Ομιλία της Δήμητρας Λύχρου, Προέδρου της ΕΑΔΕ, στην επετειακή εκδήλωση της 23ης Ιανουαρίου 2026 στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης
Σας καλωσορίζω στην ετήσια συνάντηση της ΕΑΔΕ, σε συνεργασία με το Επιμελητήριο Αθηνών, στον υπέροχο χώρο του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης.
Σας ευχαριστώ θερμά που ανταποκριθήκατε στην πρόσκλησή μας να αναζητήσουμε μαζί τη σύνδεση της νέας γενιάς με την ασφάλιση.
Σήμερα, από αυτό το βήμα, δεν θα μιλήσω για την επικαιρότητα της αγοράς.
Δεν θα αναλύσω κόστη, προμήθειες ή κανάλια διανομής.
Θα μιλήσω ως άνθρωπος της Ασφαλιστικής Διαμεσολάβησης, που υπηρέτησε τον θεσμό για πολλά χρόνια και που πιστεύει βαθιά ότι ο κλάδος μας βρίσκεται μπροστά σε μια ιστορική απαίτηση επαναπροσδιορισμού.
Για δεκαετίες, όταν μιλούσαμε για το μέλλον της Διαμεσολάβησης, επαναλαμβάναμε τις ίδιες λέξεις: κόστη, προμήθειες, αθέμιτος ανταγωνισμός, και τώρα πλέον, ψηφιοποίηση. Όλα αυτά υπάρχουν. Αλλά δεν είναι το κέντρο του ζητήματος.
Το πραγματικό ερώτημα είναι άλλο: ποιον ρόλο έχουμε σε έναν κόσμο που γίνεται πιο σύνθετος, πιο αβέβαιος και λιγότερο ανεκτικός στο λάθος;
Το ρίσκο σήμερα δεν είναι πια ένα μεμονωμένο γεγονός. Είναι συστημικό. Δεν αφορά μόνο περιουσία. Αφορά ευθύνη, συνέχεια, φήμη, βιωσιμότητα. Και πολύ συχνά δεν εμφανίζεται ως άμεση ζημιά, αλλά ως απώλεια εμπιστοσύνης.
Σε αυτό το περιβάλλον, θέλω να το πω καθαρά: η Ασφαλιστική Διαμεσολάβηση δεν είναι κανάλι διανομής. Είναι θεσμός διαχείρισης ρίσκου για την οικονομία και την κοινωνία. Όσο την αντιμετωπίζουμε μόνο ως «πώληση» ή μόνο ως «κανάλι διανομής» τόσο υποτιμούμε τη στρατηγική της αξία.
Για χρόνια, ο ρόλος μας οριζόταν γύρω από το προϊόν: όροι, καλύψεις, τιμολόγηση. Σήμερα, και για τα περισσότερα προϊόντα, αυτή η πληροφορία είναι παντού. Αυτό που δεν είναι –και δεν θα γίνει ποτέ– αυτοματοποιήσιμο, είναι η ερμηνεία του κινδύνου μέσα στο πραγματικό πλαίσιο του πελάτη.
Εδώ βρίσκεται η Ασφαλιστική Διαμεσολάβηση, το παρόν αλλά και το μέλλον της. Ο Διαμεσολαβητής του αύριο δεν θα ξεχωρίζει επειδή γνωρίζει περισσότερα προϊόντα. Θα ξεχωρίζει επειδή καταλαβαίνει καλύτερα πώς λειτουργεί μια επιχείρηση ως σύστημα, πώς αλληλοεπιδρούν οι κίνδυνοι, πού τελειώνει το προϊόν και πού αρχίζει η ευθύνη της απόφασης.
Περνάμε –και πρέπει– από την πώληση στη στρατηγική πρόληψης, από τη συναλλαγή στη μακροχρόνια σχέση εμπιστοσύνης, από το «τι καλύπτει το συμβόλαιο» στο «τι μπορεί να πάει στραβά και πώς προετοιμαζόμαστε».
Δεν θεωρώ την τεχνολογία απειλή για την Διαμεσολάβηση. Αφαιρεί από τον ρόλο μας ό,τι είναι μηχανικό και επαναλαμβανόμενο. Και μας φέρνει αντιμέτωπους με αυτό που καμία μηχανή δεν μπορεί να κάνει: κρίση, ευθύνη, κατανόηση, ηθική διάσταση της συμβουλής.
Αυτό όμως προϋποθέτει κάτι δύσκολο: να αποδεχθούμε ότι ο ρόλος μας αλλάζει. Το επάγγελμά μας δεν κινδυνεύει από την τεχνολογία. Κινδυνεύει από τη στασιμότητα.
Και εδώ θέλω να σταθώ στη νέα γενιά. Ας είμαστε ειλικρινείς: η νέα γενιά δεν απορρίπτει την ασφάλιση. Αμφισβητεί τον τρόπο που της μιλάμε. Και ίσως –ακόμη περισσότερο– αμφισβητεί αν αναλαμβάνουμε πραγματικά ευθύνη.
Γιατί η νέα γενιά χρειάζεται ανθρώπους που μπορούν να της πουν καθαρά: «Αυτός είναι ο κίνδυνος. Αυτές είναι οι συνέπειες. Και αυτή είναι η ευθύνη που αναλαμβάνεις». Αν δεν μπορούμε να μιλήσουμε έτσι, τότε δεν μας απορρίπτει. Μας προσπερνά.
Και επιτρέψτε μου, κλείνοντας, να πω κάτι που θεωρώ κρίσιμο: αν η Ασφαλιστική Διαμεσολάβηση αποδυναμωθεί, το κόστος δεν θα το πληρώσει η αγορά. Θα το πληρώσει η κοινωνία.
Με κακές καλύψεις. Με υπασφάλιση. Με ανθρώπους που πιστεύουν ότι είναι προστατευμένοι και το ανακαλύπτουν όταν είναι αργά.
Αυτός είναι ο λόγος που η Ασφαλιστική Διαμεσολάβηση δεν είναι επάγγελμα του χθες. Και σίγουρα δεν είναι επάγγελμα ευκολίας. Είναι θεσμός, ευθύνης.
Σε αυτό το πλαίσιο, ζητώ από όλους που είστε σήμερα εδώ, εκπρόσωποι της Πολιτείας και της πολιτικής ζωής του τόπου, θεσμικοί εκπρόσωποι της Ασφάλισης και της εκπαιδευτικής κοινότητας, εκπρόσωποι των ασφαλιστικών εταιρειών, να λάβετε υπ’ όψιν σας την Ασφαλιστική Διαμεσολάβηση όταν διαμορφώνετε τις στρατηγικές σας.
Είναι το εχέγγυο για τη σύναψη της ασφάλισης και είναι βαρύνουσα συνισταμένη για την οικονομική και κοινωνική σταθερότητα.
Είναι εχέγγυο εμπέδωσης εμπιστοσύνης σε ένα σύστημα –αυτό της ιδιωτικής ασφάλισης– που καλείται να λειτουργεί όχι μόνο αποτελεσματικά, αλλά και υπεύθυνα.
