Η πρόταση για μείωση της εισφοράς υπέρ του Επικουρικού Κεφαλαίου από το 6% στο 2,2% είναι ένα σημείο καμπής που συμπυκνώνει με ακρίβεια τη διαδρομή ενός θεσμού που πέρασε από την κρίση, την αμφισβήτηση και την οικονομική πίεση, για να φτάσει σήμερα να συζητά όχι τη βιωσιμότητά του, αλλά τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να επιστρέψει μέρος της ισχύος του στην κοινωνία.
Η ανακοίνωση του Ηρακλή Δασκαλόπουλου στο επετειακό συνέδριο για τα 50 χρόνια του Επικουρικού Κεφαλαίου δεν είχε τον χαρακτήρα μιας επικοινωνιακής εξαγγελίας. Αντίθετα, αποτύπωσε μια πραγματικότητα που έχει χτιστεί σταδιακά την τελευταία δεκαετία: έναν οργανισμό που από βαριά ελλειμματικός έχει μετατραπεί σε φορέα με ισχυρή καθαρή θέση, θετική αποτίμηση και επιχειρησιακή επάρκεια που του επιτρέπει να ανταποκρίνεται άμεσα στις αποζημιώσεις.
Αν κάτι έχει σημασία εδώ, δεν είναι μόνο το μέγεθος της προτεινόμενης μείωσης. Είναι η ίδια η λογική της. Για πρώτη φορά, η συζήτηση δεν αφορά το πώς θα καλυφθούν κενά ή ελλείμματα, αλλά το πώς ένα σύστημα μπορεί να αναδιανείμει μέρος της σταθερότητάς του προς τον τελικό αποδέκτη: τον ασφαλισμένο πολίτη.
Και αυτό έχει σαφή κοινωνική διάσταση, την οποία συχνά παραβλέπει ο στεγνός τεχνοκρατικός λόγος της ασφάλισης. Η εισφορά υπέρ του Επικουρικού δεν είναι ένας αφηρημένος αριθμός σε έναν ισολογισμό. Είναι μέρος του ασφαλίστρου που πληρώνει κάθε οδηγός. Επομένως, οποιαδήποτε μείωσή της δεν αφορά μόνο τους δείκτες ενός οργανισμού, αλλά αγγίζει άμεσα το κόστος ζωής, το διαθέσιμο εισόδημα και τελικά την καθημερινότητα των πολιτών.
Σε αυτό το σημείο βρίσκεται και η ουσία της μετατόπισης που επιχειρεί το Επικουρικό Κεφάλαιο: από έναν μηχανισμό που λειτούργησε επί δεκαετίες ως «τελευταίο καταφύγιο» αποζημιώσεων, σε έναν θεσμό που αναζητά πλέον ενεργό ρόλο ισορροπίας μέσα στην αγορά. Συγχαρητήρια για άλλη μια φορά στη διοίκησή του!
Photo credits: Kalyvas Panagiotis, ClicknShoot
