της Έλενας Ερμείδου
Στην Ελλάδα, η αύξηση της ζήτησης για τουριστική διαμονή και η οικονομική κρίση οδήγησαν, μεταξύ άλλων, στην άνθηση του φαινομένου της οικονομίας του διαμοιρασμού.
Ένας αυξανόμενος αριθμός οικοδεσποτών αξιοποιούν εύκολα τα ακίνητά τους προς τουριστική διαμονή, δημιουργώντας ευκαιρίες αύξησης του εισοδήματός τους.
Ωστόσο, ένα μεγάλο μέρος ή το σύνολο αυτής της οικονομίας διαμοιρασμού δεν ρυθμίζεται, ούτε ελέγχεται από κρατικούς και θεσμικούς φορείς, δεν εντάσσεται σε κάποιο νομοθετικό πλαίσιο και δεν επιβλέπεται από κάποιον μηχανισμό, παραβιάζοντας ουσιαστικά την υφιστάμενη νομοθεσία, βάσει του ΞΕΕ.
Σύμφωνα με μελέτη της Grant Thornton, σε περιοχές τόσο της Αθήνας όσο και του υπολοίπου της χώρας, παρατηρείται μια έντονη ανισορροπία μεταξύ του πλήθους των προσφερόμενων ακινήτων για μακροχρόνια μίσθωση σε σχέση με τη βραχυχρόνια. Η αναλογία ακινήτων βραχυχρόνιας μίσθωσης ως προς το σύνολο φτάνει μέχρι το 95%, ενώ η αναλογία των τιμών αγγίζει το 5:1 μεταξύ βραχυχρόνιας και μακροχρόνιας μίσθωσης.
Στο σύνολο της χώρας, παρατηρείται μείωση διαθέσιμων ακινήτων για μακροχρόνια μίσθωση, 8,3% αύξηση στα ενοίκια και επιβάρυνση οικονομικά αδύναμων ομάδων.
Αναδημοσίευση από το περιοδικό Insurance World
