Υπάρχουν συναντήσεις που τελειώνουν και δεν αφήνουν τίποτα πίσω τους, πέρα από αριθμούς και τυπικές διαβεβαιώσεις. Και υπάρχουν κι εκείνες που, χωρίς μεγάλες κορώνες, σου δίνουν την αίσθηση ότι κάτι αλλάζει σε βάθος. Η συνάντηση της νέας ηγεσίας της Εθνικής Ασφαλιστικής με τον κλαδικό Τύπο ανήκε ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Όχι επειδή ακούστηκαν εντυπωσιακές υποσχέσεις. Αλλά επειδή υπήρχε κέντρο βάρους.
Ο Δημήτρης Μαζαράκης μίλησε σαν άνθρωπος που ξέρει πού βρίσκεται, τι παρέλαβε και –κυρίως– τι δεν πρέπει να ξανακάνει. Δεν προσπάθησε να κρύψει τις δυσκολίες ούτε να εξωραΐσει το παρελθόν. Αντίθετα, περιέγραψε με σχεδόν ψυχρή καθαρότητα μια εταιρεία που για χρόνια λειτουργούσε χωρίς σταθερό ιδιοκτησιακό αφήγημα και χωρίς μακρύ ορίζοντα. Κι αυτό, σε μια ασφαλιστική, δεν είναι απλώς πρόβλημα· είναι δομική αδυναμία. Αυτό που έκανε εντύπωση δεν ήταν τόσο οι αριθμοί –άλλωστε αυτοί αλλάζουν– όσο η επιμονή στη λέξη «σταθερότητα». Σταθερότητα ιδιοκτησιακή, στρατηγική, οργανωτική. Όχι ως σύνθημα, αλλά ως προϋπόθεση για να μπορείς να σχεδιάσεις, να επενδύσεις και να αντέξεις όταν η αγορά στραβώνει.
Η Εθνική Ασφαλιστική, για πρώτη φορά μετά από καιρό, δείχνει να έχει έναν ρόλο που δεν είναι συμπληρωματικός ή αμυντικός, αλλά κεντρικός. Όχι μόνο για τον όμιλο στον οποίο ανήκει, αλλά και για τον τρόπο που αντιλαμβάνεται τον εαυτό της μέσα στην αγορά. Αυτό φάνηκε καθαρά στη συζήτηση για την ολιστική προσέγγιση του πελάτη.
Από την άλλη πλευρά, η παρουσία του Γιώργου Κώτσαλου έδωσε κάτι που σπάνια βλέπουμε στην ελληνική εταιρική κουλτούρα: σαφή διάκριση ρόλων. Ένας πρόεδρος που δεν διεκδικεί τον ρόλο του μάνατζερ, δεν παρεμβαίνει στη διαχείριση και δεν προσπαθεί να «σκιάσει» τον CEO. Αντίθετα, λειτουργεί ως εγγυητής συνέχειας και θεσμικής ισορροπίας. Ήταν μια καθαρή δήλωση εμπιστοσύνης, αλλά και μια έμμεση υπενθύμιση ότι το πιο δύσκολο δεν είναι να αλλάξεις κατεύθυνση, αλλά να κρατήσεις το μομέντουμ χωρίς να το κάψεις. Αυτό, ίσως, ήταν το πιο ουσιαστικό μήνυμα της ημέρας.
Αν η Εθνική Ασφαλιστική καταφέρει αυτή τη φορά να κρατήσει σταθερή γραμμή, θα έχει επανακτήσει κάτι πιο δύσκολο: ρόλο και αξιοπιστία. Φεύγοντας από τη συνάντηση, η αίσθηση ήταν ότι, για πρώτη φορά μετά από καιρό, μια μεγάλη ασφαλιστική ξέρει ποια είναι και γιατί υπάρχει. Και αυτό, στην αγορά που ζούμε, είναι ίσως το πιο αισιόδοξο σημάδι απ’ όλα.
