της Μαρίας Αλεξίου*
Τα τελευταία χρόνια, ολοένα και περισσότερο, οι τοπικές κοινωνίες, οι άνθρωποι, τα νοικοκυριά και οι επιχειρήσεις έρχονται αντιμέτωποι με φυσικές καταστροφές, ως αποτέλεσμα μιας «θεομηνίας», όπως αυτή που έπληξε τη Θεσσαλία πρόσφατα ή μιας ανεξέλεγκτης πυρκαγιάς, όπως αυτή που έζησαν η Ρόδος και ο Έβρος, το Μάτι, στο πρόσφατο παρελθόν, και πολλές ακόμη περιοχές.
Είναι σαφές ότι οι συνθήκες αυτές επιβεβαιώνουν, κάθε φορά, ότι το κράτος είναι πολύ μικρό για να αντιμετωπίσει τα μεγάλα προβλήματα και πολύ μεγάλο για να τα διαχειριστεί όταν αυτά πολλαπλασιάζονται τοπικά.
Είναι ακριβώς αυτή η επιβεβαίωση, δυστυχώς, που αναδεικνύει ακόμη εντονότερα την έννοια και τη σημασία της ευθύνης, ατομικής και συλλογικής, που οφείλουμε να έχουμε και να καλλιεργούμε. Στο πλαίσιο αυτό, είναι η κοινωνική και περιβαλλοντική ευθύνη, για άλλους η κοινωνική μας συνείδηση, που μας κινητοποιεί όχι μόνο σαν μονάδες, αλλά και σαν ομάδες.
Η εικόνα του ανθρώπου που, παρά την ηλικία του και με συνθήκες θεομηνίας, προσπαθούσε να σώσει με τη βάρκα του τους συνανθρώπους του, συνοψίζει, κατά τη γνώμη μου, χιλιάδες λέξεις και θεωρίες για το τι είναι κοινωνική ευθύνη και πώς εκφράζεται.
Στην ίδια εικόνα του ανθρώπου που θα συμβολίζει στο εξής αυτόν τον όρο της «κοινωνικής ευθύνης» μπορούμε να προσθέσουμε και εκείνη των επιχειρήσεων που προσπαθούν, από τη δική τους πλευρά, να συμβάλουν στην αντιμετώπιση των οδυνηρών επιπτώσεων από τα φαινόμενα που προκαλεί η κλιματική κρίση και η έλλειψη ενός ολοκληρωμένου και αναβαθμισμένου σχεδίου πρόληψης, περιορισμού και αντιμετώπισης των φαινομένων αυτών, όπως επιτάσσει η επιστήμη, η νέα τεχνολογία, αλλά και η σωρευτική –δυστυχώς αρνητική– εμπειρία που έχουμε αποκτήσει μέχρι σήμερα.
Μεγάλες, αλλά και πολλές μικρές επιχειρήσεις τάχθηκαν, από την πρώτη στιγμή, στο πλευρό των ανθρώπων που έχασαν σχεδόν τα πάντα από τη θεομηνία και δηλώνουν αρωγοί στην προσπάθεια όχι μόνο να επουλωθούν οι πληγές, αλλά και να παρθούν κατάλληλα μέτρα θωράκισης και αποτροπής, στο μέλλον, αντίστοιχων καταστροφών.
Στην προσπάθεια αυτή, όπως καταγράφηκε και σε μια πρώτη συνάντηση εργασίας στην οποία συμμετείχαν τα μέλη του CSR Hellas, οι δράσεις που έχουν αναλάβει ήδη οι επιχειρήσεις στην περιοχή αφορούν, εκτός από την παροχή οικονομικής ενίσχυσης, πολλά προϊόντα άμεσης ανάγκης, όπως το νερό και η τροφή, αλλά και υποδομές και εθελοντές, προκειμένου να συγκεντρωθούν και να διανεμηθούν σε όλους τους ανθρώπους που τα έχουν ανάγκη, ακόμη και στις πιο απομακρυσμένες περιοχές.
Επίσης, σε συνεργασία με ειδικούς φορείς, όπως ο Ερυθρός Σταυρός, ή μη κυβερνητικές οργανώσεις, συμβάλλουν στην παροχή υπηρεσιών υγείας και περίθαλψης, που είναι άμεσα αναγκαίες για τους κατοίκους των πληγεισών περιοχών.
Ωστόσο, οι περισσότερες επιχειρήσεις τονίζουν ότι θέλουν να συμβάλουν για τη γρήγορη αποκατάσταση των περιοχών και την εφαρμογή μέτρων που θα βελτιώσουν την πρόληψη, την ανθεκτικότητα και τη βιωσιμότητα των περιοχών που έχουν πληγεί στο μέλλον. Συμφωνούν δε ότι προϋπόθεση για τον σχεδιασμό των κατάλληλων μέτρων πρόληψης και προστασίας από τις θεομηνίες στο μέλλον είναι αφενός να αναγνωρίσουμε τα λάθη και τις ευθύνες που αναλογούν σε κάθε πλευρά, αφετέρου να εντείνουμε τη συνεργασία και την κοινωνική συνείδηση σε κάθε επίπεδο.
Αυτός είναι, επίσης, ο λόγος που το CSR Hellas προωθεί, κατά κύριο λόγο, ανάλογες δράσεις συνεργασίας μεταξύ των επιχειρήσεων, όπως έγινε και στο παρελθόν μετά τις πυρκαγιές του 2007 ή την καταστροφή, το 2018, στο Μάτι. Στο πλαίσιο αυτό, εντάσσεται και το θέμα του Φοιτητικού Διαγωνισμού «Ν. Αναλυτής» για το 2023, το οποίο αφορά στην αντιμετώπιση των κρίσεων και στο πως οι επιχειρήσεις μπορούν να συμβάλουν σε αυτόν τον σκοπό.
* Η Μαρία Αλεξίου είναι πρόεδρος του ΔΣ του CSR Hellas, αντιπρόεδρος του ΔΣ του CSR Europe και μέλος της Ομάδας Εργασίας για τα ευρωπαϊκά πρότυπα στις ΜμΕ του Οργανισμού EFRAG.
Από το περιοδικό Insurance World
