Η ασφαλιστική αγορά πρέπει να εμπνεύσει τους μορφωμένους νέους ανθρώπους

Η ασφαλιστική αγορά πάσχει και ουδείς συμπάσχει. Καθόλου πρωτότυπο.  Το πρωτότυπο είναι ότι πάσχει από έλλειψη έμπνευσης,  ρυθμών πραγματικής  ανάπτυξης και στρατηγικής τις τελευταίες δεκαετίες.  Η μείωση της παραγωγής κατά 30%  των τελευταίων ετών της κρίσης δεν θα ενοχλούσε  (ούτως ή άλλως συμβαίνει σε όλους τους κλάδους)  εάν η ελληνική ιδιωτική ασφάλιση  ως κλάδος  στερείται πραγματικής δυναμικής και ανθρώπινου δυναμικού.  Με εξαίρεση λίγες  πολυεθνικές κυρίως   εταιρείες που έχουν επενδύσει σε ανθρώπινο δυναμικό και τεχνολογία, οι  υπόλοιπες εταιρείες προσπαθούν να αναπαράγουν πρότυπα παλαιότερων  δεκαετιών. « Πόσους συγγενείς και γνωστούς έχεις;  Ασφάλισέ τους όλους.  Γίνε υπάκουος και μην αντιμιλάς στον συντονιστή σου, στον διευθυντή σου, στην εταιρεία  ακόμη και εάν δείχνει εύνοιες ή σε αδικεί. Μην νοιάζεσαι για τι προιόντα πουλάς.  Πουλα, πουλα , πούλα και μην νοιάζεσαι για την ε πόμενη ημέρα.  Στο τέλος της χρονιάς θα έχεις βγάλει και λεφτά και θα έχεις κερδίσει και  το μεγάλο ωραίο ταξίδι της εταιρείας , αμοιβή στους καλούς πωλητές» , αυτοί ήταν οι κανόνες και τα κριτήρια  της δεκαετίας του 70, του 80 και του 90. Ακόμη και μετά το γύρισμα του αιώνα, λίγες εταιρείες είχαν προσαρμοστεί στις διεθνείς εξελίξεις.  Από τους χιλιάδες μεταπτυχιακούς που γύριζαν με τα Msc και MA κάθε χρόνο στην Ελλάδα, πόσοι απ’ αυτούς ήθελαν να κάνουν καριέρα στην ασφαλιστική αγορά ;  Για πόσους οι πόρτες ήταν ανοικτές ;  Πόσοι τελικά έμειναν στο επάγγελμα;  Να πούμε 100, 200, 300;  Οι περισσότεροι αναζήτησαν την επαγγελματική επιτυχία προς  άλλους κλάδους όπως την τραπεζική, τα χρηματοοικονομικά, την πληροφορική και τεχνολογία ,   την ακαδημαική εκπαίδευση.   Αυτό  δείχνει πολλά.  Ο κλάδος πρέπει να αποκτήσει μεγαλύτερη αξιοπιστία απέναντι και στους νέους ανθρώπους  για να καταφέρει να εδραιωθεί