back to top
17.6 C
Athens
Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2026
Αρχική Blog Σελίδα 672

Αγαπάμε την ζωή μας;

0

της Ελενας Ερμείδου

Θα προσέξατε ότι η ερώτηση που κάνω είναι ‘αγαπάμε την ζωή μας’ και όχι αγαπάμε τον εαυτό μας που ακούγεται τελευταία από νεόκοπους ειδήμονες που έχουν χαθεί στην μετάφραση και βλέπουν τα υλικά πράγματα ως υποκατάστατα της αγάπης και τον εαυτό μας στο κέντρο του σύμπαντος. Η ερώτηση, αν αγαπάμε την ζωή μας έρχεται μετά από τις ανακοινώσεις των απανωτών θανατηφόρων ατυχημάτων τελευταία στην Ελλάδα και μάλιστα στον αστικό ιστό.

Φυσικά, και η ασφάλιση για υλικές, σωματικές ζημιές, η ασφάλιση του οχήματος είναι καθήκον και υποχρέωση, είναι πολιτισμός και σεβασμός. Φυσικά, και οι ασφαλιστικές θα πληρώσουν για την αποκατάσταση ζημιών, ακόμα και αν α χρειαστεί για την αντικατάσταση του οχήματος, τα ατυχήματα και ότι έχει ορισθεί στο ασφαλιστήριο συμβόλαιο. Από εκεί και πέρα όμως τι γίνεται, είναι μόνο η κατοχή του ασφαλιστηρίου που σώζει, είναι το είδος της ασφάλισης αν είναι μεικτή ή απλή ή η υποχρεωτική που εξασφαλίζει την ζωή μας;

Έξι θανατηφόρα ατυχήματα σε αστικό ιστό σε μόλις τρεις ημέρες από υπερβολική ταχύτητα, απροσεξία, λάθος υπολογισμούς, άγνοια του κινδύνου. Στην Αθήνα, στην Ελλάδα οι οδηγοί έχουν ξεπεράσει κάθε όριο σύνεσης.  Απουσιάζει η οδική συμπεριφορά, ο σεβασμός, είναι κάτι άγνωστο για τους Ελληνες. Παραβιάζουν το κόκκινο σηματοδότη, θέτουν σε κίνδυνο την ζωή των πεζών καθημερινά σε κάθε διάβαση, επειδή μιλάνε στο κινητό, ή απαντάνε σε μηνύματα στο κινητό, έχοντας την ψευδαίσθηση ότι κάτι σοβαρό κάνουν ή ότι κερδίζουν χρόνο. Βάζουν πάνω από όλα την επικοινωνία στο κινητό του τηλέφωνο από την ζωή των άλλων, την ζωή τους. Ο νόμος δεν εφαρμόζεται, ή αν χρειάζεται να γίνει αυστηρότερος δεν γίνεται και η τροχαία δεν δίνει σημασία.

Η τύχη, όμως για όσους δεν έχουν μέχρι σήμερα πάθει καμία ζημιά δεν θα είναι με το μέρους. Η τύχη δεν κρατάει για πολύ καιρό, γιατί δεν εξαρτάται από έναν οδηγό. Ο άνθρωπος είναι δημιουργός για ότι συμβαίνει.

Είναι θέμα παιδείας να οδηγείς σωστά, είναι θέμα παιδείας στον δρόμο να σέβεσαι τον εαυτό στου και τους άλλους και να μην οδηγείς με το κινητό στο χέρι, ή να κοιτάς την οθόνη του αυτοκινήτου. Είναι θέμα παιδείας να μην αναπτύσσεις υπερβολική ταχύτητα στον αστικό ιστό. Είναι θέμα παιδείας να μην σταθμεύσεις σε απαγορευμένη ζώνη, παράνομα. Είναι επίσης θέμα παιδείας να μην χρησιμοποιείς το αυτοκίνητο για ψήλου πήδημα.

Στο δια ταύτα τώρα

Μήπως, οι ασφαλιστικές θα χρειαστεί να συμπράξουν με την Πολιτεία για να ξεκινήσουν με όποιο τρόπο κρίνουν σωστότερο μαθήματα οδικής συμπεριφοράς στα δημοτικά σχολεία;  Μία δύο ημέρες στο Σύνταγμα μαθήματα οδικής συμπεριφοράς σε περαστικούς που το κάνουν χάζι μαζί με Ινστιτούτα Οδικής Ασφάλειας προσθέτει θέαμα όχι όμως βαθειά γνώση του τι γίνεται.

Διαβάστε μία ακόμα φορά το χτεσινό δημοσίευμα του IW που γράφει 

“Εμφανώς αυξημένος σε σχέση με το 2020 ο αριθμός του συνόλου των ατυχημάτων μέσα στο 2021 με τον αριθμό των θανατηφόρων σε ανοδική τάση (περίπου 4%) σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά. Τα τελευταία έτη οι υλικές ζημιές δείχνουν να ακολουθούν ανοδική πορεία λόγω της αυξημένης κυκλοφορίας ιδιαίτερα στον αστικό ιστό“.

Φορομπηχτική απόχη στους ασφαλιστικούς διαμεσολαβητές

0

της Ελενας Ερμείδου

Για ποιους έχει σημασία κάθε χρόνο να ακούγονται σκέψεις , προτάσεις και υποσχέσεις για την μείωση των φορολογικών συντελεστών και την απονομή δικαιοσύνης, όταν η αδικία αναπαράγεται;  Όταν τα νέα φορολογικά σχέδια γράφονται πάνω σε αποτυχημένα αναχρονιστικά μοντέλα;.

Η αποτυχία, όταν γίνεται μάθημα είναι μεγάλο δώρο, αν όχι, τότε αυτοί που αποφασίζουν για τους άλλους είναι επικίνδυνοι για τον εαυτό τους και τους άλλους. Αν, η αποτυχία γίνει μάθημα ανοίγει νέες ευκαιρίες που μπορεί να οδηγήσουν στην επιτυχία που δεν θα γνωρίζαμε, αν τα πράγματα έβγαιναν με την πρώτη. Νομίζω ότι όλοι συμφωνούμε,  αν ο σκοπός είναι καθαρός.

Και αφού συμφωνούμε, ας έρθουμε στο νέο φορολογικό νομοσχέδιο. Μπάζει είναι αναχρονιστικό, όπως διαπιστώνει το ΕΕΑ, η ΕΕΑΕ, ο ΣΠΑΤΕ, η ΠΟΑΔ και άλλοι.  Πρώτα από όλα για να πιστέψει κάποιος σε κάποιον, να ακολουθήσει κάποιος κάποιες αρχές, χωρίς να χρειάζεται να πέφτει σε παγίδες δεν θα πρέπει ο σχεδιασμός να είναι δίκαιος;  Πώς να συμμορφωθούν οι ασφαλιστικοί διαμεσολαβητές (και όχι όπως λαθεμένα γράφονται στις διατάξεις του φορολογικού νομοσχεδίου ασφαλιστικοί σύμβουλοι); Το σχέδιο πήζει στις διακρίσεις.

Διαχωρίζει το φορολογικό νομοσχέδιο τη φύση του κλάδου. Διαχωρίζει τους ασφαλιστικούς διαμεσολαβητές που  συμβάλλονται με μέχρι δύο ασφαλιστικές επιχειρήσεις και αυτούς  που συνεργάζονται με πέραν των δύο ασφαλιστικών επιχειρήσεων.  Ο περιορισμός αυτός συνάδει με την κανονιστική νομοθεσία;

Η πλειοψηφία της ασφαλιστικής διαμεσολάβησης τονίζει η ΠΟΑΔ  αποτελείται από Ασφαλιστικούς Πράκτορες που λόγω της φύσης του επαγγέλματος διαχειρίζονται πάνω από δύο ασφαλιστικές συμβάσεις.

Υπάρχουν ασφαλιστικές εταιρείες που είναι αμιγώς εταιρείες κλάδου ζωής και υγείας , εταιρείες μεικτές και εταιρείες αμιγώς γενικών κλάδων. Ένας επαγγελματίας ασφαλιστικός διαμεσολαβητής μπορεί να αποκλειστεί από τη  νομοθεσία και το φορολογικό νομοσχέδιο ώστε να μην παρέχει ολοκληρωμένα τις υπηρεσίες, όπως αυτές ορίζονται τόσο από την Εθνική όσο και την Ευρωπαϊκή νομοθεσία ;

Το νέο φορολογικό νομοσχέδιο δεν διευρύνει τον αθέμιτο ανταγωνισμό ; Ποιος είναι ο στόχος να κλείσουν όλα τα μικρά γραφεία ;

Η φορολογική αστάθεια είναι ένα από τα μεγαλύτερα μειονεκτήματα της Ελλάδας, αποτρέπει το Επιχειρείν και αποτρέπει και τους ξένους επενδυτές να έρθουν στην Ελλάδα. Αποτελεί αναμφισβήτητα μία μεγάλη πρόκληση αλλά αν δεν υπάρξει η ευρύτερη κατανόηση του περιβάλλοντος θα γίνει και πάλι μία τρύπα στο νερό. Και μετά από ένα χρόνο θα διαπιστωθεί η τρύπα στα φορολογικά έσοδα και τα λάθη και πάλι θα δημιουργηθούν οι προσδοκίες για δικαιοσύνη..

“Αρνητικές διατάξεις για τη λειτουργία των ΤΕΑ”

0

«Τo νέο υπό διαβούλευση νομοσχέδιο, εάν εισαχθεί προς ψήφιση στη Βουλή με τη υφιστάμενη δομή του, θα οδηγή- σει ουσιαστικά σε αποδρομή τον θεσμό της επαγγελματικής ασφάλισης, θα ενταφιάσει τη θεσμική αποταμίευση και θα επιφέρει σοβαρό πλήγμα των δικαιωμάτων και των συμφερόντων των κοινωνικών εταίρων, εργοδοτών και εργαζομένων, που έχουν επιλέξει προαιρετικά, την τελευταία 20ετία, τη συμμετοχή τους σε κάποιο Ταμείο Επαγγελματικής Ασφάλισης (ΤΕΑ).

Ειδικότερα, ορισμένες διατάξεις του νομοσχεδίου παρεμβαίνουν αρνητικά (ακόμα και με αντισυνταγματικό και αντικοινωνικό τρόπο) στον δομικό πυρήνα λειτουργίας των ΤΕΑ, καθώς ακυρώνουν πρακτικά τον προαιρετικό τους χαρακτήρα, επιβάλλοντάς τους (κρατικούς) περιορισμούς εισφορών, ηλικιακούς περιορισμούς εξόδου και μια ιδιαίτερα επιβαρυντική φορολογία στις εφάπαξ παροχές τους, που λειτουργεί τιμωρητικά για τους εργαζομένους 50+ που συμμετέχουν ή θέλουν να εισέλθουν στην επαγγελματική ασφάλιση και αποτρεπτικά για τους εργοδότες να προχωρήσουν στη σύσταση και λειτουργία νέων ΤΕΑ, αφού εξαϋλώνονται υφιστάμενα θεσμικά κίνητρα σύ- στασης, ένταξης και παραμονής σε επαγγελματικό ταμείο.

Επιπλέον, εισάγεται αδικαιολογήτως για τα επαγγελματικά Ταμεία βαρύτατο πλαίσιο εποπτείας, εταιρικής διακυβέρνησης και κανονιστικής συμμόρφωσης το οποίο διέπει τις ασφαλιστικές και τις εισηγμένες εταιρείες και που ασφαλώς η εφαρμογή τους από τα μη κερδοσκοπικά ΤΕΑ -και ειδικά από όσα δεν υποστηρίζονται από εργοδοτική συμμετοχή- αναμένεται να εκτινάξει πολλαπλασιαστικά το κόστος λειτουργίας τους, να οδηγήσει σε αναγκαστικό κλείσιμο υφιστάμενα ΤΕΑ και να ακυρώσει κάθε σκέψη δημιουργίας νέων ΤΕΑ από εργοδοτικής πλευράς».

Άρθρο του Δρ. Χ. Νούνη στην εφ. Ναυτεμπορική

Πρόληψη, και πάλι πρόληψη

0

Ιωάννης Παν. Βοτσαρίδης Πρόεδρος & Διευθύνων Σύμβουλος INTERLIFE Α.Α.Ε.Γ.Α.

Οι απώλειες σε δασικές εκτάσεις αλλά και οι ζημιές σε κατοικημένες περιοχές φέτος από τις πυρκαγιές ήταν, ίσως, από τις μεγαλύτερες των τελευταίων ετών στη χώρα μας και έθεσαν επιτακτικά στο τραπέζι την ανάγκη αντιμετώπισης της τεράστιας αυτής πρόκλησης με βάση νέο σκεπτικό και νέες στρατηγικές. 

Οι φωτιές πλέον – λόγω κλιματικής αλλαγής – δεν είναι ίδιες με αυτές των προηγούμενων δεκαετιών. Πρόκειται, ουσιαστικά, για megafires που πλήττουν όλες τις χώρες του πλανήτη (βλ. Καλιφόρνια, Καναδάς) και, βέβαια, και την Ελλάδα και φέρνουν τεράστια θερμικά φορτία που μπορεί να ξεπερνούν και τα 100mw/m2.

Είναι αυτονόητο ότι με αυτά τα δεδομένα, πέραν του ανασχεδιασμού της αντιμετώπισης, τίθεται, ως πλέον σημαντικό, το θέμα της πρόληψης. Και επειδή πολλά γράφονται για το δέον γενέσθαι στον προληπτικό σχεδιασμό, ας τονίσουμε για άλλη μια φορά τους βασικούς άξονες που, σύμφωνα και με τους ειδικούς, συνοψίζονται ως εξής:

• Αντιπυρικές Ζώνες. Γύρω από κάθε χωριό και κάθε κωμόπολη, με ευθύνη των Δήμων και των Κοινοτήτων, και εκτέλεση από εξειδικευμένα εργολαβικά συνεργεία σε κάθε Νομό.

• DRONES ανίχνευσης πυρκαγιών. Εάν δεν τα έχουμε μπορούμε να τα κατασκευάσουμε, εάν όχι, να τα αγοράσουμε ή να τα νοικιάσουμε.

Η δαπάνη είναι πολύ μικρότερη από αυτήν της κινητοποίησης για την κατάσβεση μιας και μόνον μεγάλης φωτιάς. Αυτονόητη η εκπαίδευση ατόμων στο χειρισμό τους. Κέντρα Συντονισμού και πάλι ανά Νομό για την ανίχνευση και της μικρότερης εστίας φωτιάς εν τη γενέσει της.

• Αυστηροποίηση του Νόμου για τους εμπρηστές. Όχι μόνον για τους εμπρηστές από «πρόθεση» αλλά και για τους «εξ αμελείας». Είναι σημαντικό ότι ήδη, έχουν δρομολογηθεί σχετικά μέτρα από την Πολιτεία.

Πέρα από τα παραπάνω βασικά, πρόληψη σημαίνει, επίσης, αυξημένο αριθμό Συνοριοφυλάκων σε ευαίσθητες περιοχές, όπως αυτή του Έβρου – όπου, σύμφωνα με δημοσιεύματα, η πρόκληση πυρκαγιών αποδίδεται, σε πολλές περιπτώσεις, σε διακινητές μεταναστών για να διευκολυνθεί η πρόσβασή τους από τα σύνορα. Επιπλέον, επιβάλλεται η άμεση αντιμετώπιση της μάστιγας του υπαίθριου καψίματος χαλκού και καλωδίων από συγκεκριμένες περιθωριακές ομάδες, με αποτέλεσμα πολλές γενέσεις πυρκαγιών.

Η Αστυνομία μπορεί να εντοπίσει ποιοι είναι, που είναι και σε ποια σημεία σημειώνεται συνήθως αυτή η εγκληματική δραστηριότητα.

Και, τέλος, ας μην το ξεχνάμε: Σωστή η κινητροδότηση για την Ασφάλιση των κτιρίων από Φυσικές Καταστροφές (μείωση ΕΝΦΙΑ).  Αλλά μήπως, αυτό το ποσοστό μείωσης θα έπρεπε να είναι μεγαλύτερο για να δώσει ισχυρότερο κίνητρο; Και μήπως στις ευαίσθητες περιοχές τίθεται και θέμα κάποιας μορφής υποχρεωτικότητας;

Συνοψίζοντας: Μεγαλύτερη, πολύ μεγαλύτερη, προληπτική αστυνόμευση. Σίγουρα κοστίζει πολύ λιγότερο από την καταστολή. Προσέχουμε για να έχουμε έλεγαν οι παλιοί…

Αναδημοσίευση από την Περιοδική Έκδοση της INTERLIFE Ασφαλιστικής  INTERLIFE magazine   Σεπτέμβριος 2023

Ασφαλίσου σωστά με τη βοήθεια ενός ασφαλιστικού διαμεσολαβητή

0
Κυριάκου Μερελή
Το να μιλήσουμε για τη σημασία της ιδιωτικής ασφάλισης την ώρα που είναι σε εξέλιξη μια ανθρώπινη τραγωδία, είναι μάλλον άτοπο και δεν θα το κάνω σεβόμενος την οδύνη των συνανθρώπων μας, που δοκιμάζονται στη Θεσσαλία.
Ωστόσο, παρακολουθώντας την περίπτωση του ανθρώπου που είδε το γυμναστήριο του, να ξηλώνεται εκ θεμελίων από την μανία του νερού και να χάνει μαζί μ αυτό και την αποζημίωση που θα έπαιρνε, καθώς όπως πληροφορήθηκε δεν ήταν ασφαλισμένο από ζημιές που οφείλονται σε πλημμυρικά φαινόμενα, αισθάνομαι αγανάκτηση και δεν μπορώ να αφήσω το γεγονός ασχολίαστο.
Ο άτυχος πλημμυροπαθής επιχειρηματίας έκανε το λάθος κάτω και από την πίεση του δανείου που είχε συνάψει με την τράπεζα, προκειμένου να φτιάξει την επιχείρησή του, να εμπιστευτεί έναν τραπεζικό υπάλληλο, για την ασφάλιση της επιχείρησής του, ο οποίος και προφανώς θα του είπε ότι λόγω του δανείου ήταν υποχρεωτική και ότι θα έπρεπε να την κάνει στην ίδια τράπεζα για να έχει επιπλέον οφέλη σε σχέση με τον δανεισμό του. Δεν είναι της ώρας να κάνω, ιδιαίτερη αναφορά σε αυτά που λέω δημόσια τόσα χρόνια, σχετικά με την πίεση που ασκούν οι τράπεζες στους δανειολήπτες, με τις αθέμιτες και εκβιαστικές πρακτικές που εφαρμόζουν, με τις εποπτικές και ελεγκτικές αρχές της πολιτείας που κάνουν ότι κοιμούνται, προκειμένου να εξυπηρετήσουν τα ισχυρά οικονομικά συμφέροντα κ.α.
Είναι προφανές ότι ο τραπεζικός υπάλληλος, ασφάλισε το ακίνητο, όμως δεν το ασφάλισε έναντι πλημμυρικών φαινομένων. Πού; Στο Θεσσαλικό Κάμπο. Που σύμφωνα με όλα τα σενάρια που έχουν “τρέξει” από τους ειδικούς επιστήμονες, ο κάμπος πλημμυρίζει, που η ίδια περιοχή είχε υποστεί σημαντικές ζημιές στον ΙΑΝΟ.
Γιατί όμως συνέβη αυτό; Μα γιατί τον ασφάλισε ένας τραπεζικός υπάλληλος:
❌ που του έχουν φορτώσει, χωρίς να το θέλει και να το έχει επιλέξει την πώληση ασφαλιστικών προϊόντων.
❌ που το κύριο μέλημά του, είναι να πιάσει το στόχο που του έχει επιβάλει η Τράπεζα και που λίγο τον νοιάζει το συμφέρον του ασφαλισμένου.
❌ που δεν διαθέτει εξειδικευμένες γνώσεις και απαραίτητη εμπειρία.
❌ που δεν έχει τον χρόνο που χρειάζεται για να αναλύσει σε βάθος τις ανάγκες του ασφαλισμένου, προκειμένου να του προτείνει το καλύτερο ασφαλιστικό προϊόν και τα χαρακτηριστικά αυτού.
❌ που βλέπει τον ασφαλισμένο, σαν έναν αριθμό, σαν ακόμη ένα σκαλοπάτι να διατηρήσει την θέση εργασίας του στο σκληρό τραπεζικό περιβάλλον.
Γι’ αυτό λοιπόν, όσο κι αν δεν φαίνεται να είναι η κατάλληλη στιγμή, να μιλήσουμε για την ιδιωτική ασφάλιση, νιώθω την ανάγκη να σας συμβουλέψω, να απευθυνθείτε για την ασφάλιση της ζωής σας, των παιδιών σας, της κατοικίας σας, της επιχείρησής σας, σε έναν επαγγελματία ασφαλιστικό διαμεσολαβητή:
✅ Γιατί η ασφάλιση είναι το βασικό του επάγγελμα και όχι πάρεργο.
✅ Γιατί βιοπορίζεται από το επάγγελμα του ασφαλιστή, εκπαιδεύεται, ενημερώνεται διαρκώς για τις εξελίξεις στην ασφαλιστική αγορά και γνωρίζει ποια προϊόντα καλύπτουν καλύτερα τις ανάγκες σας και σας προσφέρουν τη μέγιστη κάλυψη και προστασία.
✅ Γιατί δεν τον ενδιαφέρει να «πουλήσει» το προϊόν της τράπεζας στην οποία εργάζεται, καλύπτει δεν καλύπτει τις ανάγκες του ασφαλισμένου, αλλά ενδιαφέρεται να βρει αυτό το οποίο θα έχει το μεγαλύτερο όφελος για σας.
✅ Γιατί είναι ο άνθρωπος που θα πάρεις τηλέφωνο όταν συμβεί το κακό (τροχαίο ατύχημα, ιατρικό συμβάν, φυσική καταστροφή) και θα τρέξει πρώτος πριν ακόμη και από τους στενότερους συγγενείς να συνδράμει στην ώρα της ανάγκης σου.
✅ Γιατί γνωρίζει εσένα και την οικογένειά σου με τα μικρά σας ονόματα, νοιάζεται για σας και θα είναι πάντα δίπλα σας και την επόμενη μέρα.
✅ Γιατί η σχέση με τον ασφαλιστή είναι σχέση ζωής και όχι οικονομικής συνδιαλλαγής.

—

Κυριάκος Μερελής | Ασφαλιστικός & χρηματοοικονομικός σύμβουλος
 

Αντιπρόεδρος Διεθνούς Εμπορικού Επιμελητηρίου (Εθνική Ελληνική Επιτροπή – ICC HELLAS)

Υπεύθυνος Συμβουλευτικής Υποστήριξης Επιχειρήσεων Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Θεσσαλονίκης

Η ιδιωτική ασφάλιση και το κράτος

0

του Αθανάσιου Συριανού*

Οι επιχειρήσεις αντιμετωπίζουν πολυάριθμους κινδύνους, που μπορούν να έχουν σοβαρές επιπτώσεις στην παραγωγικότητα, στην απασχόληση και στο περιβάλλον. 

Όλοι γίναμε κοινωνοί του μεγέθους των φυσικών καταστροφών στις επιχειρήσεις της Θεσσαλίας. Οι ζημιές είναι τεράστιες, μηχανήματα, γραμμές παραγωγής, αποθέματα και προϊόντα, έτοιμα προς παράδοση, καταστράφηκαν, εργαζόμενοι έχασαν εισοδήματα και πολλές υποδομές είναι άγνωστο πότε θα επανέλθουν σε επίπεδο ασφαλές για χρήση. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, δεν πρέπει να ξεχνάμε υπογεγραμμένα συμβόλαια παράδοσης, ρήτρες και διαφυγόντα κέρδη.

Στο προσκήνιο επανέρχεται η συζήτηση για την υποχρεωτική ασφάλιση όλων των περιουσιών από φυσικές καταστροφές. Από την 1η Ιανουαρίου 2024 καθίσταται υποχρεωτική η ιδιωτική ασφάλιση για όλες τις επιχειρήσεις με ετήσιο κύκλο εργασιών άνω των 2 εκατ. ευρώ, οι οποίες δεν θα αποζημιώνονται, πλέον, από το κράτος για τις απώλειες από φυσικές καταστροφές. Η ασφάλιση θα πρέπει να καλύπτει πλημμύρα, σεισμό και πυρκαγιά και θα αφορά το κτήριο, τα μηχανήματα, τον εξοπλισμό και τα αποθέματα.

Σε αυτό το ζήτημα υπάρχουν δύο σημεία που πρέπει να ισορροπήσουν ως προς τη συμμετοχή του καθενός σε θέματα ασφάλισης: η ιδιωτική ασφάλιση και το κράτος.

Η ιδιωτική ασφάλιση μπορεί να βοηθήσει τις βιομηχανίες να αντιμετωπίσουν τις οικονομικές απώλειες που προκαλούνται από φυσικές καταστροφές, εξασφαλίζοντας τη συνέχιση της λειτουργίας τους, την αποφυγή μαζικών απολύσεων και τη διατήρηση της παραγωγικής αλυσίδας. Μπορεί να προσφέρει την απαραίτητη οικονομική ασφάλεια στους εργαζόμενους και τις οικογένειές τους σε περίπτωση ατυχημάτων. Η προστασία των επιχειρήσεων από οποιασδήποτε φύσης καταστροφή έχει άμεση επίδραση στη σταθερότητα της οικονομίας και την περαιτέρω ανάπτυξή της. 

Ταυτόχρονα, η ιδιωτική ασφάλιση μπορεί να συμβάλει στη μείωση των δημοσίων δαπανών που απαιτούνται για την αποκατάσταση μετά από φυσικές καταστροφές, επιτρέποντας στο κράτος να επενδύει περισσότερους πόρους σε άλλους τομείς, όπως η υγεία, η εκπαίδευση, η ασφάλεια και η ανάπτυξη υποδομών. 

Στον αντίποδα, το κράτος πρέπει να έχει την ευθύνη του ευρύτερου προγραμματισμού και, κατά συνέπεια, την ευθύνη της χρηματοδότησης ενός προτύπου ανάπτυξης, ειδικότερα, σύγχρονων υποδομών, που θα είναι περισσότερο ανθεκτικές στις φυσικές καταστροφές. Το κράτος οφείλει να διατηρεί έναν ενεργό ρόλο στην παροχή υπηρεσιών υγείας, ασφάλισης υγείας και προστασίας του περιβάλλοντος. Σε καμία περίπτωση, ο ρόλος της ιδιωτικής ασφάλισης δεν πρέπει να οδηγήσει σε μείωση του ρόλου των κρατικών παρεμβάσεων και πολιτικών. Πρόκειται για ένα στοιχείο που επιβάλλεται να αντιμετωπιστεί με προσοχή.

Για να επιτευχθεί η απαραίτητη ισορροπία μεταξύ κράτους και ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιρειών, είναι απαραίτητο να δημιουργηθεί ένα καλά σχεδιασμένο πλαίσιο ρύθμισης και συνεργασίας. Το κράτος χρειάζεται να εποπτεύει τις ασφαλιστικές εταιρείες και να ενθαρρύνει τη συμμετοχή τους σε προγράμματα πρόληψης, εξασφαλίζοντας, παράλληλα, ότι οι επιχειρήσεις έχουν πρόσβαση σε ποιοτικές ασφαλιστικές υπηρεσίες. Από την πλευρά του, ο ιδιωτικός τομέας οφείλει να παρέχει αξιόπιστες ασφαλιστικές καλύψεις και να συμμετέχει ενεργά στην πρόληψη των καταστροφών και των ατυχημάτων.

Συνοψίζοντας, η συνεργασία μεταξύ ιδιωτικής ασφάλισης και κράτους είναι αναγκαία για την οικονομική ανάπτυξη και την ασφάλεια της επιχειρηματικότητας και της κοινωνίας εν γένει. Ωστόσο, πρέπει να επιβλέπεται προσεκτικά από το κράτος, για να διασφαλίζεται η ορθή και δίκαιη χρήση της. Έτσι, μπορούμε να αξιοποιήσουμε τα πλεονεκτήματα αυτής της συνεργασίας και να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις που προκύπτουν, διασφαλίζοντας την απαραίτητη προστασία της περιουσίας και της ζωής σε αντίξοες συνθήκες.

*Ο Αθανάσιος Συριανός είναι πρόεδρος του ΔΣ του Συνδέσμου Βιομηχανιών Θεσσαλίας και Στερεάς Ελλάδος.

Από το περιοδικό Insurance World

Τα μέλη του ΣΕΒ αναλαμβάνουν δράση για την αποκατάσταση της Θεσσαλίας

0

του Δημήτρη Παπαλεξόπουλου*

Η έκταση της καταστροφής που έχει υποστεί η Θεσσαλία από τις πρόσφατες πλημμύρες είναι τεράστια, ωστόσο είναι ακόμη πολύ νωρίς για να υπολογιστεί με ακρίβεια. 

Πέρα από τις εξαιρετικές δυσκολίες των κατοίκων της περιοχής, η πρώτη εκτίμηση είναι πως η Περιφέρεια έχει υποστεί τεράστια καταστροφή σε υποδομές και εγκαταστάσεις επιχειρήσεων, με επακόλουθο τη δυσλειτουργία ή τη διακοπή της λειτουργίας τους. Επίσης, καταστροφικό πλήγμα δέχθηκε ο πρωτογενής τομέας. 

Οι φορείς υποστήριξης της επιχειρηματικότητας, και ειδικότερα της Βιομηχανίας-Μεταποίησης της Περιφέρειας Θεσσαλίας, στέκονται αρωγοί στις πρωτοφανείς δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι επιχειρήσεις της περιοχής. Συνενώνουν τις δυνάμεις τους, με στόχο την ανάδειξη των προβλημάτων προς τις αρμόδιες αρχές για την άμεση συνδρομή της Πολιτείας στην αποκατάσταση των καταστροφών και τη στήριξη των πληγέντων.

Η διάθεση της βοήθειας γίνεται σε τρεις άξονες:

Α. Διαρκής παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας: Ο αριθμός των μελών του ΣΕΒ που παρέχουν απευθείας ανθρωπιστική βοήθεια και είδη πρώτης ανάγκης (π.χ. υγειονομικό υλικό, τρόφιμα, μηχανήματα, νερό, ρουχισμό, αντλίες υδάτων, καθαριστικά κ.τ.λ.) στην περιοχή μεγαλώνει καθημερινά.

Β. Έργα αποκατάστασης υψηλής προτεραιότητας: Τα μέλη του ΣΕΒ αναλαμβάνουν την υλοποίηση έργων αποκατάστασης υψηλής προτεραιότητας, ξεκινώντας με την απευθείας ανακατασκευή 27 σχολείων, σε συνεννόηση με την Πολιτεία.

Γ. Υποστήριξη των τοπικών επιχειρήσεων: Ο ΣΕΒ υποστηρίζει τους τοπικούς βιομηχανικούς συνδέσμους, ΣΒΘΣΕ και ΣΘΕΒ, στη λειτουργία της Συντονιστικής Επιτροπής Διαχείρισης Κρίσεων. Μέσα από την Επιτροπή παρέχει πληροφορίες στις επιχειρήσεις για την αξιοποίηση των μέτρων ανακούφισης και προωθεί επιπλέον μέτρα στις αρμόδιες αρχές.

Η προσπάθεια αποκατάστασης της Θεσσαλίας απαιτεί τη σύμπραξη και την ενεργό συμμετοχή όλων μας. Τα μέλη του συνδέσμου έχουν δεσμευθεί να συμβάλουν στον εθνικό σκοπό της αποκατάστασης της Θεσσαλίας με απευθείας βοήθεια, που θα υπερβαίνει συνολικά τα 50 εκατ. ευρώ. Πέρα από την παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας, τα μέλη μας αναλαμβάνουν την απευθείας αποκατάσταση της λειτουργίας 27 σχολείων, ώστε να διασφαλισθεί το δικαίωμα στην εκπαίδευση για τα παιδιά των περιοχών αυτών. 

Η Συντονιστική Επιτροπή Διαχείρισης Κρίσεων των ΣΒΘΣΕ, ΣΘΕΒ και ΣΕΒ βρίσκεται σε συνεχή επαφή με τις κεντρικές και τοπικές αρχές, ώστε, με συντονισμένες προσπάθειες, να οργανωθούν περαιτέρω ενέργειες προς κάθε αρμόδιο φορέα που θα αναλάβει την αποκατάσταση της κανονικότητας στη λειτουργία των επιχειρήσεων στη Θεσσαλία.

*Ο Δημήτρης Παπαλεξόπουλος είναι πρόεδρος του ΔΣ του Συνδέσμου Ελλήνων Βιομηχάνων

Από το περιοδικό Insurance World

Η ασφαλιστική κάλυψη στοιχείο διασφάλισης της παραγωγής και της κοινωνικής συνοχής

0

*του Λευτέρη Αυγενάκη

Το εύφλεκτο γεωπολιτικό περιβάλλον δεν αποτελεί τον μεγαλύτερο κίνδυνο για τον πλανήτη. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι η κλιματική κρίση, τις διαστάσεις της οποίας, κάθε χρόνο, βιώνουμε όλο και πιο έντονα και σε μεγαλύτερη έκταση. 

Οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν πρόκειται για ένα πρόβλημα πρόσκαιρο. Είναι ένα πρόβλημα που θα έχει διάρκεια. Πόση; Κανείς δεν γνωρίζει. Το μόνο που γνωρίζουμε είναι ότι οι επιπτώσεις της κρίσης είναι πολλαπλές. Είναι εύλογο ότι ένας από τους τομείς που επηρεάζονται είναι η οικονομία, μέρος της οποίας είναι η αγροτική παραγωγή. 

Ο πρωτογενής τομέας, όπως είναι φυσικό, επηρεάζεται άμεσα από την κλιματική κρίση. Αν κάποιος επισκεφθεί, από τις αρχές του Σεπτέμβρη και μετά, τη Θεσσαλία, και δει, ακόμα και ενάμιση μήνα μετά τη θεομηνία Daniel, τα πλημμυρισμένα χωράφια, θα μπορέσει να αντιληφθεί σε ποιο βαθμό επηρεάζεται από τα έντονα φυσικά φαινόμενα η αγροτική παραγωγή. Αρκεί να αναλογιστεί κανείς ότι στην περιοχή της Λίμνης Κάρλα υπάρχουν εδάφη που –αν δεν υπάρξει κάποια επιπλέον τεχνική παρέμβαση– θα αποστραγγιστούν σε περίπου δύο χρόνια. 

Όταν, λοιπόν, η φύση χτυπά αλύπητα την παραγωγή, όπως με τις πρόσφατες θεομηνίες, το αποτέλεσμα είναι καλλιέργειες με ολοκληρωτική καταστροφή. Χωράφια ισοπεδωμένα από τη μανία της φύσης, λες και έχει περάσει οδοστρωτήρας. Σε τέτοιο βαθμό που δεν μπορεί κανείς να καταλάβει τι προϊόν είχε καλλιεργηθεί. Χωράφια που δεν πρόλαβαν να συγκομιστούν. Αγρότες που δεν μπόρεσαν να εισπράξουν ούτε ένα ευρώ από τη σοδειά τους. 

Τοπική οικονομία που δεν μπορεί να κινηθεί, αφού δεν θα δουλέψουν εργάτες, δεν θα δουλέψουν οι αλωνιστικές, δεν θα δουλέψει το εμπόριο κ.ο.κ. Το κράτος όμως πρέπει να στηρίξει επαρκώς τους παραγωγούς. Όχι μόνο γιατί η παραγωγή τους ήταν σε έναν βαθμό ασφαλισμένη στον ΕΛΓΑ, αλλά γιατί πρέπει να κινηθεί η οικονομία και να έχουν οι αγρότες μας τα εφόδια για να μπορέσουν να ξαναμπούν στην παραγωγική διαδικασία την επόμενη καλλιεργητική περίοδο και, φυσικά, γιατί χρέος κάθε κυβέρνησης είναι να λαμβάνει μέτρα που διασφαλίζουν την κοινωνική συνοχή. 

Από το 2020 έως σήμερα, ο ΕΛΓΑ πλήρωσε για φυσικές καταστροφές περισσότερα από 1,2 δισ. ευρώ. Τα έσοδα, κάθε χρόνο, από τις εισφορές των αγροτών είναι περί τα 160 εκατ. ευρώ. Δηλαδή, κάθε χρόνο, το κράτος καλείται να βάλει άλλα τόσα χρήματα από τον κρατικό προϋπολογισμό. Πρόκειται για χρήματα που, υπό άλλες συνθήκες, θα μπορούσαν να προωθηθούν σε αναπτυξιακές διαδικασίες και όχι σε αποζημιώσεις, οι οποίες, όμως, είναι απολύτως επιβεβλημένες για να υπάρχει συνέχεια στην παραγωγική διαδικασία αλλά και την κοινωνική συνοχή. 

Οι παραγωγοί έχουν σαφέστατα αντιληφθεί ότι ο ΕΛΓΑ καταφέρνει σήμερα να επιβιώνει για να τους στηρίζει, χάρη στις άοκνες προσπάθειες της διοίκησής του, υπό τον Ανδρέα Λυκουρέντζο, αλλά και το προσωπικό ενδιαφέρον και τη στήριξη του πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη. 

Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, να λέμε ότι η κλιματική κρίση είναι η μεγαλύτερη «πανδημία» που πλήττει τον πλανήτη, λόγω των επιδράσεων που επιφέρει στην ανθρώπινη υγεία. 

Κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες, καλούμαστε να ξαναδούμε και την πορεία των ασφαλίσεων στον αγροτικό τομέα. Στηριζόμενοι πάνω στις μελέτες της Παγκόσμιας Τράπεζας και της PWC, αλλά και στην προεργασία που έχουν κάνει οι προκάτοχοί μου, Μάκης Βορίδης, Σπήλιος Λιβανός και Γιώργος Γεωργαντάς, περί το τέλος του έτους θα είμαστε έτοιμοι να φέρουμε στη Βουλή τον νέο κανονισμό λειτουργίας του ΕΛΓΑ. 

Η κλιματική κρίση, εκτός από πιο έντονα καιρικά φαινόμενα, φέρνει και νέες ασθένειες, που πρέπει να καλυφθούν για να προστατευθεί το εισόδημα των αγροτών. Ο νέος κανονισμός θα δώσει τη δυνατότητα κάλυψης νέων κινδύνων, αλλά θα δημιουργήσει και νέους κανόνες και νέα πεδία επιλογής για ασφαλιστική κάλυψη. Η αρχική σκέψη είναι να υπάρχουν τρία πεδία κάλυψης. Το πρώτο θα είναι υποχρεωτικό για όλους και τα άλλα δύο πεδία θα είναι προαιρετικά, το ένα ως προς τους κινδύνους που επιθυμεί να επιλέξει ο ασφαλισμένος και το άλλο ως προς τον φορέα ασφάλισης, δίνοντας τη δυνατότητα, σε αυτό το τρίτο επίπεδο, να εμπλακούν και ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες. 

Όταν είμαστε έτοιμοι, θα γίνει διαβούλευση με όλους τους εμπλεκομένους. Το παρήγορο ωστόσο είναι ότι ήδη ασφαλιστικοί κλάδοι, όπως οι αλιείς, ζητούν μόνοι τους να ενταχθούν στον νέο, εκσυγχρονισμένο ΕΛΓΑ. Οι συνθήκες επιβάλλουν να προχωρήσουμε το συντομότερο στην αναθεώρηση του κανονισμού, ώστε να καλυφθεί ό,τι κενό υπάρχει. 

Θέλουμε οι αγρότες μας να νιώθουν ασφάλεια. Ότι όχι μόνο δεν πάει χαμένος ο κόπος τους, αλλά και ότι διασφαλίζονται οι πόροι για να συνεχίσουν την παραγωγή, χωρίς την οποία ο επισιτιστικός κίνδυνος, για κάθε κοινωνία, θα είναι υπαρκτός. Η ενίσχυση δε αυτού του αισθήματος της ασφάλειας αποτελεί χρέος της κυβέρνησής μας, ιδιαίτερα μετά από τις δραματικές συνθήκες που βιώσαμε στον Θεσσαλικό Κάμπο. 

*Ο Λευτέρης Αυγενάκης είναι υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων και βουλευτής Ηρακλείου ΝΔ.

Από το περιοδικό Insurance World

«Θεομηνία»: Μετά την καταστροφή, πώς μπορούν να στηρίξουν οι κοινωνικά υπεύθυνες επιχειρήσεις;

0

της Μαρίας Αλεξίου*

Τα τελευταία χρόνια, ολοένα και περισσότερο, οι τοπικές κοινωνίες, οι άνθρωποι, τα νοικοκυριά και οι επιχειρήσεις έρχονται αντιμέτωποι με φυσικές καταστροφές, ως αποτέλεσμα μιας «θεομηνίας», όπως αυτή που έπληξε τη Θεσσαλία πρόσφατα ή μιας ανεξέλεγκτης πυρκαγιάς, όπως αυτή που έζησαν η Ρόδος και ο Έβρος, το Μάτι, στο πρόσφατο παρελθόν, και πολλές ακόμη περιοχές. 

Είναι σαφές ότι οι συνθήκες αυτές επιβεβαιώνουν, κάθε φορά, ότι το κράτος είναι πολύ μικρό για να αντιμετωπίσει τα μεγάλα προβλήματα και πολύ μεγάλο για να τα διαχειριστεί όταν αυτά πολλαπλασιάζονται τοπικά. 

Είναι ακριβώς αυτή η επιβεβαίωση, δυστυχώς, που αναδεικνύει ακόμη εντονότερα την έννοια και τη σημασία της ευθύνης, ατομικής και συλλογικής, που οφείλουμε να έχουμε και να καλλιεργούμε. Στο πλαίσιο αυτό, είναι η κοινωνική και περιβαλλοντική ευθύνη, για άλλους η κοινωνική μας συνείδηση, που μας κινητοποιεί όχι μόνο σαν μονάδες, αλλά και σαν ομάδες. 

Η εικόνα του ανθρώπου που, παρά την ηλικία του και με συνθήκες θεομηνίας, προσπαθούσε να σώσει με τη βάρκα του τους συνανθρώπους του, συνοψίζει, κατά τη γνώμη μου, χιλιάδες λέξεις και θεωρίες για το τι είναι κοινωνική ευθύνη και πώς εκφράζεται. 

Στην ίδια εικόνα του ανθρώπου που θα συμβολίζει στο εξής αυτόν τον όρο της «κοινωνικής ευθύνης» μπορούμε να προσθέσουμε και εκείνη των επιχειρήσεων που προσπαθούν, από τη δική τους πλευρά, να συμβάλουν στην αντιμετώπιση των οδυνηρών επιπτώσεων από τα φαινόμενα που προκαλεί η κλιματική κρίση και η έλλειψη ενός ολοκληρωμένου και αναβαθμισμένου σχεδίου πρόληψης, περιορισμού και αντιμετώπισης των φαινομένων αυτών, όπως επιτάσσει η επιστήμη, η νέα τεχνολογία, αλλά και η σωρευτική –δυστυχώς αρνητική– εμπειρία που έχουμε αποκτήσει μέχρι σήμερα. 

Μεγάλες, αλλά και πολλές μικρές επιχειρήσεις τάχθηκαν, από την πρώτη στιγμή, στο πλευρό των ανθρώπων που έχασαν σχεδόν τα πάντα από τη θεομηνία και δηλώνουν αρωγοί στην προσπάθεια όχι μόνο να επουλωθούν οι πληγές, αλλά και να παρθούν κατάλληλα μέτρα θωράκισης και αποτροπής, στο μέλλον, αντίστοιχων καταστροφών. 

Στην προσπάθεια αυτή, όπως καταγράφηκε και σε μια πρώτη συνάντηση εργασίας στην οποία συμμετείχαν τα μέλη του CSR Hellas, οι δράσεις που έχουν αναλάβει ήδη οι επιχειρήσεις στην περιοχή αφορούν, εκτός από την παροχή οικονομικής ενίσχυσης, πολλά προϊόντα άμεσης ανάγκης, όπως το νερό και η τροφή, αλλά και υποδομές και εθελοντές, προκειμένου να συγκεντρωθούν και να διανεμηθούν σε όλους τους ανθρώπους που τα έχουν ανάγκη, ακόμη και στις πιο απομακρυσμένες περιοχές. 

Επίσης, σε συνεργασία με ειδικούς φορείς, όπως ο Ερυθρός Σταυρός, ή μη κυβερνητικές οργανώσεις, συμβάλλουν στην παροχή υπηρεσιών υγείας και περίθαλψης, που είναι άμεσα αναγκαίες για τους κατοίκους των πληγεισών περιοχών. 

Ωστόσο, οι περισσότερες επιχειρήσεις τονίζουν ότι θέλουν να συμβάλουν για τη γρήγορη αποκατάσταση των περιοχών και την εφαρμογή μέτρων που θα βελτιώσουν την πρόληψη, την ανθεκτικότητα και τη βιωσιμότητα των περιοχών που έχουν πληγεί στο μέλλον. Συμφωνούν δε ότι προϋπόθεση για τον σχεδιασμό των κατάλληλων μέτρων πρόληψης και προστασίας από τις θεομηνίες στο μέλλον είναι αφενός να αναγνωρίσουμε τα λάθη και τις ευθύνες που αναλογούν σε κάθε πλευρά, αφετέρου να εντείνουμε τη συνεργασία και την κοινωνική συνείδηση σε κάθε επίπεδο. 

Αυτός είναι, επίσης, ο λόγος που το CSR Hellas προωθεί, κατά κύριο λόγο, ανάλογες δράσεις συνεργασίας μεταξύ των επιχειρήσεων, όπως έγινε και στο παρελθόν μετά τις πυρκαγιές του 2007 ή την καταστροφή, το 2018, στο Μάτι. Στο πλαίσιο αυτό, εντάσσεται και το θέμα του Φοιτητικού Διαγωνισμού «Ν. Αναλυτής» για το 2023, το οποίο αφορά στην αντιμετώπιση των κρίσεων και στο πως οι επιχειρήσεις μπορούν να συμβάλουν σε αυτόν τον σκοπό.

* Η Μαρία Αλεξίου είναι πρόεδρος του ΔΣ του CSR Hellas, αντιπρόεδρος του ΔΣ του CSR Europe και μέλος της Ομάδας Εργασίας για τα ευρωπαϊκά πρότυπα στις ΜμΕ του Οργανισμού EFRAG.

Από το περιοδικό Insurance World

Αναγκαίος ο συμπληρωματικός ρόλος της ιδιωτικής ασφάλισης

0

του Γιάννη Μασούτη*

Την περίοδο 2020-2022, ο προϋπολογισμός στο Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων, μόνο για τα έργα αποκατάστασης ζημιών από φυσικές καταστροφές, ξεπέρασε τα 2,1 δισ. ευρώ. Το 2023, το κόστος των ζημιών που προκάλεσαν οι πλημμύρες στη Θεσσαλία εκτιμάται ότι υπερβαίνει τα 2 δισ. ευρώ –τουλάχιστον τριπλάσιο σε σχέση με την περίπτωση της κακοκαιρίας Ιανός–, ενώ σε αυτά πρέπει να προστεθεί και το κόστος των ζημιών από τις πυρκαγιές. 

Για την άμεση κάλυψη των αναγκών στις πληγείσες περιοχές –πρώτη αρωγή και αγροτικές αποζημιώσεις, επισκευές και βελτιώσεις υποδομών– χρειάστηκε η κατάθεση συμπληρωματικού προϋπολογισμού 600 εκατ. ευρώ για το 2023. Προβλέπεται, παράλληλα, να ανακατευθυνθούν πόροι του ΕΣΠΑ 2014-2020, του Ταμείου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας και του ΕΣΠΑ 2021-2027 για την αποκατάσταση των υποδομών. 

Από το 2024 και στο εξής, προϋπολογίζονται πόροι ύψους 600 εκατ. ευρώ στο εθνικό ΠΔΕ, ώστε να καλύπτονται οι δαπάνες κρατικής αρωγής έναντι φυσικών καταστροφών. Η ετήσια επιβάρυνση του κρατικού προϋπολογισμού, λόγω των φυσικών καταστροφών, γίνεται όλο και μεγαλύτερη, επηρεάζοντας αρνητικά το σύνολο της κοινωνίας. Γιατί, αναγκαστικά, στερεί πόρους από άλλες δημόσιες επενδύσεις, περιορίζει τις δυνατότητες για νέες φορολογικές ελαφρύνσεις και μέτρα στήριξης της αγοράς και των νοικοκυριών. 

Στο επόμενο διάστημα, καθώς τα ακραία φαινόμενα θα εντείνονται, η κάλυψη των ζημιών αποκλειστικά από το κράτος θα είναι όλο και δυσκολότερη. Δεν θα πάψει, όμως, να υπάρχει ανάγκη για αποτελεσματική προστασία των επιχειρήσεων και των πολιτών. 

Μια βιώσιμη και ρεαλιστική απάντηση στο πρόβλημα είναι η αξιοποίηση του συμπληρωματικού ρόλου της ιδιωτικής ασφάλισης στην αποκατάσταση των ζημιών από φυσικές καταστροφές. Είναι αλήθεια ότι, στη χώρα μας, η διείσδυση της ιδιωτικής ασφάλισης είναι ιδιαίτερα χαμηλή, σε όλους τους κλάδους. Είναι χαρακτηριστικό το ότι στην Ελλάδα είναι ασφαλισμένο μόλις το 16% των κατοικιών, ενώ ο ευρωπαϊκός μέσος όρος ξεπερνά το 70%. 

Η κατάσταση αυτή πρέπει να αλλάξει με κατάλληλες παρεμβάσεις και κίνητρα από την πλευρά της Πολιτείας. Οι αποφάσεις της κυβέρνησης για μείωση του ΕΝΦΙΑ στις ασφαλισμένες κατοικίες, αλλά και για υποχρεωτική ασφάλιση περιουσίας για μεσαίες και μεγάλες επιχειρήσεις, με ετήσιο τζίρο άνω των 2 εκατ. ευρώ, είναι στη σωστή κατεύθυνση. 

Αναμένουμε, στο επόμενο διάστημα, περαιτέρω ενίσχυση των κινήτρων, με ιδιαίτερη έμφαση στην ενθάρρυνση και τη διευκόλυνση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων. 

Αν θέλουμε να θωρακίσουμε αποτελεσματικά την οικονομία και την κοινωνία μας ενάντια στους κινδύνους της κλιματικής αλλαγής, η Πολιτεία θα πρέπει να πάψει να υποκαθιστά τον ρόλο της ιδιωτικής ασφάλισης. 

Το κράτος οφείλει να φροντίσει για την προσαρμογή των υποδομών της χώρας, για την ενίσχυση των μηχανισμών πρόληψης και πολιτικής προστασίας, αλλά και, ευρύτερα, για τη χρηματοδότηση ενός μοντέλου ανάπτυξης το οποίο θα είναι περισσότερο ανθεκτικό στις φυσικές καταστροφές. Οφείλει, επίσης, να εξασφαλίσει έναν βασικό μηχανισμό άμεσης αρωγής, ιδιαίτερα για τους πλέον ευάλωτους. 

Ο ιδιωτικός τομέας μπορεί, και πρέπει, να αναλάβει τον επικουρικό ρόλο που του αναλογεί στην προστασία και την αποκατάσταση των περιουσιακών στοιχείων των πολιτών και των επιχειρήσεων, παρέχοντας αξιόπιστες λύσεις, με ρεαλιστικό κόστος και ξεκάθαρους όρους όσον αφορά τις καλύψεις και τις ενδεχόμενες αποζημιώσεις. 

Μπορεί, επίσης, να συνεργαστεί και να υποστηρίξει τον σχεδιασμό της Πολιτείας, συνεισφέροντας την εξειδικευμένη τεχνογνωσία και τα εργαλεία που διαθέτει στη διαχείριση κινδύνων. 

Η κλιματική αλλαγή δεν είναι πλέον μια μακρινή απειλή, αλλά πραγματικότητα που επηρεάζει όλους μας. Επιβάλλει να προετοιμαστούμε σωστά και να υπερβούμε στερεότυπα και αντιλήψεις του παρελθόντος. Η υιοθέτηση μιας νέας κουλτούρας, η οποία στηρίζεται στη συμπληρωματικότητα, και η συνεργασία μεταξύ του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα είναι πλέον μονόδρομος.

*Ο Γιάννης Μασούτης είναι πρόεδρος του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Θεσσαλονίκης και πρόεδρος της Κεντρικής Ένωσης Επιμελητηρίων Ελλάδος.

Από το περιοδικό Insurance World