Τρεις μεγάλες ασφαλιστικές έχασαν κυριολεκτικά μέσα από τα χέρια τους ένα μελλοντικό μεγάλο πελάτη που θα ασφάλιζε σε μία από αυτές την Περιουσία του, Κτίριο, Περιεχόμενο και απώλειες από Φυσικές Καταστροφές.
Τον έχασαν γιατί έδωσαν πολύ υψηλό ασφάλιστρο. Συνέχισε να ψάχνει ο πελάτης, βρήκε χαμηλότερο και πήγε σε μία άλλη, ελληνική ασφαλιστική παίρνοντας τις ίδιες καλύψεις. Θα πείτε όχι δεν ισχύει αυτό. Ισχύει.
Τι έκανε την μεγάλη διαφορά; Πώς έχασαν οι τρεις μεγάλες ασφαλιστικές τον πελάτη;
Ούτε οι όροι, ούτε οι απαλλαγές, ούτε οι εξαιρέσεις ήταν αυτές που έκαναν την μεγάλη διαφορά. Την μεγάλη διαφορά στο ύψος του ασφαλίστρου την έκανε το δικαίωμα συμβολαίου. Αυτό έκανε την διαφορά.
Το δικαίωμα συμβολαίου ήταν αυτό που έκλεισε την πόρτα των ασφαλιστικών στον Πελάτη. Και πάνω στο Δικαίωμα Συμβολαίου, ακούει ο Ανασφάλιστος ότι μπαίνει και ο φόρος επί του Ασφαλίστρου.
Ωραία να λέμε ότι θέλουμε τον πελάτη και ότι κάνουμε ότι περνά από το χέρι μας για να τον φέρουμε κοντά μας. Μήπως, όμως η ασφαλιστική αγορά κάνει αυτά που θέλει αυτή, και όχι αυτά που χρειάζεται η πελάτης;
Ανακοινώσεις, Δελτία Τύπου, Δηλώσεις, όλα αυτά μιλάνε για βελτιώσεις. Είναι έτσι πραγματικά; Γιατί το Δικαίωμα Συμβολαίου συνεχίζει υφίσταται; Και έτσι, όπως είναι διατυπωμένο να πιστεύουν ότι περισσότεροι πελάτες ότι αποτελεί έσοδα του ασφαλιστικού πράκτορα ή του μεσίτη;
Καμία φορά φλυαρούμε και όλοι η Αυλή νομίζει ότι δουλεύουμε.
