Η ιστορία της Wanda Tays από τις Ηνωμένες Πολιτείες, η οποία είδε το ασφαλιστήριο κατοικίας της να ακυρώνεται επειδή δεν είχε δηλώσει το τσιουάουα της –μια σκυλίτσα δέκα ετών με καρκίνο– ίσως φαντάζει ακραία. Ωστόσο, αναδεικνύει μια κρίσιμη διάσταση που αφορά και την ελληνική ασφαλιστική αγορά: πώς ορίζεται ο «κίνδυνος» και πόσο ξεκάθαρα επικοινωνείται στον καταναλωτή;
Η Tays υποστήριξε ότι ουδέποτε ρωτήθηκε για κατοικίδιο. Η εταιρεία, αντίθετα, έκρινε πως ακόμη και ένα μικρόσωμο και άρρωστο σκυλάκι αποτελεί «μη δηλωμένο κίνδυνο», με αποτέλεσμα την ακύρωση. Το αποτέλεσμα; Ένα αίσθημα ανασφάλειας αντί για προστασίας.
Στην Ελλάδα, δεν έχει καταγραφεί ανάλογο περιστατικό με κατοικίδιο που να οδηγεί σε ακύρωση ασφαλιστηρίου κατοικίας. Ωστόσο, το θεσμικό πλαίσιο (Ασφαλιστικός Νόμος και γενικοί όροι ασφαλιστηρίων) δίνει πράγματι στην εταιρεία δικαίωμα να καταγγείλει ένα συμβόλαιο αν ο ασφαλισμένος αποκρύψει ουσιώδη στοιχεία.
Την ίδια στιγμή, η εικόνα της αγοράς παραμένει αποθαρρυντική:
- Μόλις 15-18% των κατοικιών στην Ελλάδα είναι ασφαλισμένες, ενώ σε ορισμένες περιοχές το ποσοστό πέφτει στο 6-12%.
- Η ασφάλιση κατοικιδίων είναι ακόμη σε εμβρυακό στάδιο, με ελάχιστες εταιρείες να προσφέρουν καλύψεις, συχνά περιορισμένες.
- Οι καταναλωτές συχνά παραπονιούνται για έλλειψη διαφάνειας και καθαρής πληροφόρησης σχετικά με το τι καλύπτεται και τι όχι.
Η υπόθεση της Tays μας υπενθυμίζει ότι η ασφάλιση δεν είναι απλώς ένα τυπικό έγγραφο, αλλά ένα κοινωνικό συμβόλαιο εμπιστοσύνης.
