του Νίκου Σακελλαρίου
Η ασφαλιστική αγορά υποφέρει αθόρυβα. Πίσω από τις παράτες , τα πάρτι και τα λαμπερά συνέδρια πωλήσεων των εταιρειών κρύβεται μία φοβερή επιχειρηματική κατάθλιψη όπως τουλάχιστον στην πλειονότητα των ελλήνων. Εάν εξαιρέσουμε καμιά δεκαριά εταιρείες από τις ασφαλιστικές, τους διαμεσολαβούντες , οι υπόλοιποι πασχίζουν για την επιβίωση. Το ποιος φταίει γι’ αυτό είναι μία σύνθετη κατάσταση και πάντως όχι απαραίτητα όσοι διαχειρίζονται σήμερα τις εξελίξεις στον κλάδο.
Οξύτατος ανταγωνισμός (και ορισμένες φορές αθέμιτος) , αδυναμία ανάπτυξης λόγω οικονομικών συνθηκών, φορολογική και ασφαλιστική εξουθένωση είναι οι βασικότεροι παράγοντες που καθηλώνουν την ασφαλιστική αγορά. Επιπλέον υπάρχουν και οι δομικές αδυναμίες του συστήματος όπως διαμορφώθηκε κατά τις προηγούμενες δεκαετίες που δεν αφήνουν την δημιουργία νέων ευκαιριών και την αλλαγή των συνθηκών.
Το γεγονός ότι υπάρχουν ακόμη επιχειρήσεις που κατάφεραν να συγκρατήσουν τις παραγωγές τους χωρίς να αυξήσουν προμήθειες, να παραμείνουν κερδοφόρες παρά τη φορολογία και τις επενδυτικές υποαξίες (βλέπε PSI, ομόλογα, μετοχές , ακίνητα κλπ) δείχνει ότι υπάρχουν κάποιοι που φυλάσσουν «επιχειρηματικές Θερμοπύλες» . Σ’ αυτούς θα πρέπει να στηριχθεί η αγορά και αυτοί πρέπει να πάρουν πρωτοβουλίες για εξαγορές των πιο αδύναμων εταιρειών. Τέλος, ας δοθεί και η ευκαιρία στους νέους επαγγελματίες να χρησιμοποιήσουν την τεχνολογία και να βάλουν νέους πελάτες στα χαρτοφυλάκιά τους. Νέους ηλικιακά (20-35 ετών) και όχι τους νέους της δεκαετίας του ’80 και του ’90 που πλέον είναι 40άρηδες και 50άρηδες. Αν καταφέρουν να τους πείσουν μέσω facebook ή twitter ότι με ελάχιστα ευρώ κάθε μήνα θα καταφέρουν να έχουν κάποιο απόθεμα σε 15-20 χρόνια (δηλαδή όταν θα είναι 40-50 ετών) ή θα έχουν μία αξιοπρεπή νοσηλεία σε κάποιο ατύχημά τους , τότε θα έχουν κερδίσει το μισό παιχνίδι. Το άλλο μισό , πρέπει να το κερδίσουν άλλοι.
