του Νίκου Σακελλαρίου
«Ο πόλεμος των προμηθειών» μεταξύ ασφαλιστικών και ελεύθερων συνεργατών τους μαίνεται αμείωτος τον τελευταίο χρόνο και ταυτόχρονα δημιουργεί αλυσιδωτές αντιδράσεις με περιφερόμενα χαρτοφυλάκια και δυσαρεστημένους ασφαλισμένους. Η ανοδική τάση που είχε δημιουργηθεί στο θέμα των προμηθειών τα τελευταία 3-4 χρόνια εξαιτίας του ανταγωνισμού των εταιρειών φαίνεται ότι μειώνεται εις βάρος των διαμεσολαβούντων τους τελευταίους μήνες που έχουν να αντιμετωπίσουν και τα γνωστά δικά τους προβλήματα (ασφαλιστικό-φορολογικό-πιστοποιήσεις κά).
Σύμφωνα με εκτιμήσεις μεγάλων σε παραγωγή πρακτορειακών σχημάτων, η μέση προμήθεια που πληρώνουν οι εταιρείες έχει μειωθεί κατά 2-3% ποσοστιαίες μονάδες ενώ έχει αυξηθεί και ο χρόνος απόδοσης της προς τους πράκτορες. Η συγκέντρωση της αγοράς δεν λειτουργεί προς όφελος τους. « Είμαστε σε διαδικασία συνεχούς επαγρύπνησης και επαναπροσδιορισμού των συμβάσεων, λένε, και μάλιστα σε μία περίοδο που η ασφαλιστική αγορά επανακάμπτει και ξεπερνά το σοκ της περιόδου 2015».
Οι εταιρείες (όχι όλες βέβαια) με τη σειρά τους θεωρούν ότι προμήθειες άνω του 20% με χαμηλά ασφάλιστρα και δικαιώματα είναι εξοντωτικές για τα τεχνικά αποτελέσματα των εταιρειών αφού προστίθενται σε μία νέα σειρά αυξήσεων φόρων, ασφαλιστικών εισφορών. Σε ό,τι αφορά το χρόνο απόδοσης των προμηθειών φαίνεται ότι οι ασφαλιστικές ακολουθούν τους χρόνους που υπάρχουν και σε άλλους τομείς της επιχειρηματικότητας. Αυτό βέβαια εις βάρος των διαμεσολαβούντων οι οποίοι καλούνται βάσει των εγκυκλίων της Τράπεζας της Ελλάδος να καλύψουν άμεσα τους πελάτες τους που είτε καθυστερούν είτε δεν μπορούν να ανταποκριθούν άμεσα στην πληρωμή των ασφαλίστρων τους. Οι ασφαλιστικές με τη σειρά τους έχουν τις δικές τους υποχρεώσεις έναντι των solvency II (άμεση κάλυψη) και έτσι ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται. Τέλος , η μείωση του διαθέσιμου εισοδήματος των μικρών εισοδηματικά ασφαλισμένων επιβαρύνει το πρόβλημα.
Πολλοί πλέον πράκτορες και μεσίτες είτε επικεντρώνονται σε λιγότερους αλλά καλούς πελάτες είτε καταφεύγουν στη γνωστή λύση της ένταξης τους κάτω από μεγάλα σχήματα έστω και με μικρότερες προμήθειες.
