Η πρόσφατη παρουσία του Κωνσταντίνου Δρόσου, μέλους του Διοικητικού Συμβουλίου και Προέδρου της Επιτροπής Σχολών Οδηγών του Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Αθηνών (ΕΕΑ), στην εκπομπή «Ώρα Ελλάδος» ανέδειξε με σαφήνεια κάτι που όλοι γνωρίζουμε, αλλά συχνά αντιμετωπίζουμε αποσπασματικά: η οδική ασφάλεια στην Ελλάδα παραμένει μια βαθιά κοινωνική και οικονομική πρόκληση.
Τα 675 θύματα της περσινής χρονιάς, οι εκατοντάδες σοβαρά τραυματίες, οι ηλικίες 16-35 που πλήττονται δυσανάλογα δεν αποτελούν στατιστικές· είναι ανθρώπινες τραγωδίες και ταυτόχρονα ένα τεράστιο βάρος για το κράτος, το σύστημα υγείας και, αναπόφευκτα, την ασφαλιστική αγορά.
Κι όμως, παρά το γεγονός ότι οι ασφαλιστικές εταιρείες αποτελούν τον πρώτο οικονομικό «αιμοδότη» μετά από κάθε ατύχημα, ο ρόλος τους στη συζήτηση για την πρόληψη παραμένει υποβαθμισμένος. Η ασφαλιστική αγορά καλείται συνεχώς να καλύπτει συνέπειες, τη στιγμή που θα μπορούσε –και οφείλει– να συνδιαμορφώνει τις λύσεις.
Το υφιστάμενο μοντέλο, όπου τα ασφάλιστρα διαμορφώνονται κυρίως από ηλικία, περιοχή και παλαιότερες ζημιές τιμωρεί το παρελθόν, αλλά δεν επιβραβεύει ενεργά την υπεύθυνη οδηγική συμπεριφορά. Σε μια χώρα με τόσο υψηλό κόστος τροχαίων, η ασφαλιστική βιομηχανία μπορεί να μετατραπεί από διαχειριστή κινδύνου σε ουσιαστικό παράγοντα μείωσης του κινδύνου.
Η τοποθέτηση του κ. Δρόσου για την ανάγκη υποχρεωτικής κυκλοφοριακής αγωγής σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης ανοίγει μια μεγάλη συζήτηση, όπου οι ασφαλιστικές μπορούν να συμβάλουν αποφασιστικά. Η χρηματοδότηση εκπαιδευτικών προγραμμάτων, η διοργάνωση δράσεων ενημέρωσης ή ακόμη και η παροχή ασφαλιστικών κινήτρων σε οικογένειες και νέους οδηγούς που συμμετέχουν σε τέτοιες δράσεις αποτελούν πρακτικές που εφαρμόζονται ήδη σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες με μετρήσιμα οφέλη.
Η παρέμβαση του κ. Δρόσου υπενθυμίζει ότι η οδική ασφάλεια ξεκινά από την παιδεία και διαμορφώνει τον πολιτισμό μιας κοινωνίας. Σε αυτό το πλαίσιο, η ασφαλιστική αγορά δεν μπορεί να παραμείνει θεατής. Είναι ο κλάδος που βλέπει καθημερινά το πραγματικό κόστος των τροχαίων, άρα έχει και το μεγαλύτερο κίνητρο να επενδύσει στην πρόληψη. Η μετάβαση από το μοντέλο «αποζημιώνω όταν συμβεί το ατύχημα» στο μοντέλο «επενδύω ώστε να μην συμβεί το ατύχημα» δεν είναι απλώς κοινωνικά απαραίτητη· είναι οικονομικά στρατηγική για το μέλλον του ασφαλιστικού κλάδου.
Αν πραγματικά θέλουμε ασφαλέστερους δρόμους και ένα πιο βιώσιμο ασφαλιστικό σύστημα, η συνεργασία πολιτείας, σχολών οδηγών, εκπαιδευτικών φορέων και ασφαλιστικών εταιρειών δεν αποτελεί επιλογή. Αποτελεί τη μόνη ρεαλιστική πορεία προς τα εμπρός.
