Μια ασφαλιστική εταιρεία μπορεί να αυξάνει τα ασφάλιστρά της, να διευρύνει το χαρτοφυλάκιό της και να κερδίζει μερίδιο αγοράς. Το ερώτημα, όμως, είναι αν αυτή η ανάπτυξη δημιουργεί και τεχνική κερδοφορία. Στις ασφαλίσεις κατά ζημιών, η απάντηση δεν βρίσκεται μόνο στο ύψος της παραγωγής, αλλά κυρίως στη σχέση ανάμεσα στα ασφάλιστρα που εισπράττονται και στο κόστος των κινδύνων που αναλαμβάνονται.
Εδώ βρίσκεται η σημασία του Combined Ratio, ενός από τους βασικότερους δείκτες αξιολόγησης της τεχνικής επίδοσης μιας ασφαλιστικής επιχείρησης. Δεν δείχνει απλώς πόσο κοστίζουν οι αποζημιώσεις. Συνυπολογίζει και τα έξοδα που απαιτούνται για την πρόσκτηση και τη διαχείριση των ασφαλιστικών εργασιών, αποτυπώνοντας πόσο αποτελεσματικά μετατρέπονται τα ασφάλιστρα σε ασφαλιστικό αποτέλεσμα.
Η αριθμητική πίσω από το αποτέλεσμα
Το Combined Ratio προκύπτει από το άθροισμα δύο επιμέρους δεικτών:
Combined Ratio = Loss Ratio + Expense Ratio
Το Loss Ratio αποτυπώνει τη σχέση του κόστους των ζημιών με τα αντίστοιχα ασφάλιστρα, ενώ το Expense Ratio καταγράφει τη σχέση των ασφαλιστικών εξόδων με τα ασφάλιστρα, σύμφωνα με τη μεθοδολογία που εφαρμόζεται.
Αν μια ασφαλιστική εμφανίζει Loss Ratio 65% και Expense Ratio 30%, το Combined Ratio διαμορφώνεται στο 95%. Με απλά λόγια, για κάθε 100 ευρώ ασφαλίστρων, τα 95 αντιστοιχούν στο κόστος ζημιών και εξόδων που περιλαμβάνει ο δείκτης. Το υπόλοιπο 5% αποτελεί το τεχνικό περιθώριο κέρδους από την ασφαλιστική δραστηριότητα, πριν από την επίδραση των επενδυτικών αποτελεσμάτων και άλλων παραγόντων.
Το κρίσιμο όριο είναι το 100%. Όταν ο δείκτης βρίσκεται κάτω από αυτό, το underwriting εμφανίζει τεχνικό κέρδος. Όταν υπερβαίνει το 100%, το κόστος ζημιών και εξόδων ξεπερνά τα αντίστοιχα ασφάλιστρα και προκύπτει τεχνική ζημία. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι η εταιρεία εμφανίζει συνολικές ζημιές, καθώς το τελικό οικονομικό αποτέλεσμα επηρεάζεται και από τις επενδύσεις και άλλες δραστηριότητες.
Όταν η ανάπτυξη δεν αρκεί
Η μετάβαση, για παράδειγμα, από ένα Combined Ratio 94% σε 103% αποτελεί ένδειξη ότι η τεχνική επίδοση έχει επιδεινωθεί. Δεν αποκαλύπτει, ωστόσο, από μόνη της την αιτία. Μπορεί να ευθύνονται η αύξηση της συχνότητας ή της σοβαρότητας των ζημιών, οι μεγάλες αποζημιώσεις, το κόστος αντασφάλισης ή η επιβάρυνση των λειτουργικών και προμηθειακών εξόδων, ανάλογα με τα στοιχεία που ενσωματώνονται στους επιμέρους δείκτες.
Η ερμηνεία απαιτεί, επομένως, ανάλυση των επιμέρους μεγεθών, σύγκριση με προηγούμενες περιόδους και συνεκτίμηση της σύνθεσης του χαρτοφυλακίου. Ένα χαρτοφυλάκιο αυτοκινήτου, για παράδειγμα, έχει διαφορετικά χαρακτηριστικά κινδύνου από ένα χαρτοφυλάκιο περιουσίας ή αστικής ευθύνης. Αντίστοιχα, ένα χαμηλό Combined Ratio δεν αποτελεί από μόνο του εγγύηση ότι η επίδοση θα διατηρηθεί.
Για τις ασφαλιστικές επιχειρήσεις, ο δείκτης συνδέεται άμεσα με την τιμολόγηση, την επιλογή κινδύνων και την πολιτική διαχείρισης των ζημιών. Για τους αναλυτές και τους επενδυτές, βοηθά να αξιολογήσουν την ποιότητα της ανάπτυξης. Και για τους ασφαλιστικούς διαμεσολαβητές, φωτίζει τους λόγους για τους οποίους μπορεί να μεταβάλλονται τα ασφάλιστρα, οι καλύψεις και οι όροι ανάληψης κινδύνων.
Γιατί η ασφαλιστική αγορά δεν κρίνεται μόνο από το πόσα συμβόλαια πουλά. Κρίνεται και από το αν έχει τιμολογήσει σωστά τους κινδύνους που αναλαμβάνει.
Επόμενη λέξη: LOSS RATIO — ο δείκτης που απομονώνει το κόστος των ζημιών.
