Άλλο ένα βάρος έρχεται, πλέον, να προστεθεί στα Συνταξιοδοτικά Ταμεία, δημόσια ή ιδιωτικά, στην προσπάθειά τους να σχηματίσουν τα αναγκαία αποθέματα για την απόδοση των μελλοντικών συντάξεων. Πέρα από τις πρόωρες συνταξιοδοτήσεις, την ύφεση που έπληξε αρχικά τις ΗΠΑ και εν συνεχεία επηρέασε και την Ευρώπη όπου επιβλήθηκαν πολιτικές λιτότητας, τις μειώσεις μισθών, την ανεργία και την γήρανση του πληθυσμού, τα υπερβολικά χαμηλά έως και αρνητικά επιτόκια των κρατικών ομολόγων έρχονται να επιβαρύνουν το ήδη βαρύ κλίμα στη συνταξιοδοτική αγορά.
Στη λίστα με τους χαμένους των αρνητικών επιτοκίων, πέραν από τις τράπεζες που μετρούν ζημιές και τους επενδυτικούς οργανισμούς, προστίθενται τα Ταμεία Ασφάλισης των ευρωπαϊκών και των ανεπτυγμένων αγορών, καθώς και όμως και οι ασφαλιστικές εταιρείες, οι οποίες μάλιστα έχουν «υποσχεθεί» στους ασφαλισμένους, συντάξεις ή επενδύσεις με αποδόσεις που σήμερα δεν μπορούν σε κάθε περίπτωση να «φθάσουν».
Αυτό το οποίο δεν είχε προβλεφθεί από τις αναλογιστικές μελέτες των δημόσιων και ιδιωτικών Ταμείων ήταν η τόσο μεγάλη διάρκεια των αρνητικών επιτοκίων, όπως και το πόσο χαμηλά θα έφθαναν τελικά τα επιτόκια των κρατικών ομολόγων.
Στο μεταξύ, όσο διαρκεί αυτή η κρίση στα επιτόκια τόσο θα επιτείνεται το πρόβλημα με την απόδοση των συντάξεων, που σήμερα φαίνεται ότι επηρεάζει σε παγκόσμιο επίπεδο πάνω από 100 εκατ. συνταξιούχους.
Αρκεί μόνο κανείς να θυμηθεί ότι πριν από περίπου μια δεκαετία τα κρατικά ομόλογα υψηλής επενδυτικής διαβάθμισης προσέφεραν αποδόσεις της τάξης του 7,5%, ενώ σήμερα τα περισσότερα από αυτά έχουν μηδενίσει τα επιτόκιά τους και κάποια τα έχουν μετατρέψει σε αρνητικά.
