της Ελενας Ερμείδου
Μπορούμε μέσα από τα γνωστά ιδωμένα και ξαναϊδωμένα να ανακαλύψουμε καινούργια πράγματα; Τα αληθινά ιδιοφυή μυαλά θα μπορέσουν να τα δουν σαν να ήταν κάτι καινούργιο αλλά δεν θα είναι εύκολο.
Δύσκολο έτος το 2024 για τις ασφαλιστικές. Από την μία η πολυπλοκότητα και η γραφειοκρατία που αυξάνει το κόστος και τις ώρες εργασίας, αλλά και την πιθανότητα λάθους, από την άλλη η αβεβαιότητα για το αύριο, λόγω των γεωπολιτικών εντάσεων και, ο πληθωρισμός με τις εκρήξεις των τιμών. Στο βάθος και η απανθρακοποίηση και οι φυσικές καταστροφές.
Το κόστος της εργασίας ανεβαίνει, αυτό είναι δεδομένο, οι γεωπολιτικές εντάσεις θα συνεχιστούν με έντονους ρυθμούς προβλέπουν οι αναλυτές της Munich Re. Τι γίνεται με τις καταστροφές και τα μοντέλα ασφάλισης, όταν σε μία εβδομάδα από τώρα ασφαλιστές και αντασφαλιστές θα έρθουν πρόσωπο με πρόσωπο στις διαπραγματεύσεις των αντασφαλιστηρίων;
Οι μεν ασφαλιστές ενδεχομένως να φύγουν έχοντας μισογεμάτο το καλάθι των κινδύνων τους, οι δε αντασφαλιστές θα βαρέσουν χαρμόσυνες καμπάνες για τις επιτυχίες τους.
Άρα, τι να περιμένουμε άλλο από αυξήσεις στα ασφάλιστρα καταστροφικών κινδύνων και μειώσεις καλύψεων; Ασφάλιση χωρίς αντασφάλιση δεν γίνεται, όμως γιατί καμία ασφαλιστική εδώ στην Ελλάδα δεν σκέφτεται να εκδώσει ομόλογο καταστροφικών κινδύνων ως μία εναλλακτική μορφή αντασφάλισης; Δεν θα έπρεπε και αυτό να μπει στο τραπέζι των συνομιλιών της ΕΑΕΕ και ίσως να συζητηθεί σε δύο μήνες από τώρα στην Ετήσια Γενική Συνέλευση;
Και έχουμε και την απανθρακοποίηση. Για την ώρα δεσμεύσεις και λόγια αφού σχεδόν τίποτα που να αφορά την πράσινη οικονομία δεν έχει προχωρήσει στην Ευρώπη σύμφωνα με μεγάλη μελέτη της Allianz. Οι συναντήσεις για το κλίμα φαντάζουν να γίνονται περισσότερα για δημόσιες σχέσεις και την υπογραφή των δεσμεύσεων παρά για την ουσία. Κούρασαν τους καταναλωτές μάλιστα γράφει η Allianz. Σε τι πραγματικά μπορούν να δεσμευτούν οι ασφαλιστές αν δεν υπάρχει κάτι και κάπου να βασιστούν;
