Κάνουμε ό,τι θέλουμε με το δικαίωμα συμβολαίου; ρωτά ο Ανασφάλιστος σήμερα. Είναι τυπική η ερώτηση, γιατί την ξέρει την απάντηση. Όταν δεν υπάρχει νόμος, το αφεντικό παίρνει τον νόμο στα χέρια του.
Και αφού δεν υπάρχει νόμος, ο Ανασφάλιστος θέλει να παρέμβει σε αυτό, μεταφέροντας τη γνώμη ενός ασφαλιστή από την αγορά. Τι λέει η γνώμη;
Η γνώμη αυτή είναι και δεν είναι συναινετική, και λέει: «Γιατί, κύριοι, το δικαίωμα είναι ποσοστό επί του ασφαλίστρου και δεν το κάνετε πάγιο ποσό, χαρακτηριζόμενο ως διοικητικά έξοδα, ώστε να ξέρει ο καθένας τι πληρώνει και πώς αμείβεται».
Ρωτά, γιατί χάνουμε το νόημα και τον στόχο, αν πράγματι ο στόχος είναι η ασφαλιστική αγορά να μεγαλώσει; Λέει πως, αν ο στόχος είναι η ασφαλιστική αγορά να μεγαλώσει, τότε τα προβλήματα αυτά να λυθούν τώρα.
Είπε και κάτι άλλο αυτό ο άνθρωπος. Είπε ότι πίσω από το δικαίωμα συμβολαίου κρύβουμε τα σοβαρά προβλήματα. Όχι ότι το δικαίωμα δεν είναι σοβαρό πρόβλημα. Είναι σοβαρό πρόβλημα. Αλλά, ενώ ασχολούνται όλοι στην αγορά με το δικαίωμα, που παραμένει άλυτο, παραμένουν άλυτα και τα προβλήματα που έχουν να κάνουν με την ανάπτυξη. Αν είχε λυθεί αυτό, τώρα θα είχαμε χρόνο να ασχοληθούμε άλλα, σοβαρά.
Να ένα σοβαρό: είναι η ασφαλιστική συνείδηση που δεν έχει ο Έλληνας, ή είναι η ασάφεια και η χαμένη εμπιστοσύνη, που τον κάνουν να μην ασφαλίζεται;
Το δικαίωμα, φωνάζει στον Ανασφάλιστο, είναι ελληνική δημιουργία, αν θέλουμε λέει να συγκριθούμε με την Ευρώπη, τότε συστήνει να αποκοπούμε από τις ελληνικές κακές συνήθειες.
Έτσι δεν είναι; Δεν έχουμε το συνήθειο στην Ελλάδα να θέλουμε να συγκριθούμε με τους αρίστους; Αλλά, όταν οι άριστοι συγκρίνουν τους εαυτούς τους μ’ εμάς, δεν θέλουμε να μάθουμε…
