Επιμήκυνση Παραγραφής από 5 ετή σε 20 ετή (άρθ. 268ΑΚ) Προβλεπτών Μεταγενέστερων Αξιώσεων του Zημιωθέντος Tρίτου από την Aδικοπραξία (Τροχαίο Ατύχημα) που βεβαιώθηκαν με προηγούμενη Τελεσίδικη Απόφαση. Ανακοπή του Ζημιωθέντος σε Τροχαίο Ατύχημα κατά της υπό Εκκαθάριση Ασφαλιστικής Εταιρίας με την οποία ζητεί την Επαλήθευση και Συμπερίληψη στον Οριστικό Πίνακα Δικαιούχων Απαιτήσεων από ασφάλιση και ζημιών της καθής
Και το μέρος αυτό της αξίωσης καίτοι δεν εμπεριέχεται ειδική αναγνωριστική διάταξη στην τελεσίδικη απόφαση θεωρείται ότι έχει βεβαιωθεί με δύναμη δεδικασμένου (άρθρο 331 Κ.Πολ.Δ.) με την παρεμπίπτουσα δικαστική κρίση η οποία ήταν αναγκαία για την ύπαρξη δικαιώματος.
Ανακοπή του Ζημιωθέντος σε Τροχαίο Ατύχημα
(άρθρ. 242 του ν. 4364/2016)
κατά της υπό Εκκαθάριση Ασφαλιστικής Εταιρίας
με την οποία ζητεί την Επαλήθευση και Συμπερίληψη στον
Οριστικό Πίνακα Δικαιούχων Απαιτήσεων από ασφάλιση
και ζημιών της καθής
Παρά το γεγονός ότι συμπεριλήφθηκε στην Κατάσταση Δικαιούχων κατόπιν Έγγραφης Αναγγελίας του ανακόπτοντος και ο ασφαλιστικός εκκαθαριστής εσφαλμένα και μη νόμιμα δεν προέβη στην επαλήθευση αυτής
Κατά τη διάταξη του άρθρου 268 εδ. α’ ΑΚ.κάθε αξίωση που βεβαιώθηκε με τελεσίδικη απόφαση ή δημόσιο έγγραφο εκτελεστό παραγράφεται μετά 20 χρόνια και αν ακόμη η αξίωση καθ’ εαυτή υπαγόταν σε συντομότερη παραγραφή εάν βεβαιωθεί με τελεσίδικη απόφαση η ύπαρξη αξίωσης για θετική και αποθετική ζημία από αδικοπραξίας η οποία υπόκειται αρχικά σε 5 ετή παραγραφή (άρθρο 937 παρ. 1 ΑΚ)
Η έναρξη της κατ’ άρθρο 268 ΑΚ 20 ετούς παραγραφής προϋποθέτει τη μη συμπλήρωση της αρχικής συντομώτερης παραγραφής μέχρι την τελεσιδικία.
Η 20 ετής παραγραφή αρχίζει από τη δημοσίευση της τελεσίδικης απόφασης και ως προς το μέρος της όλης αξίωσης για αποκατάσταση της αποθετικής ζημίας η οποία ανάγεται σε χρόνο μεταγενέστερο εκείνου για τον οποίο επιδικάσθηκε αποζημίωση
Δεκτή η έφεση του ανακόπτοντος κατά της απορριπτικής απόφασης επί της ένδικης ανακοπής του (διαδικασία ασφαλιστικών μέτρων).
Επιμήκυνση της παραγραφής σε 20ετία για τις προβλεπτές μεταγενέστερες αξιώσεις του ανακόπτοντος για αποκλειστική νοσοκόμα – περιποιήτρια και απώλειας ειδοσήματος από 5/1/2016 έως 1/2/2060 οι οποίες αποτελούν μέρος της ενιαίας αξίωσης αποζημίωσης που απορρέει από το ίδιο ένδικο τροχαίο ατύχημα (5/5/2004) και βεβαιώθηκε με προηγούμενη τελεσίδικη απόφαση.
Εν προκειμένω, πιθανολογείται ότι η αξίωση του ανακόπτοντος για αποζημίωση αποκλειστικής νοσοκόμας- περιποιήτριας και απώλειας εισοδημάτων από 5.1.2016 μέχρι 1.2.2060, την επαλήθευση και συμπερίληψη στον οριστικό πίνακα δικαιούχων απαιτήσεων από ασφάλιση και ζημιών της καθής η ανακοπή εφεσίβλητης υπό ασφαλιστική εκκαθάριση ασφαλιστικής εταιρίας, της οποίας ζητεί με την ένδικη ανακοπή του, αποτελεί μέρος της ενιαίας αξίωσης αποζημίωσης που απορρέει από το ίδιο αδικοπρακτικό συμβάν – τροχαίο ατύχημα, και συνιστά προβλεπτή ζημία, η οποία κατ’ αρχήν υπόκειται στην σύντομη πενταετή παραγραφή του άρθρου 937 ΑΚ σε συνδυασμό με τα άρθρα 471 επ. ΑΚ <περί σωρευτικής αναδοχής χρέους> του άρθρου 43 παρ. 6 του ΚΟΚ και των άρθρων 6 και 10 του ν. 489/1976. Όμως η παραγραφή αυτή επιμηκύνθηκε σε εικοσαετία, εφόσον η ενιαία αξίωση αποζημίωσης του παθόντος ανακόπτοντος, μέρος της οποίας συνιστά και η ανωτέρω αποζημίωση είχε τελεσιδίκήσει πριν την πάροδο της πενταετίας. Η πενταετής παραγραφή άρχισε από την επομένη του ένδικου ατυχήματος στις 5/5/2004, ήτοι από 6/5/2004 και συμπληρωνόταν στις 6/5/2009. Όμως η αρχική αγωγή αποζημίωσης για την όλη ζημία και χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης του ανακόπτοντος είχε τελεσιδίκήσει στις 30/3/2009 με την δημοσίευση της υπ’ αριθ. 123/2009 τελεσίδικης απόφασης του Εφετειου Αθηνών, δηλαδή πριν την συμπλήρωση της πεντατεούς παραγραφής. Επομένως από την τελεσιδικία στις 30/3/2009 της ενιαίας αξίωσης αποζημίωσης άρχισε νέα εικοσαετής παραγραφή και συνεπώς η ένδικη ανακοπή στην οποία ενσωματώνεται η από 23.1.2019 (έβδομη κατά σειρά) αγωγή, με την οποία ο ανακόπτων ζητεί να μεταρρυθμισθεί η από 14.12.2018 Κατάσταση (Πίνακας) Δικαιούχων Απαιτήσεων της καθ’ ης η ανακοπή υπό ασφαλιστική εκκαθάριση ασφαλιστικής εταιρίας, ώστε να επαληθευθεί και συμπεριληφθεί ως δικαιούχος απαιτήσεως ο ανακόπτων ζημιωθείς τρίτος λόγω του τροχαίου ατυχήματος για τις παραπάνω αξιώσεις του, εξακολουθούσε να είναι ενεργή, καθώς ασκήθηκε στις 28/1/2019 (ημερομηνία επίδοσης της ανακοπής) σε συνδυασμό με την 22/3/2018 έγγραφη αναγγελία της εν λόγω απαίτησής του, εντός της εικοσαετίας που συμπληρώνεται στις 30/3/2029.
Απορριπτέα η εκ του άρθρου 937 ΑΚ ένσταση πενταετούς παραγραφής της καθής – εφεσίβλητης η ανακοπή.
Δεκτή η αντένσταση επιμήκυνσης της παραγραφής κατ’ άρθρο 268 παρ.α ΑΚ του ανακόπτοντος – εκκαλούντος.
Επομένως, έσφαλε το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο αφού δέχθηκε ότι οι επίδικες αξιώσεις του ανακόπτοντος που αναγγέλθηκαν στην καθής έχουν υποπέσει σε παραγραφή και απέρριψε την ανακοπή.
Απόφ. Μον.Εφ.Αθ. 1977/2024 (13ο Τμήμα)
Πρόεδρος: Μαρία Χρυσού, Εφέτης
Δικηγόροι: Μιχαήλ Νικολιδάκης – Νικόλαος Μπούτσικος
Σχόλια – Παρατηρήσεις
ΕΠΙΜΗΚΥΝΣΗ 5ΕΤΟΥΣ ΠΑΡΑΓΡΑΦΗΣ ΣΕ 20ΕΤΙΑ
Εφόσον η ενιαία αξίωση αποζημίωσης από την αδικοπραξία του τροχαίου ατυχήματος μέρος της οποίας αποτελεί και η εκ της ΑΚ 931 αξίωση τελεσιδίκησε πριν την παρέλευση πενταετίας (5ετίας) επήλθε επιμήκυνση της παραγραφής σε 20 ετία (άρθρο 268 εδ. α’ ΑΚ), ΑΠ.485/2021, ΕΣυγκΔ 2021/402
Οι εφεσίβλητοι – ενάγοντες επί της ένστασης παραγραφής των ενδίκων αξιώσεών τους, που πρόβαλαν οι εναγόμενοι – αναιρεσείοντες, απαντώντας – πρότειναν την αντένστασή τους, περί επιμήκυνσης της 5ετους παραγραφής των αξιώσεών τους σε 20ετία. Η ανωτέρω αντένσταση κρίθηκε και ως ουσιαστικά βάσιμη καθότι οι ένδικες αγωγικές αξιώσεις των εναγόντων (θετικές και αποθετικές ζημίες), καλύπτονται από το δεδικασμένο της εκδοθείσας το 2003 τελεσίδικης απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου. Συγκεκριμένα αυτές, ως απότοκες από την απρόβλεπτη επιδείνωση της υγείας της ενάγουσας, αρχόμενη από το 2001, δεν έχουν υποκύψει στην πενταετή παραγραφή του άρθρ. 937 ΑΚ, αφού από το 2001 που άρχισε η νέα αυτή παραγραφή μέχρι την τελεσιδικία της ανωτέρω απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου, που επήλθε μετά από τριετία από τη δημοσίευσή της (2006), δεν παρήλθε πενταετία. Επομένως ο χρόνος παραγραφής των ένδικων αξιώσεων των εναγόντων επιμηκύνθηκε σε εικοσαετία, που εν προκειμένω δεν έχει παρέλθει. Με την κατωτέρω δημοσιευόμενη απόφαση το Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο έκρινε ότι, το Εφετείο αντικαθιστώντας με την αναιρεσιβαλλόμενη τις αιτιολογίες της εκκαλουμένης, ως προς την απόρριψη της ένστασης πενταετούς παραγραφής, την οποία πρωτόδικα παραδεκτά πρότειναν οι αναιρεσείοντες – εναγόμενοι και ακολούθως, κατά παραδοχή του εκ του άρθρ. 268 ΑΚ περί επιμήκυνσης της παραγραφής σε εικοσαετία ισχυρισμού που πρόβαλαν οι ενάγοντες – αναιρεσίβλητοι, ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε τις διατάξεις των άρθρων 268 εδ.1 και 937 παρ.1 ΑΚ απορρίπτοντας την έφεση, ΑΠ.1322/2019. ΕΣυγκΔ 2020/23
Βλ. και Σχετικό Άρθρο – Σχόλιο Μιχαήλ Νικολιδάκη «Ερμηνεία και εφαρμογή του άρθρου 268 παρ. α’ του Αστικού Κώδικα», ανωτέρω Σελ. 402
Κείμενο Απόφ. Μον.Εφετ. Αθ. 1977/2024 (13ο Τμήμα)
Διαβάστε περισσότερα στην ΤΝΠ «Ο Σόλων» – Επιθεώρηση Συγκοινωνιακού Δικαίου
