Το ότι οι άλλοι δεν θα κάνουν απολύτως τίποτα, ή δεν θα καταφέρουν να κάνουν, δεν περνά από το μυαλό των ιδιωτικών νοσοκομείων. Μιλάμε τώρα για τις ιδιωτικές ασφαλιστικές.
Αρκούνται, ο χρόνος δείχνει, στο να διαμαρτύρονται, να γράφουν, αλλά δεν τολμούν. Έτσι πιστεύουν τα ιδιωτικά νοσοκομεία, φουσκώνοντας τα συρτάρια τους με χρήμα που ξεχειλίζει, από ρωγμές. Τόσο χρήμα από τα αναλώσιμα και τις απευθείας εισαγωγές αναλωσίμων!
Αρκούνται τα ιδιωτικά νοσοκομεία να επιδεικνύουν τις κοινωνικές τους δράσεις όταν σκουραίνουν τα πράγματα. Κουκουλώνουν τα άσχημα με καλά και μετά τα θαυμάζουν.
Ω… μα τα ράσα δεν κάνουν τον παπά. Ούτε οι εκδηλώσεις πληθωρικότητας μπορούν να σε ακινητοποιούν.
Κάπου, όπου να ‘ναι δηλαδή, θα βγει φόρα παρτίδα σχέδιο που δεν βασίζεται σε απομιμήσεις, ίδιες συμφωνίες, παραπλήσιες συμβάσεις, λίγο από όλα.
Θα είναι σχέδιο που θα φέρει τα πάνω κάτω, θα εξυγιάνει τον χώρο, μαθαίνει ο Ανασφάλιστος, και θα φέρει και πίσω τους ασφαλισμένους που χάθηκαν τα τελευταία χρόνια λόγω υψηλών χρεώσεων στα ασφαλιστήρια υγείας.
Αυτό το σχέδιο, αν βγει και μπει σε λειτουργία, θα κερδίσει τον ανυπόκριτο θαυμασμό όλων μας. Τι λέτε; Μετά από τόσα που έχουν γίνει στην ιδιωτική περίθαλψη υγείας.
Έχει σημασία η διαφορά ανάμεσα στην «ευθεία» και στη «γραμμή». Κάντε την αναγωγή.
