Αποσιωπήθηκε το μεγαλύτερο συμβάν στην ιστορία της ελληνικής ασφαλιστική αγοράς. Ο διάλογος Πολιτείας – Ιδιωτικής Ασφάλισης μπήκε στο συρτάρι με τα ευχολόγια. Από ενεργός έγινε ανενεργός. Πρώτα το ασφαλιστικό – συνταξιοδοτικό και μετά οι καταστροφές. Η ασφαλιστική αγορά συνεχίζει να βαδίζει στα ‘πετρόχτιστα στενά’ της βλέποντας τους ομότιμους να αναπτύσσουν ταχύτητα στο ‘μεγάλους δρόμους’ που ανοίγει η Ευρώπη.
Και οι καταστροφές μπήκαν στο περιθώριο … μέχρι να συμβεί κάτι επώδυνο και το κράτος να βγάλει από τα συρτάρια τα ευχολόγια να έχει έτοιμες τις εξαγγελίες.
Λεφτά υπάρχουν ; Και οι εξαγγελίες χρεώνονται. Μπορεί η κυβέρνηση να χρηματοδοτήσει το κόστος των μεγάλων κινδύνων και να παίξει το ρόλο του (αντ)ασφαλιστή;
Ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης μιλώντας πέρυσι στην Γενική Συνέλευση της ΕΑΕΕ ως Αξιωματικός της Αντιπολίτευσης είχε αναγνωρίσει πως μόλις το 16% των κατοικιών είναι ασφαλισμένο έναντι φυσικών καταστροφών προκρίνοντας συνεργασίες μεταξύ κράτους και ιδιωτικής ασφάλισης από τις οποίες συνεργασίες θα προέκυπτε ένα χαμηλό ασφάλιστρο σε περίπτωση σεισμού.
Εδωσε συγκατάθεση για σοβαρές μεταρρυθμίσεις στο ασφαλιστικό επίσης και επιβεβαίωσε την χορήγηση κινήτρων.
Αν οι πράξεις δεν έχουν τίποτα κοινό με τις προτάσεις τότε το κόστος είναι πολύ μεγάλο για τους πολλούς και το όφελος για λίγους. Η άγνοια δικαιολογείται την πρώτη φορά, την δεύτερη, την τρίτη τι είναι ;
Οι χαρακτηριστικές δηλώσεις των ελλήνων «δεσμεύομαι», «εγγυώμαι», «προσυπογράφω».
