της Ελενας Ερμείδου
Ο μακάβριος χορός των τροχαίων ατυχημάτων στην Ελλάδα δεν λέει να σπάσει, κρατά γερά. Ο οδηγοί κυριολεκτικά παίζουν την ζωή τους κορώνα –γράμματα.
Τα πρόσωπα τους, οι αντιδράσεις τους είναι αποπροσανατολισμένες από την πραγματικότητα του δρόμου, είναι σαν να ‘φωνάζουν’ με επιθετικό τρόπο έχω το απαράγραπτο δικαίωμα να μην σκέφτομαι, να μην παρατηρώ, να μην κάνω τίποτα που να παίρνει υπ’ όψιν την ύπαρξη του άλλου, αλλά κατά βάθος και του εαυτού μου.
Δυστυχώς για την χώρα αυτή, αρκείται στις παρουσιάσεις των ατυχημάτων στα καθημερινά δελτία ειδήσεων με αναλύσεις και δηλώσεις που κάνουν οι περαστικοί από την εμπειρία τους ή οι γείτονες από τις γνωριμίες ή τις συγγενικές σχέσεις που είχαν με τα θύματα. Έχει καμία αξία η προβολή ενός οικείου προσώπου που θα δηλώσει ‘πόσο καλός οδηγός ήταν’ αυτός που απεβίωσε ή μία θλιμμένη έκφραση ενός περαστικού που την άλλη στιγμή θα το έχει ξεχάσει;.
Είμαστε η εβδόμη χώρα στην Ευρώπη των 27 στους θανάτους ανά εκατομμύριο από τροχαία ατυχήματα. Θα πάμε προς το καλύτερο ή το χειρότερο, όταν τα στοιχεία της τροχαίας μαρτυρούν ότι τα ατυχήματα στους ελληνικούς δρόμους οφείλονται σε μεγάλο ποσοστό στην χρήση αλκοόλ, και την χρήση κινητού; στις παραβιάσεις του κώδικα οδικής κυκλοφορίας; Είναι οι Ελληνες οδηγοί υπεράνω του νόμου;
Αν, βγείτε στον δρόμο και παρατηρήσετε προσεκτικά ο ένας στους δύο, αν όχι οι δύο στους δύο έχουν το κινητό στο αυτί τους. Με το ένα χέρι κρατούν το κινητό και το άλλο το τιμόνι, ακόμα και οι οδηγοί των δημοσίων μέσων μεταφοράς. Η δε, προσοχή τους, είναι στραμμένη στο κινητό, μην τυχόν και χάσουν γράμμα, παρά στην οδήγηση. Αγνοούν όσοι μιλούν στο κινητό και τις διαβάσεις των πεζών, αν δείτε. Αδιαφορούν για τον συνάνθρωπο τους, και τον εαυτό που θα πάνε αυτόφωρο αν προκαλέσουν δυστύχημα.
Οδηγούν και ανεβάζουν την ‘προσωπογραφία; τους στο facebook, οι ίδιοι, όχι άλλοι
Υπάρχουν και τα χειρότερα, είχα την τύχη να είμαι συνοδηγός σε άτομο που ενώ οδηγούσε ανέβαζε την ‘προσωπογραφία’ της στο facebook για την θαυμάσουν και να τις κάνουν λάικ. Κατέβηκα, όχι γιατί μία τέτοια συμπεριφορά προσβάλλει αλλά γιατί είναι διπλά επικίνδυνη. ‘Πληροφορίες’ πανταχού παρούσες σε μέσα άμορφης δικτύωσης που υποδηλώνουν ολική παθητικότητα.
Άρρωστα ή υγιή άτομα; Είναι ικανά να ξέρουν τι σημαίνει να σκέφτεσαι, να γνωρίζεις, όταν δεν σκέφτεσαι το ρίσκο ;. Εσείς τι λέτε, όταν κάποιος ανεβάζει την προσωπογραφία του στο facebook για να προκαλέσει αυτό το ενδιαφέρον, και μάλιστα όταν οδηγεί, πόσο ικανό είναι αυτό το άτομο να σκέφτεται τι μπορεί να προκαλέσει, ή τι θα συμβεί στον συνάνθρωπο του, αφού μόνο τον εαυτό του και την προβολή του σκέφτεται;
Τίποτα δεν σε κάνει να χάνεις περισσότερο τον χρόνο από ότι ο αποπροσανατολισμός από όπου και αν προέρχεται, όμως κάτι πρέπει να κάνουν και οι ασφαλιστικές. Δεν είναι μόνο οι υποδομές που σώζουν ζωές. Θα μπορούσε κάλλιστα κάποιος να πει ότι με το κινητό κάποιος μπορεί να σώσει την ζωή του, αν βρεθεί σε ώρα ανάγκης. Όμως, σε ώρα ανάγκης.
Φυσικά και οι ασφαλιστικές δεν μπορούν να συνετίσουν αυτούς που δεν έχουν μυαλό, δεν έχουν πειθαρχία, θεωρούν ότι είναι πάνω από το νόμο, αδιαφορούν για τον συνάνθρωπο τους, θέτουν προτεραιότητες κατά την υποκειμενική τους κρίση. Μπορούν όμως να αναθεωρήσουν τις ‘ποινές’ τους. Δηλαδή να διπλασιάσουν και να τριπλασιάζουν το ασφάλιστρο για τις επικίνδυνες μορφές οδήγησης. Το κόστος του ασφαλίστρου ίσως καταφέρει να σώσει και αυτούς που δεν σέβονται την τάξη.
