του Μελά Γιαννιώτη, Πρόεδρος της ΙΝΤΕΡΣΑΛΟΝΙΚΑ
«Δαίδαλα πάντα ἀσφαλίσματα» έγραψε και δίδαξε από την αυλή του φιλόμουσου βασιλιά της Μακεδονίας, Αντίγονου του Γονατά, ο πλέον τιμημένος και αναγνωρισμένος διεθνώς –κατά την αρχαιότητα– ποιητής Άρατος ο Σολιεύς (305 π.Χ. Σόλοι Κιλικίας – 240 π.Χ. Θεσσαλονίκη) στο περίφημο και αξιοσπούδαστο έργο του «Φαινόμενα και Διοσημεία», που αποτελείται από 1.154 εξάμετρους στίχους, ποιητικής περιγραφής των αστερισμών και των φαινομένων περί «συνανατολών και συγκαταδύσεων» αυτών (στίχοι 1-732), ιδίως όμως περί «Διοσημείων» = σημεία του Δία (στίχοι 733-1.154), που αφορούν ποιητική απόδοση έργου του Ευδόξου, και κυρίως του Θεοφράστου, διαδόχου και συνεχιστή του Αριστοτέλους, περί –προσέξτε εδώ παρακαλώ– «(…) σημείων, ὑδάτων, πνευμάτων, χειμώνων και εὐδιῶν»!
Αυτήν την άγνωστη και αδίδακτη έννοια της αρχαιοελληνικότατης λέξεως «εὐδία» αναζητά ο εύστοχος τίτλος και το θέμα της έρευνάς σας για το προσεχές έτος 2025 στον χώρο του πανάρχαιου και παγκόσμιου θεσμού των ιδιωτικών ασφαλίσεων και επ’ αυτής θα απαντήσω διά γραφών και διδαχών του άγνωστου και αδίδακτου, στις νεότερες εποχές, ποιητή, μαθηματικού, μετεωρολόγου, μέχρι και «διδάκτορα της αρχαίας ασφαλιστικής επιστήμης» Άρατου, που έγραψε τα καλύτερά του έργα εδώ, στη Θεσσαλονίκη, όπου έζησε και πέθανε, αλλά παραμένει ατίμητος και άγνωστος, από μεθοδευμένη άγνοια των πολυδιδακτικών έργων του.
Στο ποιητικό τμήμα των «Διοσημείων» του διδάσκει και περιγράφει ότι «ἀσφαλίζεταί τις περὶ τῆς νηός (πλοίου) ἐκ τῆς περὶ τὰ μέλλοντα προγνώσεως»!
Όσοι ασκούν σήμερα το ύψιστο επιστημονικό έργο της αποδοχής κινδύνων προς ασφάλιση οφείλουν να έχουν ως αλάνθαστο οδηγό τους την πριν από 2.280 χρόνια περίπου Διδαχή του Άρατου, εδώ από τη Θεσσαλονίκη, της μίας και μόνης Μακεδονίας των Ελλήνων! Αποδεδειγμένα εδώ!
Η «πρόγνωση μελλόντων», λοιπόν, είναι η πεμπτουσία της ζωής και ο πρακτικός τρόπος του «μὴ σφάλλειν», διά του αρχαιοελληνικού «ἀσφαλίζειν», που περιέχει το στερητικό άλφα προ του ρήματος «σφάλλω», οπότε έχουμε τον πυρήνα της πρακτικής έννοιας της ασφάλισης, για την αποφυγή μελλουσών οικονομικών συνεπειών και όχι πλουτισμού κατά τη δόση και λήψη των ιδιωτικών συναλλαγών μας διά της αριστοτελικής έννοιας του πρέπει (ως «δεῖ» το αναφέρει στο έργο του «Ηθικά Νικομάχεια»).
Για την καλύτερη κατανόηση του πνευματικού επιπέδου των Αρχαιοελλήνων σχετικά με την έννοια και πράξη γενικά περί του πώς «ἀσφαλίζεταί τις» –κατά τον τελικά Θεσσαλονικέα ποιητή Άρατο–, αναφέρω ότι και την «αβαρία του πλοίου» την είχαν πρωτοδιδάξει όλοι οι αρχαίοι Έλληνες ναυτικοί, αλλά και οι ικανότεροι τότε συγγραφείς, που πρώτοι καθιέρωσαν τον διεθνή «Ναυτικό Κώδικα της Ρόδου», διά του οποίου αναπτύχθηκε ο αρχαιότερος κλάδος των ασφαλίσεων, που είναι οι Ναυτασφαλίσεις.
Ούτε όμως είναι τυχαίο το γεγονός ότι ο Αντιμένης ο «Ρόδιος» (εκ πατρός Ροδίου, γεννημένος-μεγαλωμένος στην Πέλλα και συμμαθητής του Μεγάλου Αλεξάνδρου, με δάσκαλό τους τον Αριστοτέλη) υπήρξε ο πρώτος παγκοσμίως ασφαλιστής στη Βαβυλώνα της Ασίας, πρωτεύουσας τότε της Ελληνο-Μακεδονικής Αυτοκρατορίας!
Αποδεδειγμένα –και με αδιάψευστα ιστορικά στοιχεία που παραθέτω στη συνέχεια–, το έτος 324 π.Χ., ο Μέγας Αλέξανδρος κάλεσε τον συμμαθητή του Αντιμένη να βρει τρόπο και «μηχανή που βγάζει χρήματα», για να καλύψει τα άδεια κρατικά ταμεία που είχε «ξετινάξει» ο μέχρι τότε θησαυροφύλακας Άρπαλος του Μαχαίτα, επίσης συμμαθητής και συγγενής του Αλεξάνδρου, και με έξι πλοία τα έφερε μέσω Πειραιά στην Αθήνα, όπου πρώτος «αυτολαδώθηκε» εξ αυτών ο «Αντιμακεδόνας» ρήτορας Δημοσθένης, με αποτέλεσμα να δικασθεί, καταδικασθεί σε εξορία και τελικά να αυτοκτονήσει (ίδε «Δίκη Αρπαλείων Χρημάτων»).
Ο Αντιμένης, λοιπόν, «Ημιόδιος ή, ορθότερα, Ημιόλιος = μισό του όλου, γενόμενος», κάτι όπως είναι σήμερα ο υπουργός Οικονομικών, αλλά με υποχρέωσή του τότε να διαθέτει στους εταίρους-πολίτες τα μισά των όλων ετήσιων εσόδων του κράτους-αυτοκρατορίας των Ελληνο-Μακεδόνων, για να γεμίσει γρήγορα και σίγουρα τα άδεια κρατικά ταμεία, ίδρυσε και διοίκησε στη Βαβυλώνα την πρώτη στην ιστορία του κόσμου ασφαλιστική επιχείρηση, οικονομικο-κοινωνικού σκοπού και πολύ κερδοφόρα («πολλὰ συντελεῖ ὰργύριον») από το πρώτο έτος λειτουργίας της, 324 προς 323 π.Χ., έτος θανάτου του Μεγάλου Αλεξάνδρου!
Μόνον την επωνυμία της δεν μας δίδουν οι αρχαίοι συγγραφείς, που επικαλείται και παρουσιάζει ο διεθνώς βραβευμένος Κερκυραίος καθηγητής και ακαδημαϊκός Ανδρέας Μ. Ανδρεάδης στο δίτομο έργο του με τίτλο «Ιστορία της Ελληνικής Δημόσιας Οικονομίας» (τόμος Β σελ. 79-80, εκδόσεις Παπαδήμα, Αθήνα).
Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου στο περιοδικό Broker’s Time #78 εδώ
Για περισσότερες πληροφορίες: https://brokerstime.gr/
