την τσέπη τους στην Ευρώπη για την υγεία, όμως ο Έλληνας πληρώνει τα διπλάσια από τον μέσο Ευρωπαίο επειδή είναι τραγικά ανασφάλιστος. Και βέβαια, οι φυσικές καταστροφές, όπου όλοι ξέρουμε ότι συχνότητα και η ένταση αυξάνονται, και όλα αυτά μας βρίσκουν σε ευρωπαϊκό επίπεδο, επαναλαμβάνω, να συζητάμε το κίνδυνο του κενού προστασίας σε όλα αυτά. Πάρτε τα, λοιπόν, και πολλαπλασιάστε τα επί 4 για να έρθουμε στην ελληνική κατάσταση, γιατί ό,τι και να μετρήσεις είμαστε στο 1/4 των ευρωπαϊκών μέσων όρων σε επίπεδο κάλυψης.
Για να αλλάξει αυτό, χρειάζονται κίνητρα. Αυτό λέει η πρακτική. Ναι, χρειάζεται νοοτροπία και όλα αυτά, αλλά, αν δεν δώσεις κίνητρα στον νέο να βάλει χρήματα στην άκρη, στον πολίτη να ασφαλίσει την οικογένειά του για την υγεία και, βεβαίως, αν δεν κάνεις πράγματα για την ασφάλιση έναντι φυσικών καταστροφών, η βελόνα δεν θα κινηθεί.
Ταυτόχρονα έχουμε προβλήματα με τον πληθωρισμό, όπως ξέρουμε. Έχουμε μια Ελλάδα που πάει πολύ καλά στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι, παρ’ όλα αυτά τα νούμερα είναι αναιμικά. Γιατί όλης Ευρώπης τα νούμερα είναι αναιμικά. Άρα τα δημοσιονομικά έχουν πίεση και τα οικονομικά της οικογένειας έχουν πίεση. Και μέσα από όλη αυτή τη σύνθεση, αν την κοιτάξουμε, έχουμε κι ένα κλίμα στην Ευρώπη το οποίο δεν είναι ακριβώς υπέρ των ασφαλιστών. Δηλαδή, θέματα όπως το value for money είναι σημαντικά θέματα στην Ευρώπη, όπου κοιτάζουν κάθε συμβόλαιο και λένε, αυτό που πληρώνω, είτε το πληρώνω στην εταιρεία είτε το πληρώνω στη διαμεσολάβηση είτε σε οποιονδήποτε άλλο πάροχο, προσθέτει αξία; Διότι, αν δεν προσθέτει αξία, υπάρχει και από πολιτική πλευρά ένα αυστηρό βλέμμα προς την αγορά μας, εννοώ σε ευρωπαϊκό επίπεδο, και ταυτόχρονα με την τεχνητή νοημοσύνη νομίζω ότι έρχεται ένα τρένο κατά πάνω σε όσους δεν παράγουν αξία. Οι υπόλοιποι, μια χαρά, θα γίνει προσαρμογή, αλλά όποιες αγορές –και δεν είναι μόνο η ελληνική– έχουν μέσα τους inefficiencies δεν θα περάσουν καλά.
Μέσα σε αυτό το κλίμα –και συγχωρήστε με, γιατί όποτε βρίσκομαι σε τέτοιου είδους ομηγύρεις νομίζω ότι πρέπει να τα λέμε μεταξύ μας– εμείς συνεχίζουμε να δίνουμε μία υπόσχεση, να υπογράφουμε ένα χαρτί, και όλο αυτό από την πλευρά αυτού που το αγοράζει χρειάζεται εμπιστοσύνη. Και εδώ έρχομαι στο ΕΚ, γιατί αυτό που είδαμε προηγουμένως είναι το πώς χτίζεις εμπιστοσύνη σε μια κοινωνία για μια ασφαλιστική αγορά που, κακά τα ψέματα, μέχρι το 2016 δεν είχε το εποπτικό πλαίσιο που άρμοζε και είχε και πολλά ατυχήματα – δεν έχει καμία σχέση η τωρινή κατάσταση με εκείνη. Παρ’ όλα αυτά, μπορεί να μιλήσω με ανθρώπους που πήγαιναν στο Δημοτικό όταν είχαμε την υπόθεση της Ασπίδας και να μου μιλάνε για την Ασπίδα. Τέτοια είναι η ζημιά που γίνεται αν δεν έχεις εμπιστοσύνη.
Θα πω λοιπόν ότι η ασφάλειες του αυτοκινήτου είναι ο πιο διαδεδομένος κλάδος και δεν είναι ο πιο διαδεδομένος κλάδος μόνο λόγω μεγέθους –είναι περίπου το 20% της αγοράς–, αλλά είναι ο κλάδος όπου έρχεται σε πρώτη επαφή συνήθως με την ασφάλεια ο πολίτης και είναι ο κλάδος που διαμορφώνει την εικόνα του πολίτη για την ασφάλιση συνολικά. Είναι ο κλάδος που το 2024 είχε 1,2 δισ. ασφάλιστρα, το 20% της αγοράς όπως είπα, πλήρωσε 600 χιλ. ζημιές, 700 εκατ. ευρώ σε αποζημιώσεις, συμπεριλαμβανομένης και της αστικής ευθύνης. Και πίσω από αυτά τα νούμερα είναι το βασικό ότι στεκόμαστε ως ασφαλιστική αγορά πίσω από την υπόσχεσή μας. Σε μια ασφάλιση που –δεν ξέρω πόσοι εκεί έξω το αντιλαμβάνονται– βοηθάει στην κοινωνική συνοχή, διότι, αν οι συμπολίτες μας δεν αποζημιωνόντουσαν, θα έχαναν μέρος της οικονομικής τους σταθερότητας, και αυτό έχει αλυσιδωτές επιδράσεις.
Θα πω όμως το εξής: είμαστε σήμερα σε μια μέρα που δεν γιορτάζουμε μόνο τα 50 χρόνια του ΕΚ, αλλά γιορτάζουμε 50 χρόνια που βρίσκουν ένα ΕΚ στην καλύτερη κατάσταση που ήταν ποτέ. Και θυμάμαι, επειδή είμαι πολλά χρόνια σε αυτήν την αγορά, εποχές που δεν ήταν έτσι στο ΕΚ· τα οικονομικά ήταν πάρα πολύ δύσκολα, η εξυπηρέτηση δεν ήταν στο επίπεδο που είναι σήμερα, και δεν μπορούσε να είναι και για διοικητικούς λόγους αλλά και για οικονομικούς – ήταν ένα θέμα που ερχόταν στο τραπέζι της ΕΑΕΕ αρκετά συχνά. Η συστηματική προσπάθεια που έγινε από τη διοίκηση του ΕΚ για πολλά χρόνια, με συνέπεια και συνέχεια, έχει ανοίξει την πόρτα για την ανακοίνωση που έκανε ο αγαπητός Πρόεδρος προηγουμένως, η οποία είναι μια πολύ σημαντική ανακοίνωση για το μέλλον και για την κοινωνία μας.
Και θα ήθελα σε αυτό το σημείο, πρώτα απ’ όλα, να συγχαρώ τον Πρόεδρο τον Ηρακλή Δασκαλόπουλο, αλλά και τον Γιώργο Βαλαή και τον Δημήτρη Ζορπά, που πραγματικά πήραν ένα ΕΚ που δεν ήταν σε καλή κατάσταση και το έφεραν σήμερα σε αυτή την εξαιρετική θέση. Ήθελα να τους συγχαρούμε όλοι μαζί (σ.σ.: χειροκροτήματα).
Υπάρχουν όμως και άλλα θέματα. Και ένα από αυτά, που περίπου το είχαμε σαν δεδομένο στην αγορά, του τύπου «ε αυτό δεν θα φτιάξει ποτέ», ήταν τα ανασφάλιστα οχήματα. Ένα θέμα κοινωνικό και θεσμικό. Εκεί λοιπόν, με πολύ συντονισμένες προσπάθειες και από την ΕΑΕΕ αλλά και από όλους τους παράγοντες στην αγορά μας, φτάσαμε σήμερα να βρισκόμαστε σε μια πραγματικά διαφορετική φάση, σε ένα σημείο καμπής. Διότι κάτι το οποίο θεωρούσαμε αυτονόητο –και, επιτρέψτε μου οι εκπρόσωποι της Πολιτείας να πω, η Πολιτεία δεν έκανε τη δουλειά της, για διάφορους λόγους που δεν ήταν κατανοητοί σε εμάς– μας έφερε σήμερα, με συντονισμένη δράση πολλών Υπουργείων –και η κρατική μηχανή είναι ένα περίπλοκο σύστημα– να μπορούμε, θεωρώ, να πούμε ότι έχουμε λύσει το θέμα των ανασφαλίστων.
Κι εδώ θα ήθελα να πω ότι υπήρξαν αρκετοί που το βοήθησαν και το πήραν ζεστά, για να το πω έτσι. Αλλά ήθελα να κάνω highlight δύο ανθρώπους: τον Άκη Σκέρτσο, που είναι ο Υπουργός Παρά τω Πρωθυπουργό, και τον Δημοσθένη Αναγνωστόπουλο, ο οποίος είναι σήμερα μαζί μας. Ευχαριστούμε πάρα πολύ, γιατί, αν δεν βρεις ανθρώπους όπως ο Δημοσθένης και όπως ο Άκης, που να καταλάβουν ένα θέμα και μετά να βοηθήσουν να προχωρήσει… Γιατί η εμπειρία η δική μου είναι ότι πολλά πράγματα που νομίζεις ότι λύθηκαν, διότι αυτοί που παίρνουν τις αποφάσεις έχουν συμφωνήσει, κάπου κολλάνε και στο τέλος δεν γίνονται ποτέ. Οπότε ένα μεγάλο ευχαριστώ, γιατί από τον Οκτώβριο του 2025 μέχρι σήμερα έχουν πραγματοποιηθεί εκατοντάδες χιλιάδες έλεγχοι, έχουν αποσταλεί συνολικά 257 χιλιάδες ειδοποιήσεις για ανασφάλιστα και –το επόμενο είναι εντυπωσιακό– από αυτούς που πήραν τις ειδοποιήσεις οικειοθελώς ασφαλίστηκαν το 25%. Για όσους παρά τις ειδοποιήσεις δεν συμμορφώθηκαν, η Πολιτεία προχώρησε αποφασιστικά στην επιβολή των προβλεπόμενων από τον νόμο κυρώσεων που εφαρμόζει η ΑΑΔΕ. Επειδή το ξέρω το θέμα σε βάθος, στο τέλος της ημέρας πρέπει το πρόστιμο να πληρώνεται και όχι να είναι θεωρητικό. Το άλλο πολύ βασικό είναι ότι οι έλεγχοι αυτοί είναι πλέον συνεχείς. Δεν είναι «έγιναν μία φορά και θα δούμε αν και πότε θα ξαναγίνουν», αλλά να εμπεδωθεί και σε αυτούς που δεν το καταλαβαίνουν ότι πρέπει να έχεις ασφαλισμένο το όχημά σου.
Κατά τα άλλα, βεβαίως, το είπα και προηγουμένως, τεχνητή νοημοσύνη… Βγαίνοντας είδα την αγαπητή συνάδελφο από τη Νομική Υπηρεσία της Ένωσης, που έφευγε διότι, μου λέει, πρέπει να δούμε τον νόμο, τον κανονισμό για την αυτόνομη οδήγηση. Γίνονται πράγματα τα οποία μας προλαβαίνουν. Εμένα προσωπικά μου αρέσει αυτό, σημαίνει ότι γίνονται πράγματα. Έχουμε λοιπόν πιο αυτόνομα και διασυνδεδεμένα οχήματα, καλύτερη πληροφορία, νέες μορφές κινητικότητας και, βέβαια, την έννοια της ευθύνης. Η αγορά δεν παρακολουθεί, αλλά προσαρμόζεται και πρέπει να προσαρμόζεται τάχιστα διότι, επιτρέψτε μου να το επαναλάβω, οι απειλές δεν είναι μόνο θεωρητικές. Προσωπική μου άποψη, υπάρχουν οργανισμοί που έχουν το κινητό σου και λέγονται Meta, Amazon, Google, Apple, οι οποίοι έχουν τον ασφαλισμένο μας εκεί έξω και όταν στραφούν στην αγορά μας, εάν εμείς δεν είμαστε efficient, αποδοτικοί, θα έχουμε μεγάλο πρόβλημα. Άρα είναι επιτακτική ανάγκη να προσαρμοζόμαστε στις νέες συνθήκες και να τηρούμε την υπόσχεσή μας.
Και κλείνω μ’ αυτό: τα 50 χρόνια που γιορτάζουμε ένα υγιές επικουρικό σημαίνουν 50 χρόνια που μπορούμε να τηρήσουμε την υπόσχεσή μας. Και πάνω σε αυτό να χτίσουμε την εμπιστοσύνη που απαιτείται για να μεγαλώσει η αγορά μας. Όταν ήμουνα πολύ νέος, στην ασφαλιστική αγορά, με ρωτούσε ο καλός συνάδελφος στην Αμερική ποια είναι η αποστολή μιας ασφαλιστικής εταιρείας και τότε, ερχόμενος από το finance, του έλεγα για ROE και διάφορους άλλους τέτοιους δείκτες. Και μου έλεγε, όχι, Άλεξ· η αποστολή είναι να αποζημιώνεις τον ασφαλισμένο όταν επέλθει ο κίνδυνος. Όπως κάνει και το ΕΚ για τις πιο δύσκολες περιπτώσεις.
Photo credits: Kalyvas Panagiotis, ClicknShoot
