Οι δασικές πυρκαγιές του καλοκαιριού άφησαν πίσω τους ζημιές που αποτιμώνται σε 6,41 εκατ. ευρώ από την ελληνική ασφαλιστική αγορά. Η πρώτη καταγραφή της Ένωσης Ασφαλιστικών Εταιρειών Ελλάδος (ΕΑΕΕ) αφορά 164 ζημιές σε περιουσίες και οχήματα, με τη συντριπτική πλειονότητα να αφορά ασφαλίσεις περιουσίας. Οι αριθμοί είναι συγκεκριμένοι. Η πραγματική οικονομική εικόνα, ωστόσο, είναι ευρύτερη.
Γιατί τα 6,41 εκατ. ευρώ δεν αποτυπώνουν το συνολικό κόστος των πυρκαγιών. Αποτυπώνουν το κόστος των ζημιών που είχαν ασφαλιστική κάλυψη και καταγράφηκαν στην έρευνα. Πίσω από αυτά τα στοιχεία παραμένουν οι απώλειες των ανασφάλιστων κατοικιών, επιχειρήσεων και περιουσιακών στοιχείων, αλλά και το κόστος που καλούνται να επωμιστούν οι πληγέντες και, σε πολλές περιπτώσεις, το κράτος.
Εδώ βρίσκεται η ουσία της συζήτησης για την ασφάλιση έναντι φυσικών καταστροφών. Δεν αρκεί να μετράμε τις αποζημιώσεις μετά από κάθε καταστροφή. Χρειάζεται να εξετάζουμε πόσο μεγάλο μέρος της κοινωνίας και της οικονομίας παραμένει εκτεθειμένο, χωρίς επαρκή οικονομική προστασία.
Η κλιματική απειλή δεν αποτελεί πλέον ένα μακρινό ενδεχόμενο. Οι πυρκαγιές του καλοκαιριού, όπως και οι ακραίες βροχοπτώσεις του χειμώνα, υπενθυμίζουν ότι οι φυσικοί κίνδυνοι διαδέχονται ο ένας τον άλλο, με συνέπειες που δεν περιορίζονται στην καταστροφή ενός κτιρίου ή μιας επιχείρησης. Αφορούν την οικονομική επιβίωση νοικοκυριών, τη συνέχεια της επιχειρηματικής δραστηριότητας και τη δυνατότητα των τοπικών κοινωνιών να ανακάμψουν.
Η ασφαλιστική αγορά έχει ρόλο να διαδραματίσει, αλλά η διεύρυνση της ασφαλιστικής προστασίας δεν επιτυγχάνεται μόνο με εκκλήσεις προς τους πολίτες να ασφαλιστούν. Απαιτεί προσιτά και κατανοητά ασφαλιστικά προϊόντα, ενημέρωση για τους πραγματικούς κινδύνους, πρόληψη, αποτελεσματικό σχεδιασμό και ουσιαστική συνεργασία κράτους, ασφαλιστικών επιχειρήσεων και πολιτών.
Η παρέμβαση της ΕΑΕΕ για το ασφαλιστικό κενό επαναφέρει ένα κρίσιμο ερώτημα: πόσο έτοιμη είναι η Ελλάδα να αντιμετωπίσει την επόμενη καταστροφή, όχι μόνο επιχειρησιακά, αλλά και οικονομικά;
Οι αποζημιώσεις των 6,41 εκατ. ευρώ είναι μια χρήσιμη καταγραφή. Δεν είναι, όμως, ολόκληρη η εικόνα. Και όσο μεγάλο μέρος της περιουσίας παραμένει ανασφάλιστο, το κόστος μιας καταστροφής θα συνεχίσει να μεταφέρεται σε εκείνους που συχνά έχουν τη μικρότερη δυνατότητα να το αντέξουν.
Οι φωτιές κάποια στιγμή σβήνουν. Το ερώτημα είναι αν, μέχρι την επόμενη, θα έχουμε περιορίσει το ασφαλιστικό κενό ή θα εξακολουθούμε να μετράμε τις συνέπειές του εκ των υστέρων.
