Το ολόενα σημαντικότερο ερώτημα για τις εταιρείες ασφάλισης ευθύνης διευθυντών και στελεχών διοίκησης θα είναι αν τα ασφαλιστήριά τους καλύπτουν όποιον προβαίνει σε ψευδείς ισχυρισμούς σχετικά με την τεχνολογία τεχνητής νοημοσύνης που αξιοποιεί η εταιρεία του – φαινόμενο γνωστό και ως «AI washing».
Αυτό επισημαίνει σε άρθρο του ο Patrick Bracher, διευθυντικό στέλεχος της δικηγορικής εταιρείας Norton Rose Fulbright, δίνοντας ως παράδειγμα τις κατηγορίες για ξέπλυμα μέσω τεχνητής νοημοσύνης που απήγγειλε η Γενική Εισαγγελία της Νέας Υόρκης σε διευθυντή εταιρείας.
Σύμφωνα με τη δικαστική αρχή, ο διευθυντής «παραπλάνησε τους επενδυτές εκμεταλλευόμενος την υπόσχεση και τη γοητεία της τεχνολογίας τεχνητής νοημοσύνης για να δημιουργήσει μια ψευδή αφήγηση περί καινοτομίας που ποτέ δεν υπήρξε. Αυτού του είδους η απάτη όχι απλώς καθιστά θύματα αθώους επενδυτές, αλλά και εκτρέπει κεφάλαια από νόμιμες νεοφυείς επιχειρήσεις, καθιστά τους επενδυτές επιφυλακτικούς απέναντι στις πραγματικές καινοτομίες και τελικά εμποδίζει την περαιτέρω ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης».
Οι διευθυντές και η εταιρεία ισχυρίστηκαν πως η εφαρμογή τους διέθετε ανύπαρκτες δυνατότητες τεχνητής νοημοσύνης και κατ’ αυτόν τον τρόπο μπορούσε, καλύτερα απ’ ό,τι ο ανταγωνισμός, να ολοκληρώνει έξυπνα και γρήγορα συναλλαγές λιανικής σε όλους τους ιστότοπους ηλεκτρονικού εμπορίου.
Φαίνεται, ωστόσο, πως ο ισχυρισμός για αυτόνομα ολοκληρωμένες ηλεκτρονικές αγορές ήταν ψευδής: το ποσοστό αυτοματοποίησης που πρόσφερε η εφαρμογή ήταν ουσιαστικά 0% και η εταιρεία βασιζόταν κατά έναν μεγάλο βαθμό σε ομάδες εργαζομένων -κυρίως από το εξωτερικό- για τη μυστική επεξεργασία δήθεν αυτόματων συναλλαγών. Η εταιρεία συγκέντρωσε περισσότερα από 40 εκατομμύρια δολάρια από πολλαπλούς επενδυτές, εν πολλοίς μέσω της παραπλάνησής τους ως προς την αξιοποίηση της τεχνητής νοημοσύνης από πλευράς της, και ως αποτέλεσμα ο διευθυντής κατηγορήθηκε για χρηματιστηριακή απάτη.
Εάν οι κατηγορίες της αμερικανικής Εισαγγελίας ευσταθούν, σημειώνει ο P. Bracher, πρόκειται σαφώς για περίπτωση απάτης που δεν θα καλυπτόταν από ένα συμβόλαιο D&O. Μπορεί ωστόσο να καλυφθεί η ευθύνη για ανακρίβειες και άλλες παραβιάσεις των εμπιστευτικών υποχρεώσεων διευθυντικών στελεχών σε σχέση με τις εταιρικές AI ικανότητες που προβάλλονται κατά την προσέλκυση επενδυτών ή εργασιών.
Ο πειρασμός, με δεδομένη την ταχεία εξέλιξη της τεχνητής νοημοσύνης, είναι να ισχυριστεί κανείς ότι η εταιρεία του προπορεύεται. Αυτό μπορεί να μην οφείλεται σε πρόθεση εξαπάτησης ή ανεντιμότητα, διευρινίζει ο P. Bracher, αλλά σε λανθασμένη αντίληψη της τεχνολογίας τεχνητής νοημοσύνης, σε υπερβολή ή αισιοδοξία. «Όπου υφίστανται ζημίες, η κάλυψη D&O μπορεί να φανεί χρήσιμη» καταλήγει, αφού το AI washing «δεν γίνεται πάντα σε θολωμένα νερά».
