O Ανασφάλιστος

Ετοιμαζόμουν χθες βράδυ να γράψω ένα άρθρο για την αναγκαιότητα της ασφάλισης στην εποχή της κρίσης όταν από την ανοικτή τηλεόραση έρχεται ρεπορτάζ και δηλώσεις πτωχευμένου επιχειρηματία που διασύρθηκε δικαστικά για την αδυναμία του να πληρώσει τις ασφαλιστικές του υποχρεώσεις.  Ξαφνικά πέφτει ο κεραυνός!   Ήταν ασφαλισμένος σε ιδιωτική ασφαλιστική εταιρεία για ανικανότητα προς εργασία  και ότι ενώ είχε συμφωνήσει μαζί της να πληρώνει αυτή τις εισφορές (προφανέστατα αντί των ασφαλιστικών αποζημιώσεων) , τελικά μετά από αρκετά χρόνια συνειδητοποίησε ότι η εταιρεία δεν είχε πληρώσει τίποτε παρά την συμφωνία .  Βουβαμάρα. Τι να γράψεις μετά για τα πλεονεκτήματα της ιδιωτικής ασφάλισης ;  Πώς να δικαιολογήσεις τον κλάδο μετά από ένα τέτοιο ατόπημα.  Ακόμη και εάν δεχθώ ότι ήταν ένα μεμονωμένο φαινόμενο αδιαφορίας ή ότι ακόμα δεν ήταν έτσι ακριβώς τα πράγματα , η επικοινωνιακή ζημιά που έκανε στην ασφαλιστική αγορά εκείνη τη στιγμή ήταν τεράστια.  Όσες καμπάνιες να κάνει η ΕΑΕΕ , όσες διαλέξεις και εάν δοθούν, όσα άρθρα και εάν γράψουμε,  μία καταγγελία και μάλιστα σε κανάλι  υψηλής θεαματικότητας και πανελλήνιας εμβέλειας τα ανατρέπει όλα.   Το παλιό εμπορικό ρητό :« Ένας δυσαρεστημένος πελάτης , ισούται με δέκα χαμένους πελάτες» δυστυχώς δεν ισχύει.  Στο ασφαλιστικό κλάδο που κουβαλά αρκετές παλιές αμαρτίες  και βρίσκεται πολύ χαμηλά στην  εμπιστοσύνη των πολιτών ως θεσμός , ένας δυσαρεστημένος πελάτης οδηγεί σε γενικότερη απάρνησή της από την πλευρά των πολιτών.  Ένας δυσαρεστημένος πελάτης  θα οδηγήσει –και πάλι-  σε εκατοντάδες δηλώσεις απαξίωσης.  Πόσοι θα πειστούν για την αναγκαιότητά της μετά από τέτοια ρεπορτάζ;  Aκόμη και εάν η ΕΑΕΕ βγάλει εκατοντάδες ιστορίες που οι πελάτες ευεργετήθηκαν από τις ασφαλιστικές, επικοινωνιακά  ΕΝΑΣ δυσαρεστημένος πελάτης που βγαίνει στα κανάλια και στα ραδιόφωνα μπορεί να κάνει τη ζημιά.  Στην Ελλάδα της κρίσης ,  οι ασφαλιστικές οφείλουν να αποδεικνύουν καθημερινά την φερεγγυότητά τους όχι μόνο ως ένα δείκτη κεφαλαιακής επάρκειας αλλά ως κίνηση εμπιστοσύνης.