[starbox]
Πέρασαν αρκετά χρόνια αφότου ξεκίνησε η προσπάθεια ανάπτυξης της ιδιωτικής σύνταξης που ως πρότζεκτ εστίαζε στην είσοδο των ασφαλιστικών εταιρειών στο Συνταξιοδοτικό Σύστημα, πιο οργανωμένα, πιο δυναμικά, πιο συστηματοποιημένα.
Στο πλαίσιο αυτό, πολλές φορές μέχρι σήμερα αναζητήθηκε στήριξη από τους εκπροσώπους του κράτους. Και πράγματι, δημόσιοι λειτουργοί αρκετές φορές υποστήριξαν τη σημασία συνεργασίας ιδιωτικού και δημόσιου τομέα και στις συντάξεις και στην υγεία.
Το όλο εγχείρημα είναι μεγάλο. Και σαφώς στην αρχή επρόκειτο περί ιδέας , «οράματος», προσδοκίας. Στη συνέχεια -και δικαιολογημένα- πέρασε στο στάδιο των «σημείων» το οποίο και σημαίνει ότι η πρόθεση εισόδου του ιδιωτικού τομέα στο δημόσιο σύστημα συντάξεων θα έπρεπε με κάποιον τρόπο -τουλάχιστον- να σχεδιαστεί.
Μόνο έτσι θα μπορούσε και να παρουσιαστεί. Και φυσικά αυτοί που όφειλαν να αναλάβουν τον σχεδιασμό είναι οι υπεύθυνοι του ιδιωτικού τομέα –οι οποίοι και νοιάζονται και επιδιώκουν την ανάπτυξή τους και το άνοιγμα των εργασιών του κλάδου.
Κάπως έτσι το πρότζεκτ οδηγήθηκε και σε μεγάλη εταιρεία που αναλαμβάνει τον σχεδιασμό και για λόγους ευνόητους ενεπλάκη και η εποπτική αρχή.
Μέσα από ένα σοβαρό πόνημα που θα δείχνει το πώς θα δραστηριοποιηθούν οι ιδιωτικές εταιρείες στην Σύνταξη, μικραίνει το υφιστάμενο χάσμα μεταξύ του δημοσίου και του ιδιωτικού τομέα και υπάρχει μια σοβαρή βάση διαλόγου. Ακόμα και προσπαθειών που μπορεί να γίνουν.
Όμως, πέρασε και αυτό στην αναμονή. Και το πρότζεκτ παραμένει στην προσδοκία. Και οι πολίτες έχουν ανάγκη από σύνταξη, έχουν ανάγκη και από στήριξη. Η συνεργασία ιδιωτών και κράτους γίνεται πλέον απαραίτητη για το μέλλον.
Και ατυχώς όλα αυτά παραμένουν ακόμα στη θεωρία. Με ευχές, προσδοκίες και συναντήσεις φάνηκε ότι δεν προχώρησε το σχέδιο. Επιβάλλεται αλλαγή πλεύσης.
