Όλο και συχνότερα, οι επιχειρήσεις βρίσκονται αντιμέτωπες με τον αυξανόμενο κίνδυνο οικονομικής απώλειας που προκαλεί η διακοπή της επιχειρηματικής τους λειτουργίας. Αυτό προκύπτει από διάφορους παράγοντες, όπως η συγκέντρωση της παραγωγής σε λιγότερα σημεία, η ευθραυστότητα των εφοδιαστικών αλυσίδων, οι γεωπολιτικές εντάσεις, ο πληθωρισμός και η αυξανόμενη εξάρτηση από την τεχνολογία.
Σύμφωνα με νέα ανάλυση της Allianz Commercial, η μέση συνολική αξία ενός αιτήματος αποζημίωσης για διακοπή επιχειρηματικής λειτουργίας υπερβαίνει πλέον τις 850.000 ευρώ, ποσό περίπου 70% υψηλότερο από τη μέση απαίτηση για υλικές ζημιές, η οποία προσεγγίζει τις 500.000 ευρώ. Το εύρημα αυτό αναδεικνύει ότι το κόστος της διακοπής λειτουργίας μιας επιχείρησης μπορεί να ξεπεράσει σημαντικά το κόστος αποκατάστασης της ζημιάς που προκάλεσε τη διακοπή.
Η μελέτη βασίζεται στην ανάλυση 7.888 ασφαλιστικών απαιτήσεων για διακοπή επιχειρηματικής λειτουργίας, συνολικής αξίας περίπου 6,74 δισ. ευρώ, για την περίοδο από 1 Ιανουαρίου 2021 έως 31 Δεκεμβρίου 2025. Παρότι η συχνότητα των απαιτήσεων παρέμεινε σχετικά σταθερή, η μέση αξία τους αυξήθηκε κατά περισσότερο από 30% ετησίως τα τελευταία δύο χρόνια.
Όπως δήλωσε ο Thomas Lillelund, CEO της Allianz Commercial: «Ο κίνδυνος διακοπής επιχειρηματικής λειτουργίας και οι κίνδυνοι που σχετίζονται με τις εφοδιαστικές αλυσίδες παραμένουν υψηλοί και ιδιαίτερα ευμετάβλητοι. Το σημερινό επιχειρηματικό περιβάλλον χαρακτηρίζεται από γεωπολιτικές εντάσεις, κατακερματισμό του εμπορίου, περιστατικά κυβερνοασφάλειας και αυξανόμενη εξάρτηση από τεχνολογίες όπως η τεχνητή νοημοσύνη. Πλέον, η έκταση της αρχικής υλικής ζημιάς δεν είναι ο μοναδικός παράγοντας που καθορίζει το τελικό κόστος μιας διακοπής λειτουργίας. Ακόμη και ένα σχετικά περιορισμένο περιστατικό μπορεί να προκαλέσει αλυσιδωτές επιπτώσεις σε παραγωγικά δίκτυα, πελάτες και αγορές. Για τον λόγο αυτό, οι επιχειρήσεις χρειάζεται να εντοπίζουν και να κατανοούν καλύτερα όχι μόνο τα δικά τους κρίσιμα περιουσιακά στοιχεία, αλλά και εκείνα των προμηθευτών, των τεχνολογιών και των υποδομών από τις οποίες εξαρτάται η λειτουργία τους».
Η πυρκαγιά παραμένει η κυρίαρχη αιτία ζημιών
Οι πυρκαγιές και οι εκρήξεις αποτελούν τη δαπανηρότερη αιτία ασφαλιστικών απαιτήσεων για διακοπή επιχειρηματικής λειτουργίας, αντιπροσωπεύοντας περισσότερο από το 40% της συνολικής αξίας των ζημιών που αναλύθηκαν, δηλαδή περίπου 2,9 δισ. ευρώ. Η πυρκαγιά ευθύνεται για τα εννέα από τα δέκα ακριβότερα ανθρωπογενή περιστατικά διακοπής λειτουργίας που περιλαμβάνονται στο δείγμα και αποτέλεσε τη σημαντικότερη αιτία απωλειών σε αγορές όπως η Γερμανία, η Σιγκαπούρη, το Ηνωμένο Βασίλειο και οι Ηνωμένες Πολιτείες.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί περιστατικό πυρκαγιάς σε μικρή μονάδα παραγωγής, το οποίο προκάλεσε περιορισμένες υλικές ζημιές, αλλά είχε σοβαρό αντίκτυπο στις δραστηριότητες που ακολουθούσαν στην αλυσίδα παραγωγής, οδηγώντας τελικά σε απώλεια διακοπής εργασιών ύψους εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ σε επίπεδο ομίλου.
Οι φυσικές καταστροφές αποτελούν τη δεύτερη πιο δαπανηρή αιτία ζημιών, αντιπροσωπεύοντας το 34% της συνολικής αξίας των απαιτήσεων, ενώ είναι και η συχνότερη αιτία, καθώς ευθύνονται για το 26% του συνολικού αριθμού περιστατικών. Συνολικά, πυρκαγιές, εκρήξεις και φυσικές καταστροφές δημιουργούν περισσότερο από το 75% της συνολικής αξίας των απαιτήσεων.
Ωστόσο, τα περιστατικά που δεν συνδέονται με φυσικές καταστροφές εξακολουθούν να αποτελούν τον βασικότερο παράγοντα πρόκλησης ζημιών από διακοπή επιχειρηματικής λειτουργίας, αντιπροσωπεύοντας το 74% των απαιτήσεων και το 66% της συνολικής τους αξίας.
Η διάρκεια αποκατάστασης είναι μεγαλύτερη, με περισσότερο κόστος
Πλέον, ορισμένα αιτήματα που σχετίζονται με φυσικές καταστροφές χρειάζονται πολύ μεγαλύτερο χρονικό διάστημα για να διευθετηθούν. Δύο χρόνια μετά τον τυφώνα Helene, που έπληξε περιοχές το 2024, πολλές σχετικές απαιτήσεις παρέμεναν ανοικτές, όχι λόγω ζητημάτων ασφαλιστικής κάλυψης, αλλά επειδή οι πληγείσες επιχειρήσεις δεν είχαν ακόμη επανέλθει πλήρως στην κανονική τους λειτουργία. Οι καθυστερήσεις στις εφοδιαστικές αλυσίδες, οι ελλείψεις εργατικού δυναμικού και οι διακυμάνσεις στο κόστος των υλικών επιμηκύνουν τόσο την αποκατάσταση όσο και τη διαδικασία διευθέτησης των απαιτήσεων.
Ταυτόχρονα, η συγκέντρωση της παραγωγής σε περιορισμένο αριθμό εγκαταστάσεων αυξάνει σημαντικά τον κίνδυνο. Ολόκληροι κλάδοι εξαρτώνται από μικρό αριθμό εξειδικευμένων μονάδων, προμηθευτών ή γεωγραφικών περιοχών για την προμήθεια κρίσιμων υλικών και εξαρτημάτων, με αποτέλεσμα μια πυρκαγιά, μια κυβερνοεπίθεση ή ένα ακραίο καιρικό φαινόμενο να μπορεί να προκαλέσει σοβαρές διαταραχές σε παγκόσμιες εφοδιαστικές αλυσίδες. Είναι χαρακτηριστικό ότι τα δύο ακριβότερα περιστατικά μη φυσικών καταστροφών που περιλαμβάνονται στην ανάλυση αφορούσαν πυρκαγιές σε εργοστάσια παραγωγής ημιαγωγών.
Οι κυβερνοκίνδυνοι διευρύνουν το τοπίο των απειλών
Παρότι το κακόβουλο λογισμικό εξακολουθεί να αποτελεί την κυριότερη αιτία απειλών που σχετίζονται με το διαδίκτυο, ολοένα μεγαλύτερο ποσοστό ζημιών συνδέεται πλέον με διακοπές λειτουργίας υπηρεσιών cloud, αποτυχίες λογισμικού και περιστατικά σε παρόχους τεχνολογίας τρίτων. Μόνο το 2025 καταγράφηκαν περισσότερες από 48.000 διακοπές λειτουργίας (outages) σε υπηρεσίες cloud και λογισμικού, γεγονός που αναδεικνύει την αυξανόμενη εξάρτηση των επιχειρήσεων από τις ψηφιακές εφοδιαστικές αλυσίδες. Περιστατικά υψηλού αντίκτυπου, όπως κυβερνοεπιθέσεις σε παρόχους λογισμικού και πλατφόρμες logistics, κατέδειξαν ότι ένα και μόνο κυβερνοσυμβάν μπορεί να διαταράξει ταυτόχρονα τη λειτουργία χιλιάδων οργανισμών. Καθώς οι επιχειρήσεις βασίζονται ολοένα περισσότερο σε υπηρεσίες cloud, εφαρμογές τεχνητής νοημοσύνης (AI) και παρόχους τεχνολογίας τρίτων, οι διακοπές επιχειρηματικής λειτουργίας που σχετίζονται με κυβερνοκινδύνους εξελίσσονται σε μια ολοένα πιο σημαντική και πιο σύνθετη πηγή οικονομικών απωλειών.
Σύμφωνα με τον Alberto Barani, Business Interruption Group Leader, Risk Consulting της Allianz Commercial: «Στη σημερινή διασυνδεδεμένη οικονομία, η πρόληψη της διακοπής επιχειρηματικής λειτουργίας δεν αφορά πλέον μόνο την προστασία μεμονωμένων εγκαταστάσεων. Παρότι οι επιχειρήσεις έχουν βελτιώσει σημαντικά την κατανόηση των κινδύνων που σχετίζονται με τις εφοδιαστικές τους αλυσίδες, η πρόληψη παραμένει η αποτελεσματικότερη μορφή διαχείρισης κινδύνου. Οι επενδύσεις στην πυροπροστασία, στην ανθεκτικότητα απέναντι στις φυσικές καταστροφές, στην κυβερνοασφάλεια και στον σχεδιασμό επιχειρησιακής συνέχειας μπορούν να μειώσουν ουσιαστικά τόσο τη διάρκεια όσο και τη σοβαρότητα μιας διακοπής λειτουργίας. Ακόμη και σχετικά περιορισμένες επενδύσεις μπορούν να περιορίσουν σημαντικά τις επιπτώσεις μιας διαταραχής όταν αυτή συμβεί».
