Προωθώντας οι τραπεζό-υπάλληλοι ασφαλιστικά προϊόντα μέσω προσφορών και ειδικών τιμολογίων ή παροχή ευνοϊκών ορίων σε δανειολήπτες δημιουργούν αθέμιτο ανταγωνισμό ενώ πολλές φορές τα προϊόντα που πωλούν δεν ανταποκρίνονται στις πραγματικές ανάγκες του πελάτη. Αποτέλεσμα αυτών, ο πελάτης να πληρώνει χωρίς να είναι ασφαλισμένος, ή είναι υπό-ασφαλισμένος.
Μεταξύ άλλων, οι καλύψεις που δίνουν οι τραπεζικοί υπάλληλοι δεν επαρκούν, δεν ανταποκρίνονται στις ανάγκες του πελάτη, μπορεί μεν, να ασφαλίζουν τον πελάτη αλλά το συμβόλαιο να έχει μεγάλες απαλλαγές και σε περίπτωση ζημιάς να μη δικαιούνται να λάβουν την αποζημίωση του απαιτούν.
Τα συχνά λάθη
Παράλληλα σύμφωνα με καταγγελίες παρατηρούνται λάθη στην καταγραφή στοιχείων του ακινήτου, ελλείψεις στις καλύψεις έναντι σεισμού κτλ, ενώ ο πελάτης δεν έχει ενημερωθεί.
Κάποιοι τραπεζό-υπάλληλοι σύμφωνα με καταγγελίες που έχουν γίνει στο IW παρουσιάζουν την ασφάλιση των πολύ μικρών επιχειρήσεων με πολύ χαμηλούς τζίρους ως υποχρεωτική, προσφέροντας αντί για συμβόλαιο περιουσίας, συμβόλαιο αστικής ευθύνης, υπό μορφή τυποποιημένου πακέτου, ενώ στην συνέχεια δεν αποδέχονται την άμεση υπαναχώρηση του πελάτη τους.
Αυτό γιατί:
Στον συγκεκριμένο πελάτη γιατί δεν υπήρξε διαδικασία ανάλυσης αναγκών, παρά μόνο η αναφορά του νόμου περί υποχρεωτικότητας ασφάλισης επιχειρήσεων έναντι φυσικών καταστροφών –ωστόσο σε τελείως λάθος διάσταση, καθώς ο τραπεζουπάλληλος δεν παρείχε σαφείς και ξεκάθαρη ενημέρωση ως προς το ποιοι είναι υποχρεωμένοι απέναντι στον νόμο να ασφαλιστούν. Δεν υπήρξε, τέλος σύγκριση προϊόντων ούτε σύγκριση τιμών ασφαλίστρων.
Αποτέλεσμα
Ο πελάτης ακόμα και να ασφαλιστεί δεν θα είχε καλύψει τις ανάγκες, θα ήταν ανασφάλιστος ή υπό-ασφαλισμένο, καθώς άλλο το ασφαλιστήριο αστικών ευθυνών που δεν χρειάζονται και άλλο το ασφαλιστήριο κάλυψης κινδύνων περιουσίας. Επίσης ο πελάτης δεν γνωρίζει τι πληρώνει ενώ μπορεί να επιβαρύνεται έξτρα και με κόστη που δεν γνωρίζει.
