Σε κάθε πόλεμο, οι εικόνες που κυριαρχούν είναι υλικές: κατεστραμμένα κτίρια, χαμένες περιουσίες, διαλυμένες υποδομές. Όμως η μεγαλύτερη ζημιά συχνά δεν αποτυπώνεται σε αριθμούς.
Είναι ψυχολογική. Η απώλεια της αίσθησης ελέγχου, η αβεβαιότητα για το αύριο, ο φόβος της επανάληψης – αυτά είναι τα «αόρατα» τραύματα που αφήνει πίσω του κάθε πόλεμος. Και σήμερα, με όσα εξελίσσονται στη Μέση Ανατολή, βλέπουμε ξανά πόσο βαθιά επηρεάζεται η ανθρώπινη ψυχή όταν καταρρέει η κανονικότητα.
Σε αυτό το περιβάλλον, η έννοια της ασφάλισης αποκτά μια νέα διάσταση.
Δεν αφορά μόνο την αποζημίωση, αλλά την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης.
Η ύπαρξη ασφαλιστικής κάλυψης λειτουργεί –έστω και υποσυνείδητα– ως ένα «δίχτυ» που επιτρέπει στους ανθρώπους να σταθούν ξανά στα πόδια τους. Όχι μόνο επειδή θα καλυφθούν οικονομικά, αλλά επειδή μειώνεται το υπαρξιακό άγχος της πλήρους κατάρρευσης.
Η ασφάλιση, με άλλα λόγια, δεν αποζημιώνει μόνο ζημιές. Αποκαθιστά την αίσθηση ελέγχου.
Και εδώ προκύπτει ένα κρίσιμο ερώτημα για την ασφαλιστική αγορά: Είναι έτοιμη να αναγνωρίσει και να ενσωματώσει αυτή την ψυχολογική διάσταση;
